3.BÖLÜM GÖRMEZDEN GELDİKLERİM

Özlemin yanına gitmiş kafanı dağılmıştır benle yaşıttı ve matematik öğretmeni olmak istiyordu.
Eve dönen yoldaydım hava hafifen kararmış sokkalar sessizdi.
Yanımdan geçen bir araba bir aranda durup korna bastı kafamı çevirdiğimde komşumuz olan aysel teyzenin oğlu boraydı.
"Efsun"dedi.
Ona doğru dönüp.
"Efendim "dedim.
"Eve gidiyorum istersen senide bırakabilirim "dedi.
Kafamı başka bir yöne çevirdim ve dersin bir nefes aldım.
"Yok sağol"dedim.
"Neden "dedi.
"Sanane"dedim.
"Bu kadar ters olmana gerek yok"dedi.
"Bora hadi yürü git işine" dedim.
"Asker olmuşşun hayırlı olsun hayallerine sonunda kazandın"dedi .
"Sağol"dedim.
"Ama sorun olmuyocakmı"dedi.
Ne dercesine baktım.
"Ne sorun olucak"dedim.
"Kadınsın işte dağlarda elimde silah zor olmazmış naifdir kadınlar ondan"dedi.
Dediği son kelime ile beynime sıçrayaran sinir hücreleri ile ona baktım.
"Ne diyon olum sen hadiye bağırdım.
"Sakin ol ben sadece-"dedi.
Arabasına bi tekme attım.
"Sana naif kadını gösteririm şidmi siktir git lan naif kadınmış kadınsal tutamazmış"diye bağırdım.
"Tamam gidiyorum "dedi.
"Siktir git lan ,oruspu daha-"susutum devamını getirmek istemedim.
İnsanların başaramadıkları şehleri yüzüne vurmayı sevmiyordum.
Araba yanımdan kızlıca uzaklaştı.
"Şuan burdayım birisi olsaydı onu dövesemyidm yaa "dedim kendi kendime.
Bir an durup arkama baktım.
"Keşke dövüp yollasaydım"dedim.
Geri onume dönüp Eve doğeu ilerledim.
Apartmana geldiğümde merdivenlerden yukarı çıkıp zile basacaksın.
Konun öni de oluşan kalabılıklığa baktım.
"İhtimaller,annem akrabaları çağırdı,gün saati,yada tuna ailesi"dedim.
"Ama gün akşam olmazki"dedim.
"Hadi bismillah "dedim ve zile bastım.
Kapıyı açan çoçuklar ile yüzümde bir gülümseme oluştu.
"Aaa efsun ablaa"dedi küçük kuzenim emre.
Ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdiğümde.
Ellerimi yanağına görürdüm ve sıktım.
"Efsun ablana sana kurban"dedim.
İçeri girdimdr ilk mutfağa gittim.
Tezgahın orda baklava kesen annemi yanındaki teyzem ve halam.
Sandalyede oturan büyük teyzemin kızı.
Maşallah herkes burdaydı .
Ve asla beklemediğim kişi demet abla .
"Efsun annem hoşgeldin"dedi annem ellerini önlüğüne sürüp yanına geldi vr sarıldı.
"Hoşbulduk anne"dedim.
"Ayy efsunum gelmiş"dedi huriye teyzem.
"Hoşbulduk teyzem "dedim.
"Hoşgeldin asker kız"dedi emine halam.
"Hoşbulduk halam"dedim.
Annem ayrıldığında teyzem ve halama sarıldım.
"Hoşgeldin demet abla"dedim.
"Sağol kuzum asıl sen hoşgeldin"dedi
Kuzenime baktığımda bana baktı ayağa kalkıp sarıldık.
"Kızz ne uzun olmuşşun sen yetişrmiyorum"dedi irem.
İrem diğer kuzenlerim aradında en sevdiğimdi diğerlerinden farkı kardeş gibi ve arkadaş gibi biriydi.
"Ya tabi senin kuzenin asker oldu"dedim
"Ayy maşallahh kardeşime bende inşallah hemşire olucam "dedi.
"İnşallah güzelim "dedim gülerek.
"Ben bi içeriye gidip geliyorum"dedim.
"Tamam "dedi annem.
İlk başta odama girdiğimde içerde oyun oynayan kuzenlerimi gördüm çantamı bıraktım.
"Çok dağıtmayın tamammı"dedim.
"Tamamm"diye hep bir ağızdan söylediler.
İçer girmedin bi tipime baktım üstümü hafif düzelttim ve salına doğru ilerledim.
Babam,amcalarım,dayılarım ,Ömer amca,Efe,alp ve bazı erkek kuzenlerim.
Diğer iki halam ve üç teyzem.
"Hoşgeldiniz"diye giriş yaptım.
"Hoşbuldukk kızım"dedi dayım.
Dahada içeri girip koltuk başlığına oturdum.
"Efsun hu böyle ne dalyan gini boyun olmuş"dedi aynur teyzem.
"Sağol teyzelerim.
"Teyze benim boyum efsundan dahada uzun"diye atladı efe.
"Oyyy benim paşama bak "dedi.
Hafif Gülümseyip etrafa baktığımda alp'ın bakışları ile göz göze geldim.
"Görev yerleriniz ne zamna belli oluyor"dedi ömer abi.
"Yarın "dedi alp.
"Sendemi askersin oğlum"dedi amcam.
"Evet "dedi alp.
"Hey maşşalah"dedi.
Alp gülerel başını eğdi.
"Efsun bi gel kızım yardım et bize efe sende gel efe "diye bağırdı annem.
Ayağa kalktığımda alp'in kalktığınıda gördüm.
