Siyah bir tesadüf kitap kapağı

2. bölüm / 2

2.Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm

Offf! Hiçbir şey anlamıyordum. Rusçam da yoktu, üstelik gözlerim de bozuktu. Çok fazla göremiyordum. Hemen çantamdan gözlüğümü çıkarıp taktım. Ardından adamların ne konuştuğunu anlayabilmek için telefonumu elime aldım ve çeviriyi açtım.

Yere diz çöken adam:
Тот, кто был главным, испугался, и ты меня поймал?

(Başınızdaki kişi korktu ve beni siz mi yakaladınız?)
1. Adam:
Не волнуйтесь, босс не такой, как вы, он будет здесь.

(Merak etmeyin, patron sizin gibi değil. Kendisi birazdan burada olacak.)

Bunlar neyden bahsediyordu? Bir de neden ellerinde silah vardı?

Tam o sırada bir araba sesi duydum. Başımı çevirip arabaya baktığımda gözlerime inanamadım. Bu, benim daha önce gördüğüm, hatta hayran olduğum arabaydı. İnanmıyorum! Böyle bir yerde ne işi vardı?

Şoför arabadan indi, arka kapıya yöneldi ve kapıyı açtı. Önce siyah bir ayakkabı gördüm. Ardından adam arabadan indi ve diz çökmüş olan adama doğru ilerlemeye başladı.

Üzerinde siyah bir takım elbise, ellerinde siyah eldivenler vardı. Gözleri siyahtı, saçları ise kumraldı. Oldukça genç görünüyordu. Yirmi ya da yirmi iki yaşlarında olmalıydı.

Adam, diz çökmüş kişinin önünde durdu ve konuşmaya başladı. Ne söylediğini merak ederek hemen telefonuma baktım ama telefon çekmiyordu.

Az önce çeken telefonum şimdi sinyal yok diyordu.

Kaçıncı yüzyıldaydık? İstanbul'da hâlâ telefon mu çekmiyordu? Hem az önce çekiyordu, şimdi neden çekmiyordu?

Yoksa bu adam geldikten sonra mı çekmemeye başlamıştı?

Adam hâlâ konuşuyordu ama söylediklerinden hiçbir şey anlamıyordum. En sonunda belinden silahını çıkardı. Silahın üzerinde yılanı andıran bir şekil vardı.

O sırada diz çökmüş adam, benim bulunduğum tarafa baktı. Sonra göz göze geldik.

Dudağının bir kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.

Korkudan ölecek gibiydim. Soğuk terler döküyordum. Ne yapacağımı bilmiyordum.

Derken...

Silah patladı!

Adam, benim gözlerimin önünde vurulmuştu. Yere yığıldı. Başında bir delik vardı.

Oha! Ben az önce bir insanın öldürülmesine şahit olmuştum!

Patron dedikleri adam bir şey söyledi. Bu kez söylediğini anlayabilmiştim.

Patron:
Burayı temizleyin. Adam burada kalsın, birileri bulur.

Hemen duvarın arkasına geçip yere çömeldim. Ellerim titriyordu. Adamlar beni bulmadan oradan uzaklaşmalıydım.

Yavaşça ayağa kalktım ve metroya doğru ilerlemeye başladım. Koşuyor muydum, yürüyebiliyor muydum, emin bile değildim.

Ben neler yaşamıştım böyle?

Bir insanın öldürülmesine şahit olmuştum. Ellerimi hissetmiyordum, midem bulanıyordu. Orada beni gören tek kişi, şimdi yerde cansız yatan adamdı.

Diğerlerinin beni görmemiş olması için dua ederken biri koluma dokundu.

Korkudan yerimden sıçradım.

Dokunan kişi hocamdı.

Hoca: Melikeciğim, iyi misin kızım? Ne arıyorsun burada? Yüzün bembeyaz olmuş. İyi misin?

Ben: Ben şey... Hocam, boğazıma bisküvi kaçtı da su almak için market arıyordum ama bulamadım. Bir de hava soğuk galiba, grip olacağım.

Hoca: Anladım kızım. Ama dikkat et, bu aralar sınav yaklaşıyor, biliyorsun.

Ben: Evet hocam, biliyorum.

Hoca: İyi misin gerçekten? İstersen bir hastaneye gidelim.

Ben: Yok hocam, gerçekten iyiyim. Teşekkür ederim.

Hoca: İyi peki, sen bilirsin. Sonra görüşürüz, kendine iyi bak canım.

Ben: Siz de kendinize iyi bakın hocam. Görüşürüz.

Şu an ne yapacağımı bilmiyordum. Ne yapmalıydım? Ne görmüştüm ben? Polise mi gitsem acaba? Yoksa ne yapmalıydım?

