2.bölüm

Mutfaktaki o neşeli hava, kahkahalar ve Burak’ın şakaları dışarıdaki karanlığın aksine içimi ısıtmıştı ama aklımın bir köşesinde hep o sızıntı vardı. İhtiyar’ın sessiz bakışları üzerime her değdiğinde, asıl meseleye dönmemiz gerektiğini biliyordum. Yemeğin sonuna doğru o meşhur sessiz işaretiyle beni bahçeye davet ettiğinde, masadakileri o yapay ama sıcak neşeleriyle baş başa bıraktık.
Bahçenin en kuytu, ay ışığının ağaç dalları arasında kaybolduğu köşesine vardığımızda İhtiyar durdu. Elleri arkasında, gözleri ise uzaklardaki şehir ışıklarındaydı. Hiç konuşmuyordu; beni o yetiştirmişti, kelimelerden çok sessizliği kullanmayı ondan öğrenmiştim.
İhtiyar sadece hafifçe başını yana eğdi, dinliyordu. "Bugünkü banka sızıntısı sadece bir başlangıçtı. O içeri girdiğini sanırken aslında ben onun tüm finansal damarlarına bir virüs bıraktım. Arda Karahan’ı içeriden çürütüyorum. Attığı her adımda, kazandığını sandığı her kuruşta aslında kendi sonuna bir ilmek daha atıyor."
İhtiyar yavaşça bana döndü. Gözlerindeki o derin, çözülmesi zor ifadeyle yüzümü inceledi.
"Onu sadece durdurmak istemiyorum," dedim "Onu bitireceğim. Arda,kendi silahını bana dogrultugunu sanıyor ama o silahın namlusunun kendisine döndüğünü fark ettiğinde çok geç olacak. Bugün sızdığım o sistem, onun en güvendiği kara para aklama ağının kalbiydi. Orayı ben yönetiyorum artık."
İhtiyar uzun bir süre sessiz kaldıktan sonra tek bir adım yaklaştı. Elini, bir usta şefkatiyle ama bir o kadar da sertçe omzuma koydu. Dudaklarından dökülen tek cümle, planın tehlikesini ve onun bana olan soğuk güvenini özetler nitelikteydi:
"Dönüşü olmayan yola girdiğinde, arkana bakma..