Giriş

Efsun, annesinin seslenmesiyle birlikte uyandı. Annesi Zeynep her zamanki gibi,
“Günaydın benim minik prensesim,” dedi. Efsun’u kucağına aldı. Efsun ne kadar istemese de uyanmak zorundaydı; çünkü bugün babasının doğum günüydü. Annesiyle birlikte pasta yapacaklardı.
Annesi, Efsun’a kahvaltı yapması gerektiğini söyleyince Efsun kabul etmedi; kahvaltı yapmayı sevmezdi çünkü. Fakat annesi zorlukla kahvaltısını yaptırdı.
“Hadi kızım, bir peynir daha ye; ondan sonra ne yapmak istersen yap.”
Efsun son peynir dilimini de yiyerek masadan kalktı ve odasına gitti.
Oyuncaklarıyla oynamaya başladı. Zeynep odasına gittiğinde Efsun Barbie oyuncaklarını almış etrafta dönüyordu.
Zeynep,
“Efsun, hadi kızım. Bak, babanın bugün doğum günü. Ona pasta yapacağız,” dedi.
Bunu duyan Efsun önce şaşırdı, sonra ise gülerek annesinin yanına gitti.
“Unutmuşum annem!” diyerek sarıldı.
Zeynep de onun bu haline gülerek karşılık verdi ve ikisi birlikte pasta yapmak için mutfağa girdiler.
Bir süre sonra…
“Anne krema ver!” diyerek annesine doğru döndü Efsun.
Zeynep Efsun’a doğru dönerek,
“Verir misin diyoruz Efsun,” dedi.
Efsun masum bir bakışla,
“Verir misin anneciğim?” diyerek sordu.
Zeynep gülümseyerek kremayı kızına verdi ve birlikte pastayı krema ile kaplamaya başladılar. Üstüne çilek dilimleyip pastayı bitirdiler.
Efsun, annesine bakarak:
“Çok güzel oldu!” diye sevinçle haykırdı.
Zeynep ise kahkaha atarak,
“Evet benim minik prensesim, hadi gel dolaba koyalım ki şekli sıcaktan bozulmasın,” dedi.
“Anne babam ne zaman gelecek?” diye etrafta dönmeye devam etti Efsun.
Tam o sırada kapı çaldı.
“Babam geldi!” diye bağırarak kapıya doğru koştu. Kapıyı açtığında babası Emir’e hemen sarıldı. Emir, kızını gülerek kucağına aldı.
Emir ile birlikte mutfağa girdiklerinde Zeynep ve Efsun aynı anda:
“Doğum günün kutlu olsun!” dediler.
Emir şaşırarak ilk önce eşine sonra kızına bakıp gülümsedi.
“Ne ara bu kadar şey hazırladınız?” diye sordu.
Efsun ve Zeynep birbirlerine bakarak gülümsediler.
Efsun,
“Çok şaşırdın değil mi babacığım?” dedi ve babasının kucağından indi.
Emir kafasını evet anlamında salladı. İlk önce eşini sonra kızını öptü.
Babasına doğru bakan Efsun:
“Baba hadi beraber mum üfleyelim!” dedi.
Emir kızını hemen kendine doğru çekti ve beraber mumu üflediler.
“İyi ki varsın baba…”
Efsun gülümseyerek babası Emir’e sarılmıştı.
Adam kızının saçlarını okşayıp gözlerini kapattı.
“Ben hep buradayım prensesim.”
Efsun hafifçe geri çekilip çocukça bir ciddiyetle konuşmuştu.
“Söz veriyorum… Seni hiç bırakmayacağım.”
Babası gülümseyip alnına küçük bir öpücük bırakmıştı.
“Bazen insanlar istese bile ayrı kalabilir Efsun.”
Efsun hemen başını sallamıştı.
“Hayır. Biz kalmayacağız.”