İKİ FARKLI HAYAT

Aradan birkaç gün geçmişti.
Büşra artık Efe'yi okulda görmüyordu.
İlk başta bunun biraz garip olduğunu düşünmüştü. Çünkü Efe'nin dersi haftada yalnızca bir kezdi ve o gün dışında okulda bulunmuyordu.
Naz ise bunu fırsat bilmişti.
Öğle arasında üçü yine bahçedeki aynı banka oturmuşlardı.
Naz elindeki meyve suyunu içerken Büşra'ya baktı.
— Bugün sessizsin.
Büşra telefonundan başını kaldırdı.
— Neden herkes bana bunu söylüyor?
Merve güldü.
— Çünkü gerçekten sessizsin.
— Sadece uykum var.
Naz kaşlarını kaldırdı.
— Yoksa yeni hocayı mı özledin?
Büşra hemen:
— Naz!
Merve kahkaha attı.
— Bir gün şu kızın yüzünü kızartmadan duramayacak.
Büşra başını iki yana salladı.
— Adamı haftada bir görüyorum zaten.
Naz:
— Ama o bir gün yetiyor.
— Siz ikiniz kafayı yemişsiniz.
Üçü gülerken Büşra'nın telefonu çaldı.
Arayan annesiydi.
Büşra'nın yüzündeki gülümseme biraz azaldı.
— Annem.
Telefonu açtı.
— Alo anne?
Karşıdaki kadın kısa bir süre sessiz kaldı.
— Okuldasın değil mi?
— Evet.
— Bugün eve geç gelme.
Büşra kaşlarını çattı.
— Neden?
— Babanla konuşmamız gereken bir şey var.
— Ne oldu?
— Eve gelince konuşuruz.
Telefon kapandı.
Büşra birkaç saniye ekrana baktı.
Merve:
— Bir şey mi olmuş?
— Bilmiyorum.
Naz:
— Ailen Ankara'ya taşındığınızdan beri biraz garip davranmıyor mu?
Büşra iç çekti.
— Annem zaten son zamanlarda çok değişti.
Merve:
— Belki taşınmak onu yormuştur.
Büşra başını salladı.
— Belki.
Ama içten içe bunun taşınmakla ilgisi olmadığını düşünüyordu.
Aynı saatlerde...
Ankara'nın başka bir yerinde, şehirden uzak büyük bir villanın garaj kapısı açıldı.
İçeri siyah araçlardan oluşan bir konvoy girdi.
En öndeki araç durdu.
Efe arabadan indi.
Üzerinde üniversitedeki halinden tamamen farklı bir kıyafet vardı.
Yüzündeki sakin ifade kaybolmuş, yerini sert bir bakış almıştı.
Koruması yanına geldi.
— Efe Bey, içeride herkes sizi bekliyor.
Efe başını salladı.
— Baran nerede?
— Toplantı odasında.
Efe hiçbir şey söylemeden binaya girdi.
Burası onun gerçek dünyasıydı.
Üniversitede öğrenciler onun ressam olduğunu düşünüyordu.
Buradaysa herkes onun kim olduğunu biliyordu.
Efe toplantı odasına girdiğinde masanın etrafında birkaç kişi ayağa kalktı.
Masada babası oturuyordu.
Efe'nin gerçek babası değildi.
Ama dokuz yaşındayken onu yetimhaneden alan adamdı.
Yanında Efe'nin annesi vardı.
Kadın Efe'yi görünce hafifçe gülümsedi.
— Geldin.
Efe başını salladı.
— Geldim.
Babası masadaki dosyayı kapattı.
— Otur.
Efe sandalyeye geçti.
Baran da karşısında oturuyordu.
Babası konuşmaya başladı.
— Son birkaç gündür bazı işler yolunda gitmiyor.
Efe:
— Biliyorum.
— Birileri bizim hareketlerimizi takip ediyor.
Baran araya girdi.
— Bunun Büşra'yla ilgisi olabilir.
Efe'nin bakışları anında Baran'a döndü.
— Büşra'nın bununla ne ilgisi var?
Baran sakin görünmeye çalıştı.
— Tesadüf olabilir.
Efe:
— Sen tesadüflere inanmazsın.
Baran cevap vermedi.
Efe'nin annesi ikisinin arasına baktı.
— Yeter.
Sonra Efe'ye döndü.
— O kızla gerçekten karşılaştın mı?
Efe kısa bir sessizlikten sonra:
— Evet.
Annesinin yüzündeki ifade değişti.
— Ve?
— Bilmiyorum.
Babası kaşlarını çattı.
— Neyi bilmiyorsun?
Efe:
— Büşra'nın gerçekten o Büşra olup olmadığını.
Odada sessizlik oldu.
Baran başını öne eğdi.
Efe bunu fark etti.
— Siz bir şey biliyorsunuz.
