1. bölüm / 6
Sessizlikteki Haykırış1.BÖLÜM
Bölümler 6Şu an: 1.BÖLÜM
- 1 1.BÖLÜM344 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2. Bölüm594 kelime
- 3 3. Bölüm463 kelime
- 4 4. Bölüm451 kelime
- 5 5. Bölüm1.167 kelime
- 6 6. Bölüm903 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Victor Hugo
🖤
Geçmiş karanlıktı, gelecek ise umut ışığı . Yaşanmışlıklar acı verirdi bazen insana , kötüydü bazı geçmişler ama dayanır insan gelecek umuduyla . Kimse kimsenin çektiği acıları bilmezdi benimkileride bilemediler . Kuru kalabalıkta kimsesizdim ben kaybettiklerimle yaşadım .
İnsanı umutları yaşatır derlerdi de inanmazdım ta ki elimde umutlarımda başka bir şey kalmayıncaya dek . Ben hayatımı sadece oğluma adamış bir anneyim oğlum için her şeyi yapabilecek önüme geleni de yapabilecek bir anne . Oğlum , denizim benim tek ailem hayatımın dönüm noktası o olmasa bende olmazdım.
Ben kim miyim peki ben Hazal , Hazal Demir ayakları üzerinde durmak için çabalayan 21 inde bir anne . Tek amacım var bu hayatta o da oğluma güzel bir hayat verebilmek . Oğlum 3 yaşında hayattaki en güzel şey , oğluma bakmak için gecemi gündüzüme katıp çalışıyorum . Eğer ki ev arkadaşım can dostum İdil olmasaydı oğluma nasıl bakardım bilmiyorum bana en başından beri destek olmuştu hayatımdaki zorlukların ,acıların hepsine şahit olmuştu birinde bile yanımdan ayrılmamış benimle beraber oğluma bakmıştı .
Liseden sonrasını okumamıştım daha doğrusu okuyamamıştım ama olsun oğlun için değerdi . Arada gündelik işlere gider, garsonluk yapardım bazen ise evde yaptığım el emeği taki ve oyuncakları satar para kazanırdım . Ne iş olsa yapardık idil ile can dostum da okumamıştı , bildim bileli her işte çalışırdık ortak hayalimiz vardı arada elimize fazla para geçer ise kenara köşeye koyar biriktirirdik .
Çocukluktan hayalimiz vardı ben kitap okumayı çok sever idil ise kafe açmak isterdi beraber hayal kurar dururduk çocuk iken kafe açıp içine kitap dolduracağız diye bir gün gerçekleştirecektik .
Hayat zordu yaşanmışlıklardan kalan izler ise daha zor. Kimse geçmişten konuşmazdı ama unutmazdıda her zaman hatırlatırdı kendini geçmiş kirli sayfalarda .
Bazen bir yıldız parlardı karanlık gökyüzünde inandırırdı insanı değişeceğine kimse inanmazdı elindeki kaleme .
🖤
Giriş bölümü olduğu için sadece hazalın düşünceleri olarak yazdım.
Daha acemiyim yazım hatası yada nokta hataları var ise özür dilerim .
İnşallah beğenirsiniz :)
Bölüm etkileşimi