Offf!

Yürümeye devam ettim. Metroya gittim, bindim. Ardından metrobüse geçtim ama hiç iyi değildim. Ellerim buz gibiydi, midem bulanıyordu. Ayaklarımı bile hissetmiyordum.

İnşallah beni kimse görmemiştir.

Durağıma geldim ve indim. Şimdi yukarı çıkıp otobüse binmem gerekiyordu ama hiç hâlim yoktu. Yine de otobüse bindim, kartımı bastım ve boş bir yere oturdum.

Pencereden dışarı bakmaya başladım.

Hiçbir şey duymuyordum. Kafam o kadar doluydu ki etrafımda olup bitenlerin farkında bile değildim.

Teyze: Kızım, sen beni duymuyor musun? Allah Allah! Şimdi gençler bir de duymamazlıktan geliyor.

Ben: Efendim teyzeciğim, bir şey mi dedin?

Teyze: Kızım, ben oturabilir miyim diyorum. Sesleniyorum, hâlâ duymuyorsun.

Ben: Teyzeciğim, duymadım. Özür dilerim.

Hemen ayağa kalktım.

Ben: Oturabilirsin teyzeciğim.

Teyze: İstemem kızım. Ben istedikten sonra yer vermenin ne anlamı var?

Allah Allah! Zaten kafam yeterince doluydu. Bir de şimdi trip atan teyzeyle uğraşamazdım.

Ben: Tamam teyze, oturmayacaksan oturma. Ben otururum.

Teyze: Terbiyesiz!

Ben: Ya sabır teyze! Sen benden ne istiyorsun? Gel, otur diyorum. Oturmuyorsun.

Teyze: Tamam kızım, ben bir şey demedim. Sen otur.

Sabır ya! Sanki hiçbir şey yaşamamışım gibi bir de bunlarla uğraşıyordum.

Neyse ki durağıma gelmiştim. Hemen indim. Tek istediğim eve gidip duş almaktı. Kafamdaki bütün düşünceleri silmek, yaşadıklarımı unutmak istiyordum.

Offf! Ya beni bulurlarsa? Kameralardan beni görüp peşime düşerlerse ne yapacaktım?

Eve geldim ve zili çaldım. Kapıyı annem açtı.

Annem: Kızım, sen iyi misin?

Ben: Evet anne, iyiyim. Ne oldu ki?

Annem: Yüzün kireç gibi olmuş da ondan sordum.

Ben: İyiyim anne.

Annem: Hadi sofraya o zaman.

Ben: Yok anne, ben aç değilim. Çok yoruldum. Banyo yapıp yatacağım.

Annem: Tamam kızım.

Odama gidip babam gelmeden duş alıp yatmalıydım. Kıyafetlerimi alıp banyoya girdim. Üstümü çıkardım ve suyu açtım.

Birden gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.

Ben ne yapacaktım?

Gidip gördüklerimi anlatmalı mıydım? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi mi davranmalıydım?

Annemin savcı olan bir kuzeni vardı. Ona mı anlatsaydım? Hayır, olmazdı. O zaman onun da başı belaya girerdi. Zaten geçenlerde bacağından vurulmuştu.

Offf!

Saçlarımı yıkayıp banyodan çıktım. Pijamalarımı giydim ve odama geçtim. Kapıyı kilitleyip yatağıma uzandım.

Gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım ama bir türlü uyuyamıyordum.

Bir süre sonra odamın kapısı çalındı. Yataktan doğrulup kapıyı açtım. Gelen annemdi.

Ben: Efendim anne?

Annem: Kızım, sen iyi değilsin. İyi misin?

Ben: İyiyim anne.

Annem: Peki, neden suratın asık?

Ne diyecektim şimdi anneme?

Ben: Şey anne...

Annem: Ne oldu kızım? Söyle, bir çaresini bulalım.

Ben: Anne, netlerim biraz düştü. O yüzden moralim bozuk.

Annem: Aman kızım, ben de başka bir şey zannettim. Boş ver netlerini. Senden daha önemli değil ya! Ben sana güveniyorum. Yaparsın sen.

Annem odadan çıktıktan sonra kapıyı tekrar kilitledim ve uyumaya çalıştım.

---

Sabah alarmın sesiyle uyandım.

Aslında yataktan hiç çıkasım yoktu ama mecburdum. Zar zor doğruldum, üstümü giyindim ve evden çıktım.

Binadan çıktığımda mahalle yine sessizdi.

Demek ki yine bir şey olacaktı. Dün de böyle olmuştu çünkü.

Durağa geldim ve otobüse bindim. Pencereden dışarı bakmaya başladım. Durağa gelince indim ve dershaneye doğru yürüdüm.

