BÖLÜM: ZORAKİ DÖNÜŞ VE KANLI BEDEL

1. BÖLÜM: ZORAKİ DÖNÜŞ VE KANLI BEDEL
Almanya’dan havalanan uçağın tekerlekleri piste değdiğinde, Duru için geri sayım başlamıştı. Serin ve düzenli Avrupa havası, yerini Şanlıurfa’nın geniz yakan, tozlu sıcağına bırakmıştı. Havalimanının çıkış kapısında durduğunda elindeki diplomaya baktı. Bu kağıt parçası için yıllarını vermişti ama şimdi bu topraklarda hiçbir anlam ifade etmiyordu.

Duru, tam o sırada şakaklarında zonklayan bir ağrı hissetti. Gözleri bir an karardı, dünya etrafında hafifçe kaydı. “Sakin ol,” diye fısıldadı içinden. “Sadece uykusuzluk, sadece stres... O tahlilleri yaptırıp gelmeseydin bunlar olmazdı Duru. Urfa’nın sıcağı çarptı sadece.” Kendi kendine yalan söylemekte ustalaşmıştı; oysa beyninin derinliklerindeki o sinsi sızı, ona çok daha fazlasını fısıldıyordu

Tam karşısında, siyah zırhlı araç konvoyu ve onun önünde bir heykel gibi dikilen o adamı gördü: Devran Taha. On iki yıl önce arkasında gözü yaşlı bıraktığı çocukluk aşkı gitmiş; yerine bakışları hançer gibi keskin, yüreği nasır tutmuş bir adam gelmişti. Devran’ın adamlarından biri Duru’nun valizine uzandığında, Duru valizi sertçe geri çekti. "Ben kendi yükümü kendim taşırım," dedi buz gibi bir sesle.
Konak, devasa ahşap kapılarıyla bir hapishane gibi Duru’yu karşıladı. Avluda herkes toplanmıştı. Devran’ın halası Sultana, gümüş işlemeli koltuğunda bir kraliçe edasıyla oturuyordu. Duru içeri girer girmez Sultana kibirle elini uzattı; eğilip öpmesini bekliyordu. Duru, kadının gözlerinin içine baktı. Baş dönmesi yine yokladı onu ama çenesini dikleştirdi.
“Kusura bakma Hala,” dedi sesi avluda yankılanarak. “Ben Almanya’da çok şey öğrendim ama insanın kendinden büyüklerin değil, sadece saygı duyduğu kişilerin elini öpmesi gerektiğini öğrendim. Benim dudaklarım senin o töre kokan eline fazla temiz gelir.”
Avluda ölüm sessizliği oldu. Duru bu sessizliği umursamadan annesine ve kardeşi Ali’ye sarıldı.
“Bu ne saçmalık! Kimse burada kalmıyor!” diye bağırdı Duru annesinin elinden tutarak. “Ailemi alıp gidiyorum ben! Kimsenin oyununa, töresine kurban edecek bir ömrüm yok!”

Duru kapıya yöneldiği an, yukarıdaki balkonun korkuluklarına vuran sert bir baston sesiyle durdu. Devran’ın dedesi Hamit Ağa, bir gölge gibi belirdi.
“Dur orada!” diye gürledi yaşlı adam. “Gidip gitmeyeceğine sen değil, dökülen kanlar karar verir. Baban, on iki yıl önce benim en küçük oğlumu, Devran’ın kardeşini bu topraklara gömdü. Sen kaçınca bitti mi sandın? O kan hala taze!”
Duru, “Babanın günahını neden ben ödüyorum?” diye bağıracakken, avludaki adamlar silahlarını bir anda kardeşi Ali’nin başına dayadı. Ali’nin korkudan bembeyaz kesilmiş yüzünü görünce Duru’nun dünyası başına yıkıldı.
Devran bir adım öne çıktı. Sesi bir bıçak kadar keskindi:
“Senin baban benim kardeşimi öldürürken bir an bile düşünmedi Duru... Ben de düşünmem. Ya o nişan yüzüğünü takarsın ya da kardeşinin cenazesini hazırlarsın. Seçim senin; diploman mı, Ali’nin canı mı?”
Duru’nun başı o an şiddetle döndü. Midesi bulandı, dizleri çözülür gibi oldu. “Şimdi bayılamam,” diye haykırdı içinden. Masanın kenarına tutunup tırnaklarını ahşaba geçirdi. Kardeşinin titreyen ellerine baktı, sonra Devran’ın o kibirli gözlerine...

“Tamam!” dedi Duru, sesi bir hıçkırık gibi koptu ciğerinden. “Tamam... Kabul ediyorum. O lanet nişanı da, bu esareti de kabul ediyorum. İndirin o silahları!”
Devran yaklaştı, Duru’nun buz gibi elini zaferle kavradı. Duru bayılmamak için kendini zor tutarken; bu konağa gelin olarak değil, kendi ölümüne bir mahkûm olarak girdiğini sadece o biliyordu