Siyanürlü Tiramisu

Yağmur, Karadeniz’de bazen sadece yağmur olmazdı. Tehdit olurdu. Bu gece de öyleydi.

Vera, hayatı boyunca geçmişinin travmalarıyla ve üvey annesinin gölgesiyle savaşmış inatçı bir Karadeniz kızıydı. En büyük sırrı ise, ölen annesinden yadigar kalan ve herkesten gizlediği kusursuz İtalyancasıydı. Sıradan ve hırçın hayatının, babasının karanlık borçları yüzünden bir gecede satılacağını asla tahmin edemezdi.

Konağın kapısı gürültüyle açıldığında içeriye sadece fırtına değil; lüksü, acımasızlığı ve saf tehlikeyi üzerinde taşıyan bir adam girdi: Dante De Luca. Milano’nun ve Sicilya yeraltı dünyasının taçsız hükümdarı, Vera’yı bir anlaşmanın parçası olarak İtalya’ya götürmek için gelmişti.

Herkes Vera’nın sessizce boyun eğeceğini sanıyordu. Dante bile. Ancak bilmedikleri bir şey vardı: Vera onların her kelimesini anlıyor, celladının dilini en az onun kadar iyi konuşuyordu.

Düşmanların kapıyı bastığı o kanlı geceden, Sicilya’nın lüks mermer malikanelerine uzanan bu tehlikeli yolculukta; bir tarafta kontrol manyacı acımasız bir İtalyan, diğer tarafta ise ona asla diz çökmeyen hırçın bir Karadenizli vardı.

"Kendi cehennemime bir melek götüreceğimi sanıyordum... Ama görüyorum ki yanıma aldığım şey, şeytanın ta kendisi."

Sicilya’nın en tatlı ikramı, içine gizlenmiş Karadeniz zehriyle birleşiyor. Suskunluk yemini bozuluyor, silahlar çekiliyor ve oyun yeniden yazılıyor. Çünkü bazı hoş geldinler çiçeklerle yapılmaz; arkanda patlayan silahlar ve seni korumak için dünyayı yakmaya hazır bir adamın gölgesiyle yapılır.