Prolog

2058

Kadın, gecenin hazin karanlığında ışıkları yeni sönmüş binaların arasından dar bir sokağa indi. Çizmeleri su birikintilerini ezip geçiyor, sessizliği kırıyordu. Buradaki insanlar sessizliğe epey alışkındı. Düşünceleri sis bulutu gibi zihinlerine dolandığından sözcüklere fırsat kalmazdı. Kimi zaman da zihinlerini alt üst eden düşünceler, uykularına ket vururdu. Bu ülkeyi uykusuz bırakan pek çok şey vardı. Fakat yine de bu sebepler kadının içinde büyüttüğü kin kadar kuvvetli olamazdı.

Hava soğuktu. Ellerini paltosunun cebine koydu. Parmakları cebinde, varlığını unuttuğu eski bir kolyeye kaydı. Zinciri ince gümüş kolye hafifti ama taşıdığı anlam oldukça ağırdı. Kimi zaman bir yük gibi taşıdı onu kimi zaman kılıç gibi. Bugün ise onun için yalnızca pusula görevi üstleniyordu. Ne yapması gerektiğini ona hatırlatıyor, yeri geldiğinde yön gösteriyordu.

Duvarlarda yankılanan adımlarına, uzaktan bir sokak çalgıcısının kırık notaları eşlik etmeye başladı.

"Unutulmayanlar, ölüme karışmaz..."

Sözleri eksikti, melodisi bozuktu. Ama kadının içinde uyandırdığı duygular ilk günkü gibi taze ve acı doluydu.

Duvarın köşesine yaslandı. Karşısındaki binayı seyre daldı. Perdesi yarım açık pencerede sarı, loş bir ışık titreşiyordu.

Oradaydı, biliyordu.

Her şeyi başlatan ve her şeyi bitiren...

Tüm dünyayı avuçlarına sunan ve aynı zamanda kimsesizliğe mahkum eden...

Gözlerini kapattı, bir isim fısıldadı dudakları, rüzgar taşıdı o ismi. Gözlerini yeniden açtı ve karanlıkla göz göze geldi. Titreşen ışık yok olmuştu.

"Beni tutuşturduğun ateşle yok olacaksın."

İntikam kıvılcımı, artık söndürülmesi imkansız bir yangındı.

⁑
⁑

⁑

𓇼 Yazar Notu 𓇼
Herkese merhaba! Yeni bir kurguyla geldimm. Uzun zamandır, hatta belki de şimdiye kadar hiç, bir kurgu için bu kadar heyecanlandığımı hatırlamıyorum. Fikri aklıma düştüğü andan itibaren içim kıpır kıpır, bir an önce yazmak için güçlü bir arzu duyuyorum.

E hayırlı olsun diyelim o zamann!

Umarım kurguyu seversiniz ♡

Fikirlerinizi yoruma bırakmayı unutmayın!

♥