Onların önünde yürdüm.
Mutfağa geldiğimzde annem tepkilerin içinde baklava,sarma ve çay vardı.
"Bize bir yardım edin"dedi annem.
Elinden iki tane tepsiyi alıp içeri girdim.
Sehpaları üzerine koydum ve geri içeri gittim.
"Kızım tezgahta kalanlarına getiririmisin"dedi .
"Getiririm"dedim.
Tezgahın üstindeki iki tepsiyi aldım.
Geriye iki tepsi kalmıştı arkamdan gelen bir el onu aldı.
Arkama döndüğümde alpdı.
"Noldu"dedi.
"Hiç"dedim.
"Yardım ediyorum sadece "dedi sırıtarak.
"Sağol"dedim.
İçeri girdiğimizde üstümüzdeki saçma bakışları hissettim..
Sehpaları üzerine bırakıp annmee baktım.
"Siz balkonda yiyin masanın üstünde sizinkiler "dedi.
İrem,Efe ve alp veraber içeri girdik.
Kendi tabaklarını alıp balkona oturduk.
"Şuan üç tane asker rile oturuyorum şaka gibi"dedi irem gülerek.
Çatalımı baklavaya batırıp ağzıma götürürken ona baktım.
"Ne kız bu ni daha denk gelemez ama siz ikiniz hep varsınız benim için tek sayılar daha önemli "dedi.
"Hıhı"dedi efe.
"Efe ne diyon anlamıyorum "dedi irem.
"İzel nerde"dedim.
"Bizim evde ilayda ile "dedi alp.
Kadar sallyıp tabağıma gömüldüm.
.....
Misafirler gitmeye başlamıştı onlarlq beraber sokağa inmiştik.
Ağustos ayında Ankara soğumaya başlamıştı bile.
Kollarımı gögsümde birleştirdim.
Herkz arabadjna binerken uzaktan onalra baktım.
Demet ablalarda bizle inmişti.
O kadar yakındık.
İrem'in yanına gitmiş sıkı sıkı sarılmıştım belki bşr daha görüşemessek düşüncesi beni üzüyordu.
Uzaktan hala bakarken yanıma gelen alp'e baktım.
"Hava soğuk niye hırkanı almadın"dedi
"Soğuk değil"dedim.
"Bundan inatlaşacaksın "dedi.
Cevap vermedim
"Saçma bir soruydu pardon hava soğuk değil ama sen genede bunu al"dedi.
Üstüme bıraktığı hırkasını hissettim.
"Gerek yok"dedim.
"Gerek var"dedi.
İnatlaşmak istemedim.
Hava o kadar soğuk değildi ama varlığı içimi sıcak hissettirmişti.
Yanımıza gelen efe ile üstümdeki hırkayı alıp alp'e fırlattım.
"Abla"dedi.
Ben şok .
"Abla"dedim şaşırarak.
"Ağızdan alışkanlığı"
"Ağızdan aloşkanlıklığı efe sen bana kaç kere dedin ablada Ağız alışkanlığı " dedi.
"Of ya Efsun "dedi.
"Çok gülesim geldi ya"dedim.
"Gül Efsun gül sen hep gül "dedi efe.
"Hadi içeri geçelim"dedi efe.
"Annemgille girelem"
"Geliyorlar zaten"dedi.
Üçümüz ilerlerken ede durup arkama alpe baktı.
"Senden bahsetmemiştim "dedi.
"Eee"dedi alp.
"Sen sonra gel şimdi gelme"dedi efe.
"Şimdi gidesim var ama"dedi.
"Yok"dedi efe.
"Efe yürü malmısın"dedim.
Kafasına vurup ilerlettim.
"Ablan sağolsun"dedi gülerek alp.
"Efsun"dedi kızgın bir sesle efe.
"Sus ve yürü efe "dedim.
Eve geldiğimzde anahtar ile açıp girdik.
Annem yardım etmek için bulaşıkları mutfağa getirip.
Bulaşık makinesine yerleştirmeye başlamıştık.
"İzel gel yardım et"diye bağırdım.
"Of ya ven ne güzel evde dğilidşm yaa"dedi.
"Sus ve yürü salanu topla"dedim.
Efe ile bulaşıkların yarısını halletmiştik bile.
Kapının açılma sesini duyduğumda hafif koridora doğru yürüdüm.
"Kızım "dedi.
"Anne"dedim.
"Ayy sağolun yavrularım"dedi.
Mutfağı hemen halledip.
Salona geçtik.
"Ben yatıyorum geç oldu zaten sizde yarın yoruldun anne sende baba"dedim.
Kafa salladılar.
Odaya girdiğimde gecelikleri giyip makyaşımı silip direk yatağa girdim.
Eve geldiğimden beri üzerimde tarif edemediğim bir ağırlık vardı.
. Başımı yastığa koyduğum anda aklıma Alp'le yaşadığım anlar geldi. İstemeden de olsa dudaklarımda belli belirsiz bir tebessüm oluştu.
Ne kadar ona yüz vermesem, arama mesafe koymaya çalışsam da içimde bir şeylerin eksik kaldığını hissediyordum.
Sanki gün boyunca görmezden geldiğim bütün düşünceler, gece olup da yalnız kaldığımda birer birer karşıma çıkıyordu.
Gözlerimi tavana diktim.
Onun söyledikleri, bakışları ve her fırsatta benimle uğraşması zihnimde yeniden canlandı.
Kendime bunu düşünmemem gerektiğini söylesem de aklımı susturamıyordum.
Belki de en çok canımı sıkan şey, bütün bunların farkında olmama rağmen hiçbir şey olmamış gibi davranmaya devam etmemdi....