Bölüm 4 — “Kapının Ardında”

Hastanenin koridorunda ayak sesleri yankılanıyordu.

Beyaz ışıklar.

Kapalı kapılar.

Telaşlı insanlar.

Ve bekleyen bir sessizlik.

Acil servisin kapısının önünde Ren, Kai ve Yuto yan yana duruyordu.

Üçü de konuşmuyordu.

Az önce okulun üçüncü katında yaşananlar hâlâ gözlerinin önündeydi.

Ren'in elleri titriyordu.

Kai sürekli telefonunun ekranına bakıyordu.

Yuto ise başını öne eğmişti.

Sonunda Kai sessizliği bozdu.

“Doktor ne zaman çıkacak?”

Ren cevap vermedi.

Yuto duvardaki saate baktı.

“Bilmiyorum.”

Birkaç dakika daha geçti.

Sonra koridorun diğer ucundan hızlı adımlar duyuldu.

Haruto'nun annesi koşarak geldi.

“Haruto nerede?”

Üçü birden ayağa kalktı.

Ren'in boğazı düğümlendi.

“Hastaneye getirdiler…”

Kadının yüzü bembeyaz oldu.

“Ne oldu?”

Kimse cevap veremedi.

Ren gözlerini yere indirdi.

“Pencereden…”

Cümlesinin devamını getiremedi.

Haruto'nun annesi acil servis kapısına baktı.

“Hayır…”

Tam o sırada kapı açıldı.

Bir doktor dışarı çıktı.

Herkes ona doğru döndü.

“Haruto'nun ailesi?”

Annesi hemen öne çıktı.

“Benim.”

Doktorun yüzü ciddiydi.

“Şu anda müdahale ediyoruz.”

“İyi mi?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Durumu ciddi.”

Haruto'nun annesinin gözleri doldu.

“Onu kurtarabilecek misiniz?”

Doktor sakin bir sesle konuştu.

“Elimizden geleni yapıyoruz.”

Sonra tekrar içeri girdi.

Kapı kapandı.

Ren yumruklarını sıktı.

“Bu benim suçum.”

Kai hemen ona döndü.

“Ne saçmalıyorsun?”

“Ben ona pencereden inmesini söyledim ama…”

“Sen onu itmedin.”

Ren başını kaldırdı.

“Biliyorum ama…”

Yuto sessizce konuştu.

“Şu an suçlu aramanın zamanı değil.”

Ren gözlerini kapattı.

“Ben sadece…”

Sesi titredi.

“Sabah ona ‘yarın görüşürüz’ dedim.”

Kimse cevap vermedi.

Çünkü üçünün de söylediği son şey aynıydı.

Yarın görüşürüz.

---

Saatler geçti.

Hastanenin koridoru giderek sessizleşti.

Mio da hastaneye gelmişti.

Kapının yanında tek başına oturuyordu.

Ellerini birbirine kenetlemişti.

Gözleri sürekli ameliyathane kapısındaydı.

Ren yanına oturdu.

Bir süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra Mio'ya baktı.

“Haruto…”

Mio başını kaldırdı.

“Ne?”

Ren yutkundu.

“Sabah…”

Devam edemedi.

Mio'nun gözleri doldu.

“Biliyorum.”

Sessizlik.

Mio başını tekrar eğdi.

“Bana bakıp gülümsedi.”

Ren ona baktı.

“Ne?”

“Bugün.”

Mio'nun sesi titriyordu.

“Ben ona ‘Yarın görüşürüz’ dedim.”

Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

“Şimdi o yarını gerçekten görebilecek mi bilmiyorum.”

Ren cevap veremedi.

---

Gece yarısını geçmişti.

Ameliyathane kapısındaki ışık hâlâ yanıyordu.

Herkes bekliyordu.

Haruto'nun annesi.

Arkadaşları.

Mio.

Ve evde…

Sora.

Sora o gece yemek yemedi.

Kapının önünde oturdu.

Başını kapıya yasladı.

Arada bir kaldırıp koridora baktı.

Sanki Haruto birazdan içeri girecekmiş gibi.

Saatler geçti.

Sora hâlâ bekliyordu.

Çünkü Haruto her zaman eve dönmüştü.

Bu kez de döneceğini düşünüyordu.

---

Sabaha karşı ameliyathane kapısı açıldı.

Doktor dışarı çıktı.

Herkes ayağa kalktı.

Doktor maskesini indirdi.

“Ameliyat tamamlandı.”

Haruto'nun annesi nefesini tuttu.

“Yaşıyor mu?”

Doktor başını salladı.

“Evet.”

Herkesin gözleri doldu.

Ama doktor devam etti:

“Fakat şu anda bilinci kapalı.”

Mio'nun yüzündeki ifade değişti.

“Uyanacak mı?”

Doktor birkaç saniye sustu.

“Bunu şu an kesin olarak söyleyemeyiz.”

Koridorda yeniden sessizlik oldu.

---

Haruto'nun odası birkaç saat sonra çiçeklerle dolmaya başladı.

İlk çiçekleri annesi getirdi.

Sonra öğretmenleri.

Ardından sınıf arkadaşları.

Ren, Kai ve Yuto birlikte büyük bir buket getirdi.

Mio ise küçük, beyaz çiçeklerden oluşan bir buket bıraktı.

Yanına küçük bir not koydu.

“Yarın görüşürüz demiştik.”

Mio yatağın yanında durdu.

Haruto'nun eline baktı.

“Ben hâlâ bekliyorum.”

Sessizce ekledi:

“Yarın görüşmek için.”

---

Hastanenin giriş kapısının dışında ise Sora oturuyordu.

Haruto'nun ailesi onu birkaç saat sonra getirmişti.

Sora hastanenin kapısına bakıyordu.

Kımıldamıyordu.

Sanki birinin çıkmasını bekliyordu.

Sanki o kapının arkasında Haruto'nun olduğunu biliyordu.

Ve beklemeye devam etti.

Bir gün.

İki gün.

Üç gün.

Sora her gün aynı yerdeydi.

Çünkü Haruto ona bir söz vermişti.

“Seni parka götüreceğim.”

Ve Sora…

Haruto'nun sözünü tutacağına inanıyordu.