Bölüm 2 — “Yarın Görüşürüz.”

Ertesi sabah okulun koridorları her zamanki gibi gürültülüydü.

Haruto sınıfa girdiğinde Ren çoktan sırasına oturmuş, Kai telefonuyla uğraşıyor, Yuto ise cam kenarında dışarıyı izliyordu.

Haruto çantasını sıraya bıraktı.

“Günaydın, tembeller.”

Ren başını kaldırmadan cevap verdi.

“Senin kadar gürültücü birinin günaydınına ihtiyacım yok.”

“İçten içe seviyorsun.”

“Hayır.”

“Seviyorsun.”

“Hayır.”

Kai araya girdi.

“Bence seviyor.”

Ren ona baktı.

“Sen neden her şeye karışıyorsun?”

“Çünkü eğlenceli.”

Yuto kahkaha attı.

Haruto da sandalyesine oturdu.

O gün de diğer günler gibi geçti.

Dersler, teneffüsler, öğretmenlerin uyarıları…

Ve tabii ki Haruto'nun bitmek bilmeyen şakaları.

Öğle arasında dört arkadaş yine pencerenin yanında toplanmıştı.

Mio da birkaç sıra ötede arkadaşlarıyla konuşuyordu.

Haruto arada bir ona bakıyor, Mio kendisine döndüğünde hemen başka tarafa bakıyordu.

Ren bunu üçüncü kez yakaladı.

“Haruto.”

“Ne?”

“Boynun ağrımıyor mu?”

Haruto kaşlarını çattı.

“Neden?”

“Bütün gün aynı yere bakıyorsun.”

Kai gülmeye başladı.

Yuto da ona katıldı.

Haruto'nun yüzü kızardı.

“Kesin şunu.”

Ren sırıttı.

“Git konuş bari.”

“Konuşuyorum zaten.”

“Ders hakkında konuşmak sayılmaz.”

Haruto cevap vermeden önce Mio yanlarına geldi.

“Haruto.”

Haruto bir anda doğruldu.

“Efendim?”

Mio elindeki kalemi ona uzattı.

“Bunu dün sıranda unutmuşsun.”

Haruto kaleme baktı.

“Benim miydi bu?”

“Evet.”

“Ben seni takip etmen için bırakmıştım.”

Mio birkaç saniye ona baktı.

Sonra gülümsedi.

“Çok komiksin.”

Haruto da güldü.

“Biliyorum.”

Mio yerine döndüğünde Ren Haruto'nun omzuna dokundu.

“İşte. İlerleme.”

Haruto gülümsedi.

“Belki.”

---

Okul çıkışında hava kararmaya başlamıştı.

Haruto kapının önünde arkadaşlarıyla birlikte duruyordu.

Ren çantasını omzuna geçirdi.

“Yarın görüşürüz.”

Kai elini kaldırdı.

“Yarın görüşürüz.”

Yuto gülümsedi.

“Görüşürüz.”

Haruto üçünün yüzüne baktı.

“Yarın görüşürüz.”

Mio biraz ileride duruyordu.

Haruto onu görünce seslendi.

“Mio!”

Mio döndü.

“Efendim?”

Haruto birkaç saniye tereddüt etti.

“Şey…”

Ren, Kai ve Yuto sessizce ona bakıyordu.

Haruto sonunda gülümsedi.

“Yarın görüşürüz.”

Mio da gülümsedi.

“Yarın görüşürüz, Haruto.”

Sonra herkes kendi yoluna gitti.

Haruto eve doğru yürürken ellerini cebine soktu.

Gökyüzü turuncuya dönmüştü.

Telefonunu çıkarıp saate baktı.

17.03.

Ekrana bir mesaj düştü.

Anne: Eve gelirken ekmek almayı unutma.

Haruto güldü.

Tamam.

Birkaç dakika sonra evine ulaştı.

Kapıyı açtığı anda Sora koşarak yanına geldi.

“Hav!”

Haruto eğilip onu kucakladı.

“Ben de seni özledim.”

Sora yüzünü yaladı.

“Tamam, tamam!”

Haruto kahkahalarla onu yere bıraktı.

“Bugün okulda neler oldu biliyor musun?”

Sora kuyruğunu salladı.

“Mio benimle konuştu.”

Sora başını yana eğdi.

“Evet, evet. Sen anlamazsın.”

Haruto gülümsedi.

Sonra Sora'nın başını okşadı.

“Yarın yine okula gideceğim.”

Sora ona baktı.

“Sonra yine eve geleceğim.”

Kısa bir sessizlik oldu.

Haruto gülümsedi.

“Sonra da seni parka götüreceğim.”

Sora kuyruğunu sallamaya başladı.

“Tamam mı?”

Hav!

Haruto güldü.

“Anlaştık.”

O gece Haruto yatağına uzandığında telefonunu komodinin üzerine bıraktı.

Gözlerini kapatmadan önce gün içinde duyduğu son cümleyi hatırladı.

“Yarın görüşürüz, Haruto.”

Gülümsedi.

“Yarın…”

Ve uykuya daldı.

Dışarıda gökyüzü sessizdi.

Kimse bilmiyordu.

Yarının, herkes için sıradan bir gün olmayacağını.