Bölüm 3 — “Yarın” ve “Pencere”

Sabah güneşinin ışığı perde aralığından içeri süzülüyordu.

Haruto gözlerini açtı.

Bir süre tavana baktı.

Sonra telefonuna uzandı.

Saat 07.18.

“Geç kaldım…”

Yataktan fırladı.

“Sora! Neden uyandırmadın beni?!”

Kapının önünde oturan Sora başını yana eğdi.

“Hav!”

“Senin suçun!”

Sora kuyruğunu salladı.

Haruto gülerek odadan çıktı.

O sabah her şey her zamanki gibiydi.

Kahvaltı.

Okul yolu.

Kalabalık sokaklar.

Arkadaşları.

Ve okulun üçüncü katındaki sınıf.

Haruto kapıdan girer girmez Ren'in yanına gitti.

“Günaydın.”

Ren ona baktı.

“Bugün şaşırtıcı derecede sakinsin.”

“Uykum var.”

Kai:

“İlk defa insan gibi davranıyorsun.”

Haruto ona kalemini fırlattı.

“Sus.”

Yuto güldü.

“Bugün hava güzel.”

Haruto pencereye baktı.

Gökyüzü masmaviydi.

“Evet.”

Sonra gözleri sınıfın diğer tarafına kaydı.

Mio.

Mio sırasına oturmuş, defterine bir şeyler yazıyordu.

Haruto birkaç saniye ona baktı.

Mio başını kaldırınca göz göze geldiler.

Haruto hemen başka tarafa döndü.

Ren bunu gördü.

“Yine mi?”

Haruto homurdandı.

“Ne yine mi?”

“Hiç.”

---

Öğle arası geldiğinde dört arkadaş pencerenin yanında toplandı.

Pencere sonuna kadar açıktı.

Dışarıdan hafif bir rüzgâr giriyordu.

Haruto pencerenin kenarına oturdu.

Ren kaşlarını çattı.

“Oradan insene.”

“Rahatım burada.”

“Düşeceksin.”

Haruto sırıttı.

“Merak etme. Düşmem.”

Kai gülerek:

“Ren'in söylediklerini ciddiye al. Adam bugün geleceği görüyor.”

“Kesinlikle,” dedi Ren.

Haruto kahkaha attı.

“Abartıyorsunuz.”

Mio da onlara doğru geldi.

“Ne hakkında konuşuyorsunuz?”

Yuto hemen:

“Haruto'nun pencereden düşüp düşmeyeceği hakkında.”

Haruto ona baktı.

“Sağ ol.”

Mio pencereye baktı.

“Haruto, gerçekten dikkat et.”

Haruto ona gülümsedi.

“Merak etme.”

Mio'nun yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

“Tamam.”

Haruto o an sadece gülümsedi.

Ama yıllar sonra hatırlayacağı son şeylerden birinin o gülümseme olacağını henüz bilmiyordu.

---

Ders zili çaldı.

Herkes yerlerine geçti.

Haruto pencerenin kenarından kalktı.

Tam ayağını yere basacağı sırada—

Bir şey oldu.

Ayağı kaydı.

Haruto'nun eli pencere çerçevesine uzandı.

Ama parmakları tutunamadı.

“—!”

Bir anda boşlukta kaldı.

Sınıftan çığlıklar yükseldi.

Haruto'nun gözleri büyüdü.

Düşüyordu.

Ama garip olan bir şey vardı.

Her şey…

Yavaşlamıştı.

Sanki dünya bir anda sessizleşmişti.

Rüzgâr yüzüne çarpıyordu.

Gökyüzü gözlerinin önündeydi.

Ve Haruto'nun zihninden tek bir düşünce geçti.

Ben… düşüyorum.

Sonra başka bir düşünce.

Gerçekten düşüyorum.

Kalbi hızla çarpıyordu.

Ama zaman sanki durmuştu.

Yukarı baktı.

Pencerenin önünde Ren vardı.

Yüzündeki korkuyu gördü.

Kai bağırıyordu.

Yuto'nun gözleri büyümüştü.

Mio…

Mio pencerenin önünde ona doğru uzanıyordu.

Haruto'nun içi buz gibi oldu.

Hayır.

Hayır, hayır…

Onları bir daha göremeyecek miyim?

Mio'nun yüzüne baktı.

Daha ona söylemedim.

Ona gerçekten söylemedim.

Ondan hoşlandığımı bile söylemedim.

Gözlerinden biri istemsizce kapandı.

Ren'le daha kaç kez kavga edecektik?

Kai'nin saçma şakalarına daha kaç kez gülecektim?

Yuto'yla kaç kere okuldan sonra eve dönecektik?

Ve sonra…

Sora geldi aklına.

Küçükken onu ilk gördüğü gün.

Birlikte parka gittikleri günler.

Kapının önünde onu bekleyen kuyruğu.

Her eve geldiğinde üzerine atlayışı.

Haruto'nun gözleri doldu.

Sora…

Ben sana söz vermiştim.

Bugün seni parka götürecektim.

Bir anlığına yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

Daha eve bile dönmedim.

Sonra içinden çok daha korkunç bir düşünce geçti.

Ya bu…

Sonumsa?

Haruto'nun nefesi kesildi.

Ya herkesi son kez görüyorsam?

Ren.

Kai.

Yuto.

Mio.

Sora.

Anne…

Ben daha eve dönmedim.

Gözlerini kapattı.

Daha yapacak çok şeyim vardı.

Daha yaşayacak çok şeyim vardı.

Ve o anda Haruto ilk kez gerçekten korktu.

Ben ölmek istemiyorum.

---

Bir saniye.

Sonra bir saniye daha.

Her şey karardı.

Uzaklardan insanların bağırışları duyuluyordu.

Ardından…

Siren sesi.

Giderek yaklaşan sirenler.

Haruto'nun bilinci bulanıklaştı.

Sesler birbirine karıştı.

Birileri adını söylüyordu.

“Haruto!”

“Haruto!”

“Dayan!”

Gözlerini açmaya çalıştı.

Ama başaramadı.

Aklında kalan son görüntü…

Mio'nun gözleriydi.

Sonra Sora'nın yüzü.

Ve gökyüzü.

MasMavi bir gökyüzü.

Haruto'nun bilinci tamamen kapandı.

---

Hastanenin acil servis kapıları açıldı.

Siren sesi koridorlarda yankılandı.

Doktorlar hızla ilerledi.

Bir kapı kapandı.

Ve Haruto'nun dünyası sessizliğe gömüldü.

O gün…

“Yarın görüşürüz.”

diyen herkes, şimdi aynı şeyi diliyordu:

Haruto'nun gerçekten yarına ulaşmasını.