Acı ve ihanet

Cadıların yakıldığı toplumdaki son (?) Cadı Cecillia için bugün, binlerce cadının tek seferde öldürüldüğü o kara geceydi. Vampirler artık bütün gücü ellerinde tutuyorlardı; insanlar çok yanlış bir karar vermişlerdi ve bunun cezasını uzun süre çekeceklerdi. Cecillia kaçmayı başarmış ve bu sayede diğer cadılar gibi öldürülmemişti. Bütün o vampirlerin ve insanların yaptığı kutlamalara şahit oldu; oysaki cadılar her zaman onlara yardım etmişlerdi.

Bu an, Cecillia’nın dönüm noktası oldu. Çünkü eskiden arkadaş olduğu herkes, şimdi onun ölmesi için meşale yakıyordu. Ayrıca sevdiği herkesin yanarak can vermesi onu intiharın eşiğine sürüklemek üzereydi. Fakat o, kesin bir karar verdi: "Yaşamalıyım. Son cadı olsam bile halkım için yaşamalıyım, çünkü bunu onlara borçluyum," dedi ve kendine yeni bir hayat kurdu.

Aradan üç yıl geçti. Cecillia artık insanlar arasına karışmıştı ama insanlar, vampirler için çalışan birer köleden farksızdı. Cecillia ise aldığı maaşla sadece yiyecek alabileceği sıradan bir işte çalışıyordu. Bir yandan da gizlice büyü tarihini araştırıyordu ve nihayet araştırmalarından biri işe yaradı: Minik bir adada "Büyü Şelalesi" adında bir yer vardı. Ancak bu adaya gitmek hem çok büyük bir para gerektiriyordu hem de yolculuk fazlasıyla tehlikeliydi. Cecillia bu riski almaya hazırdı.

Para kazanmak için mevcut işini bıraktı ve "Asla yapmam," dediği bir şeyi yaparak kraliyet ailesinin yanında hizmetli olarak çalışmaya başladı. Artık 12 gümüş yerine 22 gümüş alıyordu; fakat hem daha fazla çalışıyor hem de bir insan olarak görüldüğü için sürekli zorbalığa uğruyordu. Buna rağmen orada çalışmaya tam iki yıl boyunca sabırla devam etti. Sonunda yeterli parayı biriktirmeyi başarmıştı.