Mezunların dersi sabah 08.30'da başlıyordu. Saat ise henüz 07.40'tı. Bayağı erken gelmiştim.

Asansöre bindim, sınıfa çıktım ve yerime oturdum.

Hâlâ dün gördüklerime inanamıyordum. Kendime gelmek için tuvalete gittim. Ellerimi ve yüzümü soğuk suyla yıkadım. Ardından aynaya baktım.

Bir şey fark ettim.

Küpemin teki yoktu!

Nerede düşürmüştüm acaba? Kesin evdeydi. Diğerini de çıkarıp cebime koydum.

Sınıfa döndüm. Biraz soru çözdükten sonra Selin yanıma geldi ve oturdu.

Selin: Kızım, seni arıyorum bir saattir. Neredesin?

Ben: Buradayım. Ne oldu?

Selin: Kızım, bak yine kızacaksın ama haberlerde ne var, bir gör!

Ben: Ne olmuş?

Selin: Dur, bekle. Göstereyim.

Selin telefonunu bana uzattı. Haberlere baktım.

Haber Spikeri: Sayın seyirciler, ünlü iş insanı Dimitri Zorimir, geçtiğimiz günlerde iş seyahati için İstanbul'a gelmişti. Bugün sabah saat 06.30 sularında ölü bulundu. Cinayetin kim tarafından işlendiği henüz bilinmiyor. Şimdi olayın yaşandığı mahallede bulunan ve ihbarda bulunan bir vatandaşla röportajımıza geçiyoruz.

Muhabir: Olayı nasıl fark ettiniz?

Vatandaş: Vallahi ben sabah işe giderken gördüm. İlk başta kötü bir koku aldım. Sonra yolun ortasında yatan bir adam gördüm. Hemen polisi aradım.

Haber Spikeri: Evet sayın seyirciler, cinayeti kimin işlediği henüz bilinmiyor. Polis ekiplerinin kamera kayıtlarını incelediği ancak bazı kayıtların silindiği söyleniyor. Ayrıca henüz hiçbir görgü tanığına ulaşılamadı. Şimdi diğer haberimize geçiyoruz...

Bu...

Bu benim dün gördüğüm, öldürülen adamdı!

Ama nasıl? Bu, o adam mıydı? Evet, kesinlikle oydu!

Bu adam mafya mıymış?

Oha! Ben neyin içine düşmüştüm böyle?

Ne yapacaktım şimdi?

Selin: Kızım, sen beni dinliyor musun? Sana diyorum!

Ben: He... Evet Selin.

Selin: Kızım, neyse. Bak, sana dün göstermek istediğim kişiler bunlardı. Diğerine bak. Bunun adı Vladislav Aras Vorontsov. Ayrıca bugün öldürülen kişiyle bu çocuğun babası düşmanmış.

Bu...

Bu, o adamı öldüren kişiydi!

Ve bunu sadece ben biliyordum.

Selin: Kızım, yine daldın. Neyse, bak, çok yakışıklı değil mi?

İçimden, O bir katil, dedim ama...

Ben: Kanka, farkında mısın? Bizden büyük. Ayrıca hiç yakışıklı değil.

Selin: Hayır kızım, biz on dokuz yaşındayız. Tamam, bir sene mezuna kalmış olabiliriz ama o da yirmi yaşında. Aramızda çok yaş farkı yok. Ayrıca nasıl yakışıklı değil?

Ben: Offf, neyse! Zil çaldı. Sen sınıfına git hadi, hadi.

Selin: Beni mi kovuyorsun? Ayıp ya, ayıp!

Ben: Hayır, kovmuyorum ama ders başladı canım. Hadi, hadi. Görüşürüz tatlım.

Selin: Görüşürüz!

Bir eliyle bana öpücük attı.

Ben de bu hâline güldüm ama aklım hâlâ yaşadıklarımdaydı.

Hoca geldi ve ders başladı. Ancak hiçbir şey anlamıyordum. Kafam çok doluydu.

---

Sonunda ders bitti. Aşağı indim ve yürümeye başladım. Gözüm yine o sokağa takıldı.

Dün yaşadıklarım aklıma geldi.

Acaba gidip baksam ne olurdu?

Saçmalama Melike! Kafayı mı yedin? Belanı mı arıyorsun sen?

Kendi kendime söylenerek yoluma devam ettim.

Otobüse bindim. Eve gidip odama kapanmak ve uyumak istiyordum. Ama önce asker dayımın bana aldığı küpemin diğerini bulmalıydım.

Yatağın altına baktım, rafları karıştırdım, önceden kullandığım çantalarıma bile baktım ama yoktu.

Nerede düşürmüştüm acaba?

İnşallah yolda düşürmemişimdir.

