GİRİŞ

Efsun Arslan
Gece, dağların üzerine ağır ağır çökmüştü.
Rüzgâr yüzüme çarparken gözlerimi karşımdaki bayraktan ayırmadım. Direğin ucunda dalgalanan kırmızı kumaş, karanlığın içinde bile kendini belli ediyordu.
Çocukken bayrağın neden bu kadar önemli olduğunu anlamazdım.
Babam her sabah onu gördüğünde biraz daha dik dururdu.
Bir gün sormuştum.
"Bir kumaş parçası için neden bu kadar gururlanıyorsun?"
Gülümsemişti. Başımı okşayıp şöyle demişti:
"Çünkü kızım, bazı şeylerin değeri onları kaybetme ihtimaliyle anlaşılır."
O gün anlamamıştım.
Yıllar geçti. Üniformamı giydim, omzuma rütbemi taktım ve bir gün kendimi babamın yıllar önce baktığı yerden aynı bayrağa bakarken buldum.
Artık biliyordum.
Bir annenin kapıda bekleyişini, bir çocuğun babasının dönüşünü sayışını, yarım kalan sofraları biliyordum.
Bir telefonun çalmasını bekleyen insanların sessizliğini de...
Ben Efsun Arslan.
Birilerinin kızıyım, birilerinin evladıyım. Fakat bu topraklarda görev başındayken yalnızca kendimden sorumlu değilim.
Korkmadığımı söylemeyeceğim. Korkuyorum.
Bazen öyle anlar oluyor ki insanın aklından geride bıraktığı her şey geçiyor.
Ama korkmak, vazgeçmek demek değil.
Bunu çok önceden öğrendim.
Bizim mesleğimizde bazı vedalar vardır, dönüşü olmayabilir.
Bazı sabahlar vardır, güneş doğmadan başlar.
Bazı isimler vardır, bir daha yüksek sesle söylenemese bile kimsenin hafızasından silinmez.
Ben her operasyona çıktığımda geride bıraktığım insanları düşünüyorum. Annemi, kardeşimi, arkadaşlarımı...
Sonra başımı kaldırıp önüme bakıyorum.
Çünkü bir gün eve döndüğümde annemin gözlerinin içine bakabilmek istiyorum.
Çünkü bir çocuğun sabah uyandığında korkmadan sokağa çıkabilmesini istiyorum.
Çünkü bu ülkede yaşayan hiç kimsenin huzurunun ne kadar zor korunduğunu bilmek zorunda kalmasını istemiyorum.
Benim hikâyem kahramanlık hikâyesi değil.
Ben yalnızca seçtiğim mesleğin sorumluluğunu taşıyan bir kadınım.
Ve eğer bir gün adım bir yerde anılacaksa, arkamdan söylenecek tek şey yeterli:
Efsun Arslan vatanını korudu.
VATAN SAĞ OLSUN..