Premium Paket Ölüm

“Kızı bulun. Patron onu canlı istiyor.”
O cümle kulaklarımın içinde yankılandı. Canlı istiyor. CANLI. Harika. Demek öldürülme ihtimalim bile premium paket halinde geliyor.
Bir saniye boyunca olduğum yerde donup kaldım. Kalbim o kadar sert atıyordu ki göğsümün içinden çıkıp salonun ortasına düşecek sandım. Yukarıdan gelen ayak sesleri eski konağın tavanında yankılanıyordu. Ahşap gıcırdıyordu. Yağmur hâlâ deli gibi yağıyordu. Silah kokusu havaya karışmıştı.
Ve bütün bunların ortasında Dante bana bakıyordu. Öyle bakıyordu ki insan istemsizce nefesini tutuyordu.
“Odana çık,” dedi tekrar.
Bu kez sesi daha sertti. Daha karanlık. Ben ise hâlâ duyduğum cümleye takılmıştım. Beni istiyorlardı. Neden? Ben kimdim ki? Bir mafya ailesi neden Trabzon’daki problemli bir kız için adam yollardı? Yoksa mesele gerçekten evlilik miydi?
Yok. Hayır. Bunun altında başka bir şey vardı. Hissediyordum. Dante kolumu tekrar tuttu. Sıcaktı. Lanet olsun, şu an bunu fark etmemem gerekiyordu. Ama beynim ölüm tehdidi altında bile saçma çalışıyordu.
“Vera.”
Gözlerimi ona çevirdim.
“Git.”
“Hayır.”
Çenesindeki kas sertleşti.
“İnat etmeyi bırak.”
“Sen bırak mafya bozuntusu.”
Yanındaki korumalardan biri hafifçe öksürdü. Gülmemek için kendini tutuyordu. Dante başını hiç çevirmeden İtalyanca konuştu.
“Gülmeye devam edersen seni dışarı yollarım.”
Adam anında ciddileşti. Ben içimden sırıttım. Sen öyle san mafya bozuntusu. Her şeyi anlıyorum. Bu gerçekten inanılmaz bir histi. Çünkü herkes beni aptal yerine koyduğunu sanıyordu. Ama ben odadaki bütün sırları duyabiliyordum. Ve Dante’nin bunu bilmemesi… acayip tehlikeli bir avantajdı.

Yukarıdan tekrar ayak sesi geldi. Bu kez daha yakındı. Dante’nin bütün dikkati anında değişti. O rahat görünen ukala tavrının altında korkutucu derecede profesyonel biri vardı. Adam resmen savaş moduna giriyordu. Bir korumasına İtalyanca emir verdi.
“Arka koridoru kapatın.”
“Kimse üst kata yalnız çıkmayacak.”
Sonra başka biri yaklaştı. Kulağına bir şey söyledi. Dante’nin yüzü buz gibi oldu.
“Ne dedi?” diye sordum hemen.
Bana baktı.
“Bir şey değil.”
“Hah. Aynen. Zaten evde silahlı adamlar dolaşıyor, kesin önemsizdir.”
Adam birkaç saniye sustu. Sonra eğilip bana doğru yaklaştı. Çok yakın. Tehlikeli yakın.
“Meraklı olman başına bela açacak piccola.”
Kalbim saçma şekilde tekledi. Allah kahretsin. Adamın ses tonu neden böyleydi? Bu bildiğin yasaklı içerikti. Ben toparlanmaya çalışırken yukarıdan bir şey devrildi. Ardından bağırış. Sonra silah sesi. Refleksle Dante’nin ceketini tuttum. Bu kez bırakmadım. Çünkü korkmuştum. Gerçekten korkmuştum. Ve Dante bunu fark etti.
Bakışları değişti. Bir saniyeliğine yüzündeki o ölümcül ifade yumuşadı. Çok kısa sürdü ama gördüm. Sonra yeniden karardı.
“Elimi bırakma,” dedi.
Bir an afalladım. Çünkü… Ses tonu farklıydı. Emir gibi değil. İçgüdü gibi. Ben daha cevap veremeden merdivenlerden bir adam yuvarlandı. Kanlar içindeydi. Çığlık atmamak için dudaklarımı ısırdım.
Adam yere düşer düşmez arkasından başka biri çıktı. Siyah kıyafetli. Maskeli. Elinde silah vardı. Ve bizi görünce doğrulttu. Her şey bir saniyede oldu. Dante beni sertçe arkasına çekti. Silah patladı. Kulaklarım çınladı. Şöminenin üstündeki ayna paramparça oldu. Ve Dante…
Hiç tereddüt etmeden ateş etti. Adam merdivenlerden geri düştü. Salon tekrar sessizleşti. Ben nefes alamıyordum. Gerçekten alamıyordum. Çünkü bu artık film değildi. Gerçekti. İnsanlar gerçekten ölüyordu. Dante bana döndü.
“İyi misin?”
Şaka mı bu? Adam az önce birini vurduktan sonra hâlâ benim iyi olup olmadığımı soruyordu. Boğazım düğümlendi. Ama ağlamayacaktım. Bu insanların önünde değil. Asla.

