Siyah bir tesadüf kitap kapağı

1. bölüm / 2

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1. Bölüm

Bir tesadüf, iki farklı dünya...

Her şey dershaneye gitmek için evden çıktığım o sabah başlamıştı...

Sabahın erken saatleriydi. Alarmımın sesiyle gözlerimi güçlükle açtım. Birkaç saniye boyunca tavana bakarak öylece kaldım. Sıcacık yatağımdan çıkmak istemiyordum. Dışarıdaki soğuk havayı düşününce battaniyeme biraz daha sarılmak istedim.

Ama ne yazık ki beni bekleyen bir YKS sınavı vardı. Hayatımın en büyük düşmanlarından biri de bu sınav olabilirdi.

İç çekerek yataktan kalktım. Üzerimi değiştirdim, saçlarımı toparladım ve çantamı kontrol ettim. Kitaplarım, defterlerim, kalemliğim... Her şey tamamdı.

Montumu giyip odadan çıktım.

— Anne, ben çıktım!

Annem mutfaktan seslendi.

— Tamam, kızım, dikkatli ol. Bir şeyler yemeyi de unutma.

— Tamam anne!

Kapıyı kapatıp merdivenlerden indim. Binanın kapısından çıktığım anda yüzüme soğuk bir hava çarptı. İstemeden omuzlarımı silktim. İstanbul'un soğuğu insanın iliklerine kadar işliyordu. Bu aralar fazla soğuktu şehir.

Durağa doğru yürümeye başladım.

Etrafıma baktığımda tuhaf bir şey fark ettim. Mahalle her zamankinden daha sessizdi. Normalde bu saatlerde işe yetişmeye çalışan insanlar, fırına giden komşular olurdu.

Ama bugün...

Sanki herkes ortadan kaybolmuştu.

Bir an durup etrafıma baktım.

Ne oluyor ya?

Sonra kendi kendime güldüm.

— Melike, sabah sabah saçmalama. Alt tarafı sessiz bir mahalle.

Yürümeye devam ettim.

Tam o sırada telefonum titredi. Ekrana baktığımda Selin'den mesaj geldiğini gördüm.

Selin... Benim dershane arkadaşım, hatta tek arkadaşım diyebilirim. Yeşil gözleri ve sarı saçlarıyla oldukça güzel bir kızdı. Biraz fazla konuşurdu ama onu seviyordum.

Selin: Geliyor musun?

Ben: Evet, geliyorum. Sen?

Selin: Maalesef... Neyse, orada görüşürüz. Sana bir şey anlatacağım, unutturma!

Ben: Tamam, merak etme. Görüşürüz.

Telefonu çantama koyup durağa baktım. Otobüsün gelmesine beş dakika vardı.

— Beş dakika mı? Şaka gibi!

Hemen koşmaya başladım. Neyse ki son anda yetişmiştim. Kartımı bastım ve içeri geçtim.

Otobüs bomboştu.

Şaşkınlıkla etrafa baktım. Bu saatte böyle boş bir otobüs görmek pek alışık olduğum bir şey değildi. Neyse, benim işime gelmişti. Cam kenarındaki boş koltuğa oturdum ve çantamdan kitabımı çıkardım.

Kitap okumayı çok severim. Aslında eskiden kitap okumaktan nefret ederdim. Ta ki on beş tatilde sıkıntıdan ne yapacağımı bilemeyip elime bir kitap alana kadar...

Sonrası malum. Bir baktım, her gün kitap okumaya başlamışım.

Bence kitap okumak insanın kurtuluşu.

Sayfaları çevirmeye devam ederken otobüsün hareket ettiğini fark ettim.

Bir süre sonra midem hafifçe bulanmaya başladı. Kitabı kapatıp çantama koydum. Başımı cama çevirdim.

Dün gece matematik ödevim yüzünden oldukça geç yatmıştım. Göz kapaklarım ağırlaşıyordu. Birkaç dakika daha uyusam hiç fena olmazdı.

Tam dışarıyı izlerken gözüm yolun diğer tarafındaki siyah bir arabaya takıldı.

Bir an bakakaldım.

BMW M3 G80!

Üstelik simsiyah...

Siyah arabalara karşı ayrı bir ilgim vardı. Ama bu başka bir şeydi. Arabanın tasarımı, duruşu, parlak siyah rengi... Gerçekten muhteşemdi.

Allah'ım, şu güzelliğe bak!

Bir gün kendi paramı kazanıp mesleğimi elime aldığımda böyle bir araba alacaktım. Hatta sadece almak değil, içine binip uzun uzun gezmek istiyordum.

Hayaller, hayaller...

