1. Bölüm

Fakültenin kampüsünde otururken Ceylin çok sert bir şekilde kolumu tuttu ve bir anda, "Çelik Moda şirketi modellik için seçmeler düzenliyormuş!" diye cırladı. Sonrasında, "Boy en kısa 175 olmalıymış. Bence sen buna katılmalısın, efsane bir şirket insanlar bu şirketin bünyesinde çalışabilmek için nelerini vermezler senin gibi biri oraya rahatlıkla girer olmazsa bile şansını denemiş olursun."
"Bilemiyorum önce üniversiteyi bitirip mi hayatıma baksam? Zaten son bir senemiz kaldı."
"Kızım sen beni anlamıyor musun? Bir daha eline böyle muazzam bir fırsat geçmeyecek, dene şansını ne olabilir ki?"
Bahsettiği şirketi daha önce duymuştum gerçekten de epey köklü bir şirketti insanlar oraya girebilmek için her şeylerini verirken seçmeleri bu kadar basitleştirmeleri biraz tuhaf gelmişti ama ceylin haklıydı denemekten zarar gelmezdi.
"Olabilir aslında, nereden başvuru yapılıyor."
"Dur hemen bakıyorum..." dedi ve telefonuna gömüldü tekar. Daha sonrasında nasıl yapılacağını söyledi ben de başvurumu yaptım.
Başvuruyu yaptıktan hemen sonra gözüm telefondaki saat kısmına kaydı ve ne kadar geç olduğunu fark ettim, eşyalarımı alıp ayaklandım. Ceylin'e dönüp, "Hadi gidelim geç olmuş." dedim. Bana saf saf bakıp, "İyi de Miraç gelecekti..." dedi.
"Gelecek olsa şu saate kadar bekletmezdi belli ki işi çıkmış veya bir yere takılmış hadi gidelim." Ağzını açıp bir şey söyleyecekti ki hafif tempoyla koşarak bize yaklaşan Miraç'ı gördü, ona baktığımızı gören Miraç sırıtarak bize baktı ve "Nabersiniz kızlar, beklettim mi?" diye sordu.
"Hiç canım gelmeni beklerken az daha ömrümüzü bu bankta çürütüyorduk." dedim.
"Öyle deme Alex, buraya gelirken efsane güzel biriyle tanıştım görsen nasıl güzel, kızıl saçları, yeşil gözleri var sen bile yönelimine rağmen ona tutulursun."
"Senin görüp de beğenmediğin bir karşı cinsten bahset Miraç." diye laf attı Ceylin arkadan.
O kadar haklıydı ki Miraç hiçbir şey diyemedi, lisenin başından beri tanıdığım bu herifin konuşmadığı bir kız kaldı mı bu dünyada hep merak etmişimdir gittiği her ortamda kızları nasıl etkileyeceğini iyi bilirdi.
Ceylin ve Miraç liseden beri yanımda olan çok yakın arkadaşlarımdı onların olmadığı bir hayatı hayal bile edemiyordum. Ortaokulu bitirdiğim yaz annem ve babam boşanma kararı aldılar ve ayrıldılar. Ben de annemle Rusya'ya gitmek zorunda kaldım. Annem babamla olan boşanmasını kaldıramayıp kendini içkiye ve kumara verdi ve tamamen katlanılmaz biri oldu, aslında Rusya'da okuyabilirdim liseyi ancak Türkiye'yi seviyordum ve annemin tavırlarından kaçmak için de burada okumayı bahane edip İzmir'e geri dönmüştüm bir yılımı Rusya'da harcadığım için liseye bir sene geç gitmiştim bu pek sorun ettiğim bir şey değildi. Yazıldığım lisede Ceylin'le tanıştım, ilk günümde öğretmen yanı boş diye onun yanına oturmamı söylemişti, o zamanlar her ne kadar kimseyle arkadaş olmak istemesem de şimdilerde Ceylin'le iyi ki tanışmışım diyorum. Lisede o zamanlar Ceylin fazla soğuk ve asosyal olduğu için ve ben de Rus melezi olduğum için zorbalanırken bizim zorbalandığımızı gören Miraç bizi o zorbalardan kurtarıp disiplin cezası aldığında tanışmıştık Miraç'la da. O gün bugündür de beraberdik birlikte büyüdük sayılırdı.
Miraç, "Abartmayın!" diye gözlerini devirdi ve geldiği yöne doğru ilerlemeye başladı ben ve Ceylin de kıkırdayarak peşine takıldık.
Miraç'ın arabasına doğru ilerlerken eimdeki telefonumun titremesiyle durup ekrana baktım.
Başvurum onaylanmıştı bu kadar hızlı onaylanması bi' kenara kabul edileceğimden bile ümidim yoktu, mesajı daha dikkatli inceleyip tarihini ve saatini öğrenmiş oldum daha sonra da telefonu cebime atıp arabaya bindim.
Bakalım bu yarışmanın sonucu ne olacaktı, her ne kadar Ceylin'e belli etmesem bile içimde bir kıpırtı oluşmasına engel olamıyordum sonuçta bu benim hayalimdi.