5. bölüm / 5
Sora'nın Beklediği GökyüzüBölüm 5: Komada
Bölümler 5Şu an: Bölüm 5: Komada
Hastanenin koridorunda sabahın ilk ışıkları belirmişti.
Ama kimse için yeni bir gün başlamamış gibiydi.
Ren, Kai ve Yuto üçlü koltuğun üzerinde yan yana oturuyordu. Üçünün de gözleri uykusuzluktan kızarmıştı. Önlerindeki otomat kahveleri çoktan soğumuştu.
Ren, başını duvara yaslamıştı.
“Ne kadar oldu?” diye fısıldadı.
Kai telefonuna baktı.
“Dört gün.”
Yuto cevap vermedi.
Dört gün…
Haruto dört gündür gözlerini açmamıştı.
Yoğun bakım odasında, makinelerin düzenli sesleri duyuluyordu.
Bip…
Bip…
Bip…
Haruto yatağın üzerinde hareketsiz yatıyordu. Gözleri kapalıydı. Yüzü her zamanki gibi gülümsemiyordu. Sanki birazdan kalkıp, “Hepiniz niye bu kadar ciddisiniz?” diyecekmiş gibi görünüyordu.
Ama kalkmıyordu.
Kapının önünde duran hemşire, Haruto’nun annesine sessizce baktı.
“İsterseniz biraz dinlenebilirsiniz,” dedi. “Burada beklemeniz gerekmiyor.”
Haruto’nun annesi başını iki yana salladı.
“Ben gidersem… uyandığında yanında kimse olmaz.”
Hemşire bir şey söylemedi.
Çünkü bazen insanlara mantıklı cümleler kurmak hiçbir şeyi değiştirmiyordu.
Öğleden sonra Ren, Kai ve Yuto odaya sırayla girdi.
Ren, elinde buruşturulmuş bir okul çantası taşıyordu.
“Bak,” dedi yatağın yanına otururken. “Çantanı getirdim.”
Haruto cevap vermedi.
Ren çantayı sandalyeye bıraktı ve içinden bir defter çıkardı.
“Matematik ödevini yine yapmamışsın. Öğretmen bugün adını tahtaya yazdı.”
Kai kaşlarını kaldırdı.
“Yalan söyleme. Öğretmen onun adını değil, senin adını yazdı.”
Ren ona ters ters baktı.
“Detaylara takılma.”
Yuto hafifçe gülümsedi ama gülümsemesi hemen kayboldu.
Ren, defteri Haruto’nun yanına koydu.
“Sen yokken sınıf çok sessiz,” dedi. “Kai’nin şakalarına kimse gülmüyor.”
“Çünkü şakaları komik değil,” diye ekledi Kai.
“Haruto gülüyordu ama,” dedi Yuto.
Bu kez üçü de sustu.
Çünkü Haruto’nun gülmesi, aslında düşündüklerinden çok daha önemliymiş.
Akşamüstü Mio geldi.
Elinde küçük, beyaz çiçeklerden oluşan bir buket vardı. Önce kapının önünde durdu. İçeri girmeye cesaret edemiyormuş gibi bir süre bekledi.
Sonra yavaşça odaya girdi.
Haruto’yu gördüğünde adımları yavaşladı.
“Merhaba, Haruto…”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı.
Çiçekleri masanın üzerine bıraktı ve yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Bugün okulda öğretmen yoklama alırken adını söyledi.”
Mio ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi.
“Herkes bir an sustu. Sonra öğretmen… burada olmadığını söyledi.”
Gözlerini Haruto’dan ayırmadı.
“Biliyor musun? Sınıf gerçekten çok sessiz.”
Bir süre bekledi.
Belki Haruto gözlerini açar diye.
Belki ona her zamanki gibi, “Ben olmayınca kıymetimi anladınız,” der diye.
Ama odada yalnızca makinelerin sesi vardı.
Bip…
Bip…
Bip…
Mio başını eğdi.
“Sen bana ‘Yarın görüşürüz’ demiştin.”
Parmakları hafifçe titredi.
“Ben de sana aynısını söylemiştim.”
Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
“Ne olur… o yarını biraz daha bekletme.”
Gece olduğunda hastanenin giriş kapısının önünde Sora yine bekliyordu.
Soğuk zeminin üzerinde oturmuş, gözlerini her gelen arabaya dikmişti.
Her açılan kapıda başını kaldırıyordu.
Her ayak sesinde kuyruğunu hafifçe sallıyordu.
Ama Haruto gelmiyordu.
Yanındaki görevli, Sora’nın önüne bir kap su koydu.
“Hadi oğlum, biraz iç.”
Sora suya baktıktan sonra yeniden hastanenin kapısına döndü.
Sanki Haruto’nun nerede olduğunu biliyordu.
Sanki kapı açıldığı anda onu görecekti.
O sırada Haruto’nun annesi, yoğun bakım odasında oğlunun elini tuttu.
“Bugün arkadaşların geldi,” dedi. “Ren yine çok konuştu. Kai şaka yaptı. Yuto da sessizce yanında durdu.”
Haruto’nun elini iki eli arasına aldı.
“Mio da geldi.”
Odanın içinde hafif bir sessizlik oluştu.
“Seninle konuştu.”
Annesi gülümsemeye çalıştı.
“Biliyor musun, oğlum? Herkes seni bekliyor.”
Haruto’nun parmakları hareketsizdi.
“Okulda seni bekliyorlar. Evde seni bekliyoruz. Sora seni bekliyor.”
Sesi titredi.
“Senin odanın kapısını her açtığımda, içeriden sesin gelecek sanıyorum.”
Başını Haruto’nun eline yasladı.
“‘Anne, yemek hazır mı?’ diyeceksin sanıyorum.”
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Sonra fısıldadı:
“Ne kadar sürerse sürsün… biz burada olacağız.”
Gecenin ilerleyen saatlerinde Mio, hastanenin koridorunda Sora’yı gördü.
Köpek başını kaldırıp ona baktı.
Mio yavaşça yanına çömeldi.
“Sen de mi onu bekliyorsun?”
Sora kuyruğunu hafifçe salladı.
Mio, onun başını okşadı.
“Haruto söz vermişti, değil mi?”
Sora hastanenin kapısına baktı.
Mio da aynı yöne döndü.
“Parka gidecektiniz…”
Sora sessizce başını Mio’nun dizine yasladı.
Mio’nun gözleri doldu.
“Uyanacak,” dedi, sanki bunu Sora’ya değil, kendisine söylüyordu. “Haruto mutlaka uyanacak.”
Ama hastanenin üst katında, kapalı bir odada Haruto hâlâ derin bir sessizliğin içindeydi.
Zaman geçiyordu.
Bir gün daha…
Bir gece daha…
Ve Haruto, bütün bu bekleyişin ortasında, hâlâ komadaydı.
Bölüm etkileşimi