Bölüm 4: Sessizlikte Yankılanan Sözler

Orman, geceyle birlikte soluk alıyordu. Ay, ince bir yay gibi gökyüzünde asılıydı. Yaprakların arasından sızan ışık, yere solgun bir huzme düşürüyordu. Sessizlik, sadece gece kuşlarının ötüşüyle bölünüyordu.

Aria, sessiz adımlarla belirlenen noktaya ulaştı.
Gözleri, çevreyi taradı. Tetikteydi.
Ama içinde anlam veremediği bir gerilim vardı bu gece.

Bir dal kıpırdadı. Aria hemen döndü.

Kevin.

Zırh yoktu üstünde. Sadece koyu renk bir pelerin.
Prens gibi değil, bir kaçak gibi görünüyordu.

“Geç kaldın,” dedi Aria, kısık sesle.

Kevin hafifçe gülümsedi.
“Görünmeden gelmek zorundaydım. Sarayın duvarları kulak kesilmiş gibi.”

Aria kollarını kavuşturdu, yüzü ifadesizdi.
“Ne istiyorsun?”

Kevin bir adım yaklaştı, ama temkinliydi.
“Babam… seni öldürmediğim için beni tehdit etti.”

Aria’nın kaşları çatıldı. Gözleri sertleşti.
“Demek ki beni getirtmek istiyorsun. Teslim olayım diye.”

“Hayır.” Kevin'in sesi beklenmedik şekilde netti.
“Ben seninle bir ittifak kurmak istiyorum.”

Aria dondu.
Bu kelime ona yabancıydı.
İttifak.
Ne zaman biriyle yan yana yürümeyi düşünmüştü ki?
Ailesinden sonra herkes potansiyel bir ihanetti.

Kevin devam etti.

“Senin savaşmak için nedenin var. Benimse durdurmak için. İkimiz de yalnızız, ama birlikte hareket edersek bu savaşı değiştirebiliriz.”

Aria başını çevirdi.
Rüzgar saçlarını savururken, gözleri uzaklara daldı.

“Ben güvenmem, Kevin. Hele prenslere hiç.”

Kevin sessiz kaldı. Sonra pelerininin içinden küçük, deri bir kese çıkardı ve Aria’ya uzattı.

“Bu ne?”

Aria açtı. İçinde bir kolye vardı. Sade, ama ortasında kırmızı taş parlayan bir aile yadigarı.

“Annemindi,” dedi Kevin. “Bunu sana veriyorum. Beni takip etmeye karar verirsen geri getirirsin. Etmezsen... sende kalsın.”

Aria, ellerinde o ağır yükü hissederken, ilk defa ne yapacağını bilemedi.
Bu… bir niyetti.
Bir güven eşiği.

Ama Aria güvenmeyi unutalı çok olmuştu.

“Seninle gelmeyeceğim,” dedi yavaşça. “Ama… bir daha görüşmek istersen, bu ormanda beni bul.”

Kevin başını eğdi.
“Yeter.”

Ve gece, iki yalnız yüreği karanlığında sakladı.
Henüz hiçbir şey başlamamıştı.
Ama artık hiçbir şey de eskisi gibi olmayacaktı.

---