BÖLÜM: SESSİZ ADIMLAR

5. BÖLÜM: SESSİZ ADIMLAR
Duru, Elif’in getirdiği tepsiden birkaç lokma yedikten sonra balkonuna çıkmış, kitabını açmıştı. O sırada aşağıda, Devran’ın ablası Neva, kardeşinin karşısına dikilmişti. Neva, bu konaktaki en sağduyulu sesti.
Neva: "Çok yanlış yapıyorsun Devran. Kızı zorla buraya kapattın, bari nefes almasına izin ver. Git, çıkart kızı biraz dışarı, hava alsın. Yazıktır, günahtır."
Devran önce itiraz edecek oldu ama ablasının haklı olduğunu biliyordu. Aslında Duru'yu çok önceden araştırmıştı; onun her akşamüstü kulaklığını takıp yürüme alışkanlığını, sessizliğe olan tutkusunu çok iyi biliyordu. Ablasının sözleri, zihnindeki o eski görüntüleri tetikledi.
BALKONDAKİ TEKLİF
Duru, odasının geniş balkonunda çayıyla kitabına dalmışken Devran yanına geldi.
Devran: "İstiyorsan gel, şimdi dışarı çıkıp biraz hava alalım."
Duru kitabından başını kaldırmadan cevap verdi: "Ben bir yerlerde oturmak istemiyorum. Sadece yürümek istiyorum; sessizce ve tek başıma."
Devran: "Unutma, burası senin yaşadığın yer değil Duru. Tek başına olmaz. Yanında ben olacağım."
Duru derin bir nefes aldı. Bu yürüyüşe çok ihtiyacı vardı. "Tamam," dedi. "Kabul ediyorum ama tek bir şartla: Asla ve asla benimle konuşmayacaksın. Yanımda sanki hiç yokmuşsun gibi davranacaksın. Tamam mı?"
Devran bu sert şarta biraz sinirlense de "Tamam," dedi.
URFA SOKAKLARINDA SESSİZLİK
Yola çıktılar. Duru kulaklığını taktı, dünyayla bağını kesti. Devran ise söz verdiği gibi bir adım gerisinden, hiç konuşmadan ona eşlik ediyordu. Duru, Urfa’nın eski sokaklarında adımlarken Devran onu izliyordu. Aslında bu manzaraya hiç yabancı değildi; Duru’yu henüz bu olaylar başlamadan önce, kendi şehrinde tek başına yürürken defalarca uzaktan izlemişti.
Tam bir saat boyunca, tek kelime etmeden yürüdüler. Konak kapısına geldiklerinde Devran durdu ve Duru’ya döndü.
Devran: "Geldik... Karıcığım."
Duru adeta çarpılmış gibi duraksadı. Gözlerinden ateş fışkırarak Devran’a döndü. "Bu nasıl bir kelime? Sen ne dediğinin farkında mısın?"
Devran: "Bugün dini nikah kıyıldı Duru. Bizde dini nikah, evliliğin yarısı sayılır. Yani ben senin kocan oluyorum, sen de benim karım."
Duru: "Ben sadece resmiyeti bilirim Devran! O kelimeyi bir daha sakın bana kullanma, haddini bil!"
Duru aslında bu gerçeği biliyordu ama kabul etmeye hiç niyeti yoktu. Hızla odasına çıktı, kapıyı kapattı ve kitabının son sayfalarını bitirdi. Ancak Devran’ın o kelimeyi söylerkenki kendinden emin duruşu zihninden çıkmıyordu. Devran ise avluda, Duru’nun bu sert tepkisinin bile ne kadar asil olduğunu düşünerek tespihini çekiyordu. Duru'nun öfkesi, Devran'ın hoşuna gitmeye başlamıştı.