Babası sertçe:
— Bu konuyu kapat.
Efe'nin sesi yükseldi.
— Neden?
— Çünkü sana söylüyorum.
Efe sandalyesinden kalktı.
— Yıllardır bana onun öldüğünü söylediniz.
Annesi sessizce:
— Efe...
— Şimdi karşıma aynı isimde, aynı gözlere sahip bir kız çıkıyor. Üstelik çocukluğuma ait şeyleri çiziyor. Sonra siz benden hiçbir şey sormadan bu konuyu kapatmamı istiyorsunuz.
Babası ayağa kalktı.
— Efe, bazı şeyleri bilmemek senin için daha güvenli.
Efe birkaç saniye ona baktı.
Sonra:
— Ben artık çocuk değilim.
Ve odadan çıktı.
Baran arkasından bakarken yüzündeki sakinlik tamamen kayboldu.
Büşra'nın evi
Akşam Büşra eve geldiğinde annesi salonda oturuyordu.
Babası da pencerenin yanında ayakta duruyordu.
Büşra çantasını bıraktı.
— Ne oldu?
Annesi:
— Otur.
Büşra karşılarına geçti.
— Korkutuyorsunuz beni.
Babası derin bir nefes aldı.
— Ankara'ya taşınmamızın nedenini biliyorsun.
— İşiniz yüzünden.
Babası:
— Evet.
Büşra annesine baktı.
Annesi birkaç aylık hamileydi.
Son zamanlarda Büşra'ya karşı daha da mesafeli davranıyordu.
Büşra bunu fark ediyordu ama nedenini anlayamıyordu.
Babası devam etti:
— Burada daha fazla dikkatli olmanı istiyoruz.
— Neden?
— Yeni şehir. Yeni insanlar.
Büşra kaşlarını çattı.
— Bu kadar mı?
Annesi bir anda sertleşti.
— Büşra, sana söyleneni yap.
Büşra şaşırdı.
Annesi normalde bu kadar sert konuşmazdı.
— Tamam...
Odasına çıktı.
Kapıyı kapatıp yatağına oturdu.
Annesinin davranışları canını sıkıyordu.
Bir yandan ailesinin kendisinden bir şey sakladığını düşünüyordu.
Diğer yandan Baran'ın söyledikleri...
Ve Efe...
Büşra yatağına uzandı.
Gözlerini kapattığında yine aynı görüntü geldi.
Kırmızı kalem.
Salıncak.
Küçük çocuk.
Bu kez çocuğun sesi daha netti.
"Seni bulacağım."
Büşra gözlerini açtı.
— Neden seni hatırlayamıyorum?
Villada...
Efe odasına çıkmıştı.
Masasının başında oturuyordu.
Önünde birkaç dosya vardı.
Ama hiçbirine bakmıyordu.
Aklında yalnızca Büşra vardı.
Kapı açıldı.
Annesi içeri girdi.
Efe başını kaldırmadı.
— Ne istiyorsun?
Kadın sessizce karşısına oturdu.
— Sana bir şey söylemek istiyorum.
Efe ona baktı.
— Söyle.
Kadın birkaç saniye düşündü.
— Büşra'yı bulduğunu düşünüyorsan...
Efe'nin gözleri büyüdü.
— Devam et.
Kadın:
— Emin olmadan hiçbir şey yapma.
— Neden?
— Çünkü bazı insanlar yıllarca saklanmak zorunda kalır.
Efe ayağa kalktı.
— Annem, bana açık konuş.
Kadın gözlerini kaçırdı.
— Şu an bunu yapamam.
Efe öfkeyle güldü.
— Herkes bir şey biliyor ama kimse bana söylemiyor.
Kadın kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken Efe'nin sesi duyuldu.
— Anne.
Kadın durdu.
— Büşra'nın öldüğünden gerçekten emin misin?
Kadın uzun süre cevap vermedi.
Sonunda yalnızca:
— Geçmişi kurcalama, Efe.
deyip çıktı.
Efe kapının kapanmasını izledi.
Sonra masasına döndü.
Çekmeceden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta yetimhanenin bahçesi vardı.
Efe'nin bakışları fotoğrafın köşesindeki küçük kıza takıldı.
Büşra.
Efe fotoğrafı elinde sıktı.
— Eğer gerçekten sensen...
Cümlesini tamamlayamadı.
Çünkü yıllardır öldüğüne inandığı kızın yeniden karşısına çıkması artık tesadüf gibi görünmüyordu.
Ve Efe'nin bilmediği bir şey vardı.
Büşra'nın ailesi de aynı gece kendi evlerinde geçmişten kalma bir dosyayı açmıştı.
Dosyanın üzerinde tek bir not bulunuyordu:
"Büşra Ankara'ya taşındıktan sonra Efe Demir ile kesinlikle karşılaşmamalı."