Araba hızla ilerleyerek gözden kayboldu. Arkasından birkaç siyah araç daha geçiyordu ama hiçbiri onun kadar dikkatimi çekmemişti.

Neyse, ben de yeniden cama döndüm.

Bir süre sonra otobüs durağa yanaştı. Kitabımı çantama koyup indim. Dershaneye doğru yürümeye başladım.

Binanın önüne geldiğimde temizlikçi abiyi gördüm.

— Günaydın abi! Kolay gelsin.

— Günaydın kızım, sağ ol.

Asansöre yöneldim. Asansör kalabalıktı. İçeride bizim sınıftan birkaç kişi de vardı. Pek konuştuğum insanlar değildi. Zaten sabah sabah kimseyle konuşacak hâlim yoktu.

Sonunda katımıza ulaştık.

Sınıfa girip ikinci sıradaki yerime oturdum. Gözlerim pek iyi gördüğü söylenemezdi.

Çantamı sıranın yanına bıraktım ve telefonumu çıkardım.

Selin hâlâ gelmemişti.

Şaşırdık mı? Tabii ki hayır.

Zaten aynı sınıfta değildik. Ben A sınıfındaydım, o ise B sınıfındaydı.

İlk dersimiz geometriydi. Öğretmenimiz iyi anlatıyordu, hakkını yiyemem. Ama geometriyle aramın pek iyi olduğu söylenemezdi.

Öğretmen sınıfa girdiğinde herkes yavaş yavaş yerine geçti.

— Günaydın arkadaşlar.

— Günaydın hocam.

Ders başladı. Defterimi açıp anlatılanları yazmaya başladım. Konumuz üçgenlerdi. Zaten üçgenlerle aramın iyi olmadığını söylemiştim.

Öğretmen tahtaya bir soru yazdı.

— Arkadaşlar, bunu kim çözmek ister?

Sınıfta çıt çıkmıyordu.

Herkes önündeki deftere bakıyordu. Ben de onlardan farklı değildim. Başımı biraz daha eğip soruyu inceliyormuş gibi yaptım.

Ama nafile.

— Melike, bu soruyu sen çöz tatlım.

Başımı yavaşça kaldırdım.

Tabii ki ben. Başka kim olacak?

— Tamam hocam.

İstemeye istemeye ayağa kalktım. Sıranın arasından geçerek tahtaya doğru yürümeye başladım.

Tam o sırada zil çaldı.

İçimden derin bir oh çektim.

Öğretmen gülümseyerek bana döndü.

— Tamam tatlım, sonra çözersin. Haftaya aynı yerden devam edeceğim arkadaşlar. Ödevlerinizi unutmayın. Görüşürüz.

— Görüşürüz hocam.

Öğretmen sınıftan çıktığı anda sınıftan çıktım ve Selin'in sınıfına doğru ilerledim.

Sonunda gelmişti!

Yanına oturdum.

— Günaydın, nasılsın?

— İyiyim Melo, sen?

— Ben de iyiyim. Sen bana bir şey anlatacaktın, neydi o?

Selin bir an düşündü. Sonra gözlerini büyüterek telefonunu çıkardı.

— He, doğru! Bak, yine unuttum. Hatırlattığın için sağ ol.

— Hadi anlat artık, meraktan çatlayacağım.

— Tamam, bekle ya!

Telefonunun ekranını açmaya başladı.

Bunların telefonlarını toplamamışlar ya! Bizimkiler niye topladı? Zaten hep... Neyse, geometri öğretmeni de...

— Alooo! Kızım, sana sesleniyorum. Duymuyor musun?

— Heee, ne?

— Off kızım ya! Senin aklın nerede?

— Tamam, tamam. Sendeyim. Hadi anlat.

— Tamam, bu seferlik affediyorum. Kızım, bizim İstanbul'a ünlü iş adamı olan Rus mafyası gelm...

— Ya yine mi Selin? Onu mu gösterecektin gerçekten? Ben de başka bir şey zannettim.

Selin'in yüzü düştü.

— Yaa ama niye sözümü kesiyorsun?

— Ya neyse, onu boş ver. Benim öyle mafyalarla işim mişim olmaz. Ayrıca merak falan da etmiyorum. Onlar anca okuduğumuz kitaplarda olur, tamam mı?

Selin dudaklarını büzerek telefonunu kapattı.

— İyi, tamam. Sen bilirsin.

— Neyse, ben sana ne diyecektim...

— Ne?

— Kızım, hani bizim sınıfta kalan bir çocuk var ya, bir de Ela... Onlar ayrılmış. Nedenini bilmiyorum. Sen biliyor musun?

Derin bir nefes verdim.

— Off kızım, ben nereden bileyim?

— Hımm... Sen öğrenince bana söyle, tamam mı?

