Dostluk

Gece vakti, gizlice tren istasyonuna gitti. İstasyonda; durağını kaçırdığı için son durağa kadar gitmek zorunda kalan birkaç takım elbiseli adam ve birkaç fakir çocuk vardı. Tren gelince Cecillia en arkadaki kabine geçip oturdu. Karşısında ise o fakir çocuklardan biri duruyordu.

— Selam, ben John. Senin adın ne değişik kız? diyerek konuşmayı başlattı çocuk. — Ben Cecillia ve ben garip değilim, fakir çocuk, diye tersledi Cecillia.

John eliyle kendi göğsünü tutarak sahte bir kırgınlıkla konuştu: — Kalbimi kırıyorsun Ceci. Ayrıca sen iyi anlamda garipsin.

Cecillia bu sözlerin ardından gözlerini devirdi ve derin bir iç çekti: — Benim adım Cecillia, Ceci değil. Ayrıca "garip" kelimesinin iyi bir anlamı yoktur.

Konuşma orada noktalanmıştı ancak fakir çocuk, gözlerini Ceci’den ayırmadan gülümsemeye devam ediyordu. Ceci daha fazla dayanamadı ve sertçe çıkıştı: — Bana bakmayı kes artık!

Onun bu patlaması karşısında John’un tebessümü solmadı, aksine derinleşti. — Demek sonunda konuşuyorsun. Peki, neden Eldoria şehrine gitmek istiyorsun?

Ceci kibirli bir şekilde gülümsedi: — Bu seni ilgilendirmez, fakir çocuk. Asıl sen niye Eldoria’ya gitmek istiyorsun? Sonuçta orası son derece pahalı bir şehir. Orada tutunabilmek için ya çok güçlü ya da çok zeki olmalısın ki, bu özelliklerin ikisi de sende mevcut değil.

John, genç kıza şaşkın bir ifadeyle baktı: — Neden bu kadar kabasın? Sana hiçbir şey yapmadım.

Çocuğun bu ani ve net çıkışı Ceci’yi bir anlığına duraksattı, hafifçe mahcup olmuştu. — Peki, özür dilerim... Ben Eldoria’ya seyahat amaçlı gidiyorum. Peki sen?

John, Ceci’nin tavrındaki bu yumuşamayı görünce rahatlayarak neşeyle konuştu: — Ben de dövüşmeyi öğrenmeye gidiyorum, hem de tek bir kuruş ödemeden!

Sesini sadece Ceci’nin duyabileceği bir tona indirdi: — Vampir şövalyelerin antrenman sahasının arkasında bir çöplük var. Onları oradan izleyerek kendi kendimi eğitebilirim.

Ceci, yüzündeki umursamaz maskeyi korumaya çalışarak sordu: — Vampirlerden korkmuyor musun? Onlar üst sınıf ve orası kelimenin tam anlamıyla güçlü vampirlerle dolu.

Bu sözler üzerine John’un yüzünde muzip bir gülümseme yayıldı. Çevresini dikkatlice kolaçan edip etrafta hiç vampir olmadığından emin olduktan sonra övünerek fısıldadı: — Oradaki bir vampirle ufak bir anlaşma yaptım. Ona biraz para verdim, o da beni korumayı kabul etti. Yani anlayacağın, arkam sağlam!