Beklenmedik güç

Tren tıslayarak durduğunda yolculuk nihayete ermişti. Ceci, istasyondaki sıkı güvenlik kontrolüne takılmamak için kalabalığa karışarak hızla perondan indi. Aslında durmaya niyeti yoktu fakat kendisini Eldoria’ya götürecek olan teknenin kalkmasına daha üç saat vardı. Vakit öldürmek amacıyla şehir meydanında dolaşmaya başladı.

Tam o esnada gözü kuytu bir köşeye takıldı. John, anlaştığı o vampire parayı teslim ediyordu. Merakına yenik düşen Ceci, adımlarını yavaşlatıp onları izlemeye koyuldu. Ancak işler umulduğu gibi gitmedi; vampir parayı cebine koyar koymaz haince sırıttı ve seslenerek beş askerle birlikte komutanını çağırdı. John’un etrafı sarılmıştı. Ceci’nin içindeki bir ses ona hemen oradan kaçmasını söylüyordu ama yapamadı. Hayatı boyunca ona John kadar ön yargısız ve nazik yaklaşan kimse olmamıştı. Derin bir nefes alarak öne çıktı ve John’un yanındaki yerini aldı.

Şövalyelerden biri Ceci’yi fark edince kükredi: — Aptal insan! Hemen o hainin yanından çekil!

Mareşal ve şovalyeleri, pes etmeye niyetleri olmadığını gösterircesine üzerlerine doğru yürüyordu. Aradaki mesafe iyice kapandığında Ceci iki elini birden havaya kaldırdı. Dudaklarından kadim, büyülü bir kelime döküldü: — Afhos!

Bir anda etrafı harlayan bir sıcaklık kapladı ve yer yarılırmışçasına alevler fışkırdı. Ceci ellerini yukarı doğru çektikçe, ateşten bir barikat göğe doğru yükseldi. Şövalyeler aralarında devasa bir alev duvarı oluşmuştu. Ceci fırsatı kaçırmadı: — Koş!

John, şaşkınlıktan donakalmış olsa da refleksen Ceci’yi takip etti. Soluk soluğa dar bir sokağa saptıklarında Ceci hızla ona döndü: — İkimizin de yüzü ifşa oldu. Küçük bir illüzyon büyüsüyle görünümlerimizi değiştireceğim ama bu büyü kalıcı değil. Bu yüzden bir an önce bu kasabadan tüymeliyiz.

Ceci yeni büyüye odaklanmak için arkadaki alev duvarını serbest bıraktı. Ateş sönüyor zannederken sokakta askerlerin zırh sesleri yankılandı. Zaman daralıyordu. Ceci hemen ellerini birleştirip fısıldadı: — Paratio!

Büyü tamamlandığında, sıradan iki turist kılığına bürünmüşlerdi. Sokağa dalan şovalyeler, önlerinde duran bu iki yabancıya dönüp bakmadan hızla geçip gittiler. Tehlike şimdilik atlatıldığında John, dehşet içinde Ceci’ye baktı: — Lütfen beni öldürme...

Onun bu saf korkusu karşısında Ceci’nin yüzünde samimi bir tebessüm belirdi: — Seni öldürmek isteseydim, orada bırakır arkama bile bakmazdım. Evet, bazen gerçekten gıcık olabiliyorsun ama özünde iyi birisin. Ayrıca... artık benim sorumluluğum altındasın. Yakalanıp da en ufak bir işkencede beni ele vermeni istemem.

John rahat bir nefes alırken, ikili Eldoria yolculuğunun bir sonraki adımını atmak üzere limana doğru ilerledi ve kendilerini bekleyen tekneye bindi.