Annem: Kızım, hadi gel. Yemek hazır.

Ben: Tamam anne, geliyorum. Sen başla.

Aslında hiçbir şey yiyesim yoktu ama annem fazla soru soracağı için itiraz etmedim.

Küpemi aramayı bıraktım ve mutfağa gittim. İçeri girip sandalyeye oturdum.

Annem mercimek çorbası yapmıştı. Çok severdim ama şu an iştahım hiç yoktu.

Tam o sırada kapı çaldı.

Annem: Ben bakarım.

Annem kapıyı açtı. Gelen babamdı.

Offf! Şimdi bir de onun laflarını dinlemek zorundaydım.

Ona görünmeden sandalyeden kalktım. Tam odama girecektim ki arkamdan seslendi.

Babam: Melike!

Olduğum yerde durdum.

Babam: Yemeğin daha bitmemiş. Nereye gidiyorsun?

Offf! Yine başladı.

Geri dönüp mutfağa gittim.

Ben: Ben doydum baba. Sana afiyet olsun.

Babam: Otur şuraya! Ben sofraya oturduysam bu ailede kim varsa herkes oturacak. Benim sinirimi bozmayın akşam akşam!

Ben: Abim neden oturmuyor peki?

Babam: Abin eve para getiriyor ama sen para harcıyorsun! Hem hanıma uyduk, 250 bin lirayı dershaneye verdik. Sanki bir şey olabilecekmişsin gibi!

Ben: Baba, benim netlerim iyi. Nasıl böyle bir şey söyleyebilirsin?

Babam: İnsan iyi olsa ilk yıldan kazanırdı! Ah ahhh... Boşuna para harcadık. Ben o parayla var...

Ben: Ne yapardın? Yine borca mı girerdin?

Annem: Kızım, sus!

Babam: Sen ne diyorsun? Ben de bu eve para getiriyorum!

Ben: Ama çalışarak değil.

Babam: Sen ne dedin?!

Annem: Tamam bey, bir şey demedi.

Babam: SEN NE DEDİN, DEDİM SANA!

Başımı kaldırıp dik dik ona baktım. Sanki yalan söylüyordum! Annemin kazandığı parayı harcıyor, üstüne bir de borç alıp duruyordu. Bir de bana dikleniyordu.

Ben: Dedim ki eve getirdiğin parayı sen değil, annem kazanıyor. Sen de o parayı harcıyorsun ya da borç alıyorsun. Başka bir şey demedim.

Babam elini kaldırdı ve bana tokat attı.

Yüzüm sağa doğru savruldu.

Bu, babamdan ilk tokat yiyişim değildi. Böyle gerçekleri söylediğimde zoruna giderdi. Sonra da öfkesini benden çıkarırdı.

Başımı kaldırıp ona baktım. Canım acımamıştı. Sonuçta alışkındım.

Annem: Tamam bey, sakin ol.

Babam: Kızın bana ne diyor, hanım? Duymaz mısın?

Daha fazla laf etmeye başlamadan mutfaktan çıktım. Odama girdim, kapıyı kapatıp kilitledim. Sonra kapının arkasına geçip yere oturdum.

Artık yorulmuştum.

Bir yandan sınav stresi, bir yandan gözlerimin önünde öldürülen bir adam, bir yandan da babam...

Yeter artık!

Ağlamaya başladım.

Kapının arkasından kalkıp yatağıma geçtim. Yorganı üzerime çektim ve sessizce ağlamaya devam ettim.

Ne kadar ağladığımı bilmiyordum ama bir süre sonra uyuya kalmıştım.

---

Sabah yine alarmın sesiyle uyandım.

Hemen kalkıp üstümü giyindim, çantamı hazırladım ve evden çıktım.

Binanın kapısından çıktığımda siyah bir araba gördüm ama pek umursamadım.

Sonra aklıma küpem geldi.

Belki durağa giderken düşürmüştüm.

Yol boyunca etrafıma bakarak küpemi aramaya başladım. O kadar çok odaklanmıştım ki etrafımdaki adamları fark etmemiştim bile.

Derken arkamdan bir ses duydum.

Adam: Bunu mu arıyorsun?

Arkamı döndüm.

Ve...

Bu, o adamdı!

Vladislav Aras Vorontsov!

Simsiyah gözleriyle bana bakıyordu. Sanki beni de öldürmeye gelmiş gibiydi.

Elinde ise benim küpem vardı.

Yeşil küpemin teki...

Diğeri onun elindeydi.

Ne arıyordu onda? Küpemi nereden bulmuştu?

Bana doğru bir adım attı.

Ben ise korkuyla bir adım geriye çekildim.

Bunlar benden ne istiyordu?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

6okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…