3. Bölüm

Hayat kısaydı yaşayamayacak kadar ,
Derdi çoktu çekilmeyecek kadar ,
Etraf kimsesiz insanlarla dolu ,
Amaçsız çabalayan ,
Mutsuz ...

🩶

Bazen ayağımıza taş takılır düşerdik oturur ağlardık . Herkes düştüğünden sanardı ağlamamızı ama ağlayamadıklarımıza ağlardık kalbimizde unutamadıklarımıza ağlardık.

Bazı acılar geçmezdi hiç kirli raflara kalkardı sadece. Unutmak isterdi insan ama rüyalarında gösterirdi kendini yine canavarlar.

Yemek idilin ve denizin bir birine günlerini anlatarak geçip gitmişti. Deniz esnemek başlayınca hemen kucağıma aldım onu.

"Hadi bakalım yakışıklı uyku vakti sabah erken kalkacağız yarın bahçe günü."

Birbirimize gülümseyip odaya adımlamaya başlamıştık deniz boynuma sıkıca sarılmıştı. Odaya girip yatağa uzandık oğlumun kapanmak üzere olan gözleri hemen kapanmıştı. Başında biraz bekleyip oğlumu izledim çok hızlı büyüyordu yakında 4 yaşına girecekti çok olgun ve akıllıdı .

Şuana kadar babasını merak etmemişti yada hiç dile getirmemişti merakını ama büyüdükçe bu sorunun dahada aklını kurcalayacağını biliyordum . Oğluma açıklayamazdım yalan söylemek istemiyordum ama mecburum . Sol gözümden akan bir damla yaşı idilin kapıdan gelen sesiyle fark etmiştim.

"Kraliçe."

Ona bakıp gülümsedim yavaş bir şekilde kalktım denizin yanından , anlından öpüp çıktım odadan .

İdil hep bana kraliçe derdi biz beraber büyümüştük haliyle kendimizi tanıdığımızdan beri biliyorduk kendimizi . Çocukluktan kalan bir şeydi ben hep oyunlarda kraliçe idil de prenses olurdu bana kraliçem diye diye kraliçe kalmıştı adım.

Mutfağa geçmiştik idil masayı toparlamıştı bir bulaşıklar kalmıştı onlarıda her zaman ki gibi beraber yıkayacaktık . Hemen kolları sıvayıp tezgahı toparlamaya başlamıştık ve her zamanki gibi bugün neler yaptığımızı konuşmaya başlamıştık tabi idil başlamıştı.

"Bugün çok yorulmuşum ya restoran çok kalabalıktı ondan oraya koşarken öldüm resmen , ay yarın beni kaldırmayın pazar zaten dinleneyim az ."

Bir yandan onu dinleyip diyer yandan işten çıktığımı nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum. İdilin beni dürtmesiyle düşüncelerimden çıktım .

"Hayırdır var sende bir şeyler. "

Nasıl söyleyecektim ki en iyisi direk söylemekti.

"İşten çıktım..."

Bir sessizlik oldu ve

"NE-ne diyorsun noldu neden çıktın."

İlk başta bağırması ve sonradan fısıldayarak konuşmuştu. Gözünden merak belli oluyordu ama benim için kolay değildi.

Elimi durulayıp masaya geçtim idil de bana uyup arkamdan gelip yanıma oturdu ne söyleyeceğimi bekliyordu derin bir nefes alıp konuşmaya başladım. Bir yandan ellerimle oynuyordum .

"Birkaç gündür kafeye gelen bir müşteri sarkıntılık ediyordu , genelde diyer arkadaşları gönderiyor pek yakınlarına gitmiyordum bugün mutfak kısmına arkamdan geldi mesai bitişi zamanıydı pek kimse yoktu..."

İdil beni anlayıp hemen sarıldı gözümden gözyaşlarım dökülmeye başlamıştı devamını anlatmaya devam ettim.

"Arkamdan geldiğini fark edince titremeye başladım bana yaklaşmak isteyince bağırıp kaçtım sesimi duyup birkaç kişi geldi beni titrer vaziyette görünce soru sordular ben cevap veremedim patron gelince ayrıldığımız söyleyip çıktım oradan ."

Geçmiş kötü hatıralarıyla kendisini hatırlatmaya devam ediyordu . Uzun süre idil ile o pozisyonda sessizce durduk saat ilerledikçe daha da sakinleşmiştim kalkıp yataklara geçtik oğluma sarılarak kokusunu içime derince çekip uykuya daldım yine tekrar eden bir kabusa daha adım atmıştım .

🩶