Başımı salladım. Dante birkaç saniye bana baktı. Sonra çok hafif kaşlarını çattı. Sanki bana inanmıyordu. Haklıydı gerçi. Çünkü dizlerim titriyordu. Üvey annem salonun köşesinde ağlıyordu. Babam ise hâlâ donmuş gibiydi.
İçimdeki öfke tekrar yükseldi. Bütün bunların sebebi onlardı. Ben normal bir hayat yaşarken şimdi mafya savaşının ortasındaydım. Muhteşem. Gerçekten harika. Bir koruma hızla Dante’ye döndü. İtalyanca konuştu.
“Evin etrafını sardılar.”
“Muhtemelen çıkış yolu bırakmayacaklar.”
Ben sessizce dinliyordum. Ve Dante’nin cevabı kanımı dondurdu.
“Kız buradan çıkmadan kimse geri çekilmeyecek.”
Kız. Yani ben. Adamlar gerçekten benim için savaşıyordu. NEDEN? Dante yüzünü bana döndü.
“Burada kalıyorsun.”
“Hayır.”
“Vera.”
“Ben deprem gibi olaylarda bile kontrol manyağı erkek dinlemem.”
“Bu komik değil.”
“Hayatım şu an trajikomedi zaten.”
Bir an birbirimize baktık. Sonra… Dante’nin dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. OHA. Bu adam gerçekten şu an gülümsedi mi? Silah seslerinin ortasında mı flört ediyoruz biz? Psikolojik olarak çok yanlış bir yerdeyim.
Bir anda elektrikler kesildi. Salon karanlığa gömüldü. Üvey annem çığlık attı. Ben de istemsiz irkildim. Sadece şimşekler ara sıra konağı aydınlatıyordu artık. Ve her şimşekte Dante’nin yüzü birkaç saniyeliğine ortaya çıkıyordu. Karanlıkta daha da korkutucu görünüyordu. Ama en kötü şey şuydu:
Yakışıklıydı. Evet söyledim. Adam korkutucu derecede yakışıklıydı. Bu benim suçum değil. Evrenin suçu. Dante telefonunun ışığını açtı. Loş beyaz ışık yüzüne vurdu. Ve yemin ederim… Bir anlığına gözleri yine kızıl göründü. Nefesim tutuldu. Hayır. Yine başladı. Bu gerçek olamazdı.
“Bana neden öyle bakıyorsun?” dedi.
Bir an afalladım.
“Nasıl?”
“Sanki bir hayalet görmüş gibi.”
Çünkü belki gördüm?
Yok artık Vera. Kendine gel. Adam vampir değil. …Değil mi? Tam o sırada dışarıdan korkunç bir patlama sesi geldi. Bütün ev sallandı. Tavandan toz döküldü. Ben refleksle Dante’ye çarptım. Adam anında beni tuttu. Bir kolu belimdeydi. Diğeri omzumda. Ve ben şu an ciddi ciddi kalp krizi geçiriyordum.
Çünkü bu kadar yakınken… adam normal bir insan gibi hissettirmiyordu. Tehlikeli hissettiriyordu. Ama aynı zamanda garip şekilde güvenli. Bu kombinasyon yasal olmamalıydı. Dante başını hafif eğdi. Yüzü bana çok yakındı.
“Şimdi beni dinleyeceksin.”
“Ya dinlemezsem?”
“Omzuma alır götürürüm.”
Bir saniye sustum. Sonra istemsizce güldüm.
“Bu inanılmaz mağara adamı enerjisi.”
“İşe yarıyor.”
“Sinir bozucusun.”
“Biliyorum.”
Ve Allah kahretsin ki bunu söylerken fazla çekiciydi. Yukarıdan yeniden ses geldi. Bu kez koşma sesi. Birileri merdivenlerden iniyordu. Dante beni anında arkasına itti. Adamları silahlarını kaldırdı. Salon tamamen sessizleşti. Ayak sesleri yaklaştı.
Bir. İki. Üç. Sonra… Karanlığın içinden biri çıktı. Uzun boylu bir adamdı. Simsiyah giyinmişti. Ve yüzünü gördüğüm anda… Kanım çekildi. Çünkü onu tanıyordum. İmkânsızdı. Hayır. Bu olamazdı. Adam bana baktı. Sonra yavaşça gülümsedi. Ve İtalyanca şöyle dedi:
“Sonunda seni buldum, Vera.”