1. BÖLÜM: Telefon

“Tamam anne, sonra konuşuruz. Şimdi ikinci el dükkânına gireceğim. Seni seviyorum, babama da selamımı söylersin.”
Anneme son sözlerimi söyledikten sonra telefonu kapatıp dükkâna adımımı attım. İçeride çeşit çeşit ikinci el eşyalar vardı, bir süre gözlerimi onlardan alamadım. Ardından raflara dizili telefonların arasında gezinmeye başladım.
Çoğunun arasından bir tanesi hemen ilgimi çekti; oldukça sağlam ve temiz görünüyordu. Biraz daha inceledikten sonra satıcıyla göz göze gelip yanına gittim.
“Pardon, bakar mısınız?”
Dikkatini çekince bir soru sordum:
“Bu telefon için pazarlık yapabilir miyiz?”
“Pek de pazarlık yapmayı sevmem, ama sen zeki bir kıza benziyorsun. Tamam, yaparız.”
İşte tam da istediğim cevap gelmişti.
📱
İkinci el dükkânından çıkıp o civarda bulunan evime geçmiştim. Kapıdan girdiğim an her şeyi bir kenara atıp kendimi yatağa bıraktım. Bir süre dinlendikten sonra kalkıp yeni aldığım telefonla ilgilenmeye başladım. Şarjı tamamen bitmişti. Neyse ki kendi şarj aletim ona uyuyordu. Cihazı prize takıp mutfağa atıştırmalık bir şeyler hazırlamaya geçtim.
Dolapları karıştırmaya başladığımda neredeyse hiçbir şey olmadığını fark ettim. Son şansımı deneyip en sağdaki dolabı açtım; şükürler olsun ki bir paket makarna vardı. Hemen tencereye su koyup ocağa aldım.
(Suyun kaynamasını beklerken size biraz kendimden bahsedeyim. Adım Hera Seçmen. Biliyorum biraz garip bir isim, ama annemin anlattığına göre ailemin koruyucusu olmam için bana bu adı vermişler. Akrabalar karşı çıksa da annemle babamın kararı kesinmiş. Bu arada makarnaya bayılırım, en sevdiğim renk turkuazdır; neşeli ama bir o kadar da tembel bir kişiliğe sahibimdir.)
Su kaynadıktan sonra makarnaları sanki birer tren yolcusuymuş gibi tencereye bindirdim.
Makarnanın pişmesini beklerken aklım salondaki pürüzsüz siyah ekrana takılıp duruyordu. Dükkândaki adamın "zeki bir kıza benziyorsun" deyişi kulağımda çınladı. Sanırım beni bu telefon konusunda bu kadar heyecanlandıran şey sadece ucuza kapatmış olmam değil, içimdeki o bastıramadığım merak duygusuydu.
Tencerenin altını kapatıp süzgeci hazırladığım sırada salondan tiz bir bip sesi yükseldi. Şarj dolmuştu. Makarnayı tabağa bile almadan, elimde kevgirle salona seğirttim. Telefonu elime alıp açma tuşuna bastığımda ekranda beliren eski model logo beni karşıladı. Ancak asıl sürpriz, ana ekran açılır açılmaz karşıma çıkan "1 Yeni Ses Kaydı" bildirimiydi...
"Kayıt 4"
Ses Dosyası
Elimdeki kevgiri tezgâha bırakıp merakla oynat butonuna bastım. Derin bir nefes sesinin ardından, telefonun hoparlöründen pürüzlü ve panikli bir erkek sesi yükseldi:
"Eğer bunu dinliyorsan telefon artık bende değil demektir. O dükkândaki adama sakın güvenme, telefonları rastgele satmıyor..."
Ses tam bu cümlenin ortasında aniden cızırtıyla kesildi.
Kayıt bitince olduğum yerde kalakaldım. "O dükkândaki adama sakın güvenme" cümlesi beynimin içinde yankılanıp duruyordu. Tam "Acaba biri benimle dalga mı geçiyor?" diye düşünürken, ekranda yeni bir bildirim daha belirdi.
Bu seferki bir ses dosyası değil, canlı bir konum paylaşımıydı.
Üstelik haritadaki kırmızı nokta, tam şu an oturduğum evi gösteriyordu!
Aynı anda kapı zilinin çalmasıyla elindeki kevgir gürültüyle yere düştü. Soluğumu tutup kapıya seğirttim. Dikiz aynasından baktığımda koridor bomboştu. Yavaşça kapıyı araladığımda eşikte, üzerinde adımın yazılı olduğu siyah bir zarf buldum: "Hera Seçmen."
İsmimi nereden biliyorlardı? Daha yeni aldığım, içine hat bile takmadığım bir telefon nasıl olur da evimi konum olarak gösterirdi?
Zarfı titreyen ellerimle alıp içeri kaçtım ve kapıyı kilitledim. Zarfın içinden çıkan notta tek bir cümle yazıyordu:
"Sana o telefonu bilerek verdi. Sırrı çözmek istiyorsan yarın sabah 08.15 otobüsüne bin ve en arkadaki koltuğa otur."
Tezgâhta soğumaya başlayan makarnama baktım, sonra da elimdeki telefona. Anlaşılan ailemin bana verdiği bu ismin hakkını verip koruyucu rolüne soyunmam gerekecekti... Hem de hiç hesapta yokken.
(Eğer Hera gitsin diyorsan seni şöyle ikinci bölüme alalım.)
(Eğer Hera gitmesin diyorsan seni de 3. Bölüme davet ediyorum.)