— Tamam, tamam.

Tam o sırada zil çaldı.

— Neyse, ben gideyim. Hadi, iyi dersler.

— Sana da iyi dersler.

Sınıfıma doğru yürürken başımı iki yana salladım.

Bir de Rus mafyasıymış ünlü iş adamı mafya olurmuymuş... Selin'in hayal gücü bazen gerçekten sınır tanımıyordu.

---

Günün nasıl geçtiğini anlamamıştım. Birkaç ders, sayısız soru ve bitmek bilmeyen ödevler...

Sonunda dershaneden çıkma vakti gelmişti.

— İyi akşamlar hocam.

— İyi akşamlar Melikeciğim. Kendine dikkat et.

— Siz de hocam.

Çantamı omzuma takıp koridora çıktım. Merdivenlerden inmeye başladım. Asansöre binmekten pek hoşlanmazdım. Nedenini ben de bilmiyordum ama mümkün olduğunca kullanmamaya çalışıyordum.

Binadan çıktığımda hava iyice kararmıştı.

Eve gitmek için metroyu kullanmaya karar verdim. Ama önce annemi aramalıydım.

Telefonumu çıkardım ve annemin numarasını çevirdim.

— Anne, ben çıktım. Eve dönüyorum. Bir şey istiyor musun?

— Yok kızım, bir şey istemiyorum.

— Tamam anne, görüşürüz.

Telefonu kapatıp çantama koydum.

Kaldırımda yürümeye başladım. Bir süre sonra arkamdan gelen ayak seslerini fark ettim.

Dönüp baktım.

Birisi koşuyordu.

Ardından birkaç kişi daha...

Kaşlarımı çattım.

Acaba neden koşuyorlar?

Bir an duraksadım ama sonra yürümeye devam ettim.

— Neyse Melike, gece gece başına iş açma.

Karnımın guruldadığını fark ettim. Sabah doğru düzgün bir şey yememiştim. Çantamı karıştırırken küçük bir bisküvi buldum.

— Oh be, sonunda!

Paketi açıp yemeye başladım. Fakat birkaç saniye sonra bisküvi boğazıma kaçtı ve öksürmeye başladım.

Hemen çantamdan su şişemi çıkardım.

Ama boştu.

Gözlerimi kapattım.

Harika! En son Selin'e vermiştim. Tabii ki bitmiş olacaktı.

Çevreme bakındım. Yakınlarda bir market bulabilir miydim acaba?

Biraz ileride küçük bir bakkal gördüm. Oraya doğru yürümeye başladım. Hem susamıştım hem de biraz dinlenmek iyi gelecekti.

Fakat tam sokağa gireceğim sırada bazı sesler duydum.

Önce duraksadım.

Bir erkek sesi...

Ardından başka bir ses daha.

Nereden geliyordu bunlar?

Sağıma baktım, soluma baktım. Kimseyi göremedim.

— Allah Allah... Ne oluyor?

Bir an gaipten sesler duymaya başladığımı düşündüm. Delirdim herhalde.

Tam diğer sokağa girecektim ki sağ tarafta bir hareketlilik fark ettim.

İçgüdüsel olarak hemen yakındaki duvarın arkasına geçtim.

Kalbim biraz daha hızlı atmaya başlamıştı.

Yavaşça başımı uzatıp baktım.

Ve gördüğüm manzara karşısında olduğum yerde kaldım.

Bir adam dizlerinin üzerinde duruyordu. Çevresinde birkaç kişi vardı. Hepsi siyah giyinmişti ve ellerinde silahlar tutuyorlardı.

Silahlarını yerdeki adama doğrultmuşlardı. Bunlar koşan adamlardı.

Bir an nefesimi tuttum.

Ne oluyor burada?

Gözlerimi kırpıştırdım. Belki yanlış görüyordum ama hayır... Gördüklerim gerçekti.

Etrafımdaki sessizlik yerini adamların konuşmalarına bırakmıştı.

Diz çökmüş adam bir şeyler söyledi.

Rusça...

Söylediklerinin yalnızca birkaç kelimesini anlayabildim. Zaten Rusçam pek iyi değildi.

Biraz daha dikkat kesildim.

Adamın sesi oldukça sakindi. Sanki karşısındaki silahlı adamlardan hiç korkmuyordu.

Sonra...

Birden gülmeye başladı.

Öyle sıradan bir gülüş değildi bu. Etrafındaki adamların yüzlerine baktığımda hiçbirinin gülmediğini fark ettim.

Aksine hepsi daha da ciddileşmişti.

Ben ise duvarın arkasında, ne yapacağımı bilemeden onları izliyordum.

Allah'ım... Ben nereye geldim böyle?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…