Arayışların en kötüsü

Günler geçti neredeyse 1 hafta olacaktı. Okula gitmedim. İçimde kendime bile anlatamadığım acım ve ben baş başa kaldık. Telefonuma sadece Mert'ten mesaj geliyordu. Ona da geri dönmedim zaten. Hiç kimseye bu yaşadıklarımı anlatmak istemiyorum. Nasıl fark etmedim? Gözümün önünde dönen dolapları nasıl anlayamadım ben?

Her gün evden okula diye çıkıyorum ama parklara gidip ağlıyorum. Kafayı yemek üzereyim artık.

Günlerden pazartesi. Okula gitmedim. Evde oturuyordum. Anneme hastayım diye yalan söyledim. Bugünü geçiştirdim. Zaten dışarıdan bakan biri buna hemen inanırdı. Morarmış göz altlarım. Kıpkırmızı gözlerim. Bembeyaz suratım.

Bir yandan da babam vardı. Herkes anlamıştı bir şeyler olduğunu. Çünkü yemek yediğim zaman direkt kusuyordum. En sevdiğim şeylerden artık nefret ediyordum. Ağlıyordum. Eski neşemden eser kalmadı. En önemlisi artık evdekilerden de nefret ediyordum.

Annemin telefonu çaldı arayan müdür yardımcımızdı.
Bir haftadır okula gitmediğim için merak ettiğini ailemin devamsızlık yaptığımı bilip bilmediğini sordu. Annem şok olmuştu yüzüme bakıyordu.
"Geliyor hocam Başak okula"

İşte şimdi sıçmıştım. Ne açıklama yapacağımı bilemedim. Babam "nereye gidiyordun bir haftadır sen" diye üstüme yürüyünce dayanamadım. Bağırmaya başladım. Tabi ki gerçekleri söylemekten yerine suçu ona attım. "Senin yüzünden geldiğimiz hale bak. Millet annesi babasıyla olan ilişkisini anlatıyor ben anlatamıyorum. Hayatımızı mahfettin. Onlar anılarını anlatırken ben acaba bir mutlu anımız var mı diye düşünüyorum. Çünkü sen beni hiç sevmedin baba. Bir kere elimi tutmadın canım kızım demedın. Ben senin ellerini sadece yanağımdaki ağır darbelerde hissettim. Her tokatında her dayağında kendimden nefret ettim. İnsanların yüzüne bakamıyorum. Yalan söylüyorum babam beni çok sever diye. Ama sevmiyorsun. "

Aslında söylediklerim tamamen doğru. Ama beni bu hale getiren bu değil. Çünkü alıştım artık babamın sevgisizliğine. Bunlar da koymadı bana.

Benim zoruma giden hiç kimsenin beni sevmemesi sürekli beni kandırmasıydı.

Babam sözlerimin ardından tek kelime etmedi ve gitti. Haklıydım bunu biliyordu.

Ertesi sabah başucumda babamı gördüm ve korkuyla irkildim.

"Kalk üstünü giyin" dediğinde yerimden kalktım.
Babam da odadan çıktı. Üstüme okul formalarımı geçirdim. Lavaboya doğru ilerledim. Arkamdan babam geldi. Önce saçımı tuttu

Saçlarımı taramaya başladı. Tepeden bir at kuyruğu yaptı. "Tokanı ver" elimdeki tokayı ona verdim gülümseyerek. Üç tur geçirip saçımı sımsıkk topladı.

Hayatımda ilk defa babam saçlarımı topladı.
Ağzım kulaklarımda sarıldım babama. "Çok güzel oldu. Hadi artık okula git. Geç kalma"
Ses etmedim. Ayakkabılarımı giyinip evden çıktım.

Okula vardım. Köşeme çekildim. Beni gören herkes ne olduğunu soruyordu.

"Aleyna sana ne yaptı ki? Herkes ondan nefret ediyor"

Mertin sesine karşı döndüm.

"Talhayla aramızda geçen her şeyi bile bile arkamdan iş çevirmiş. Benim onu ne kadar sevdiğimi bildiği halde onunla türlü türlü haltlar yemiş"

Bağırıyordum. Herkes pür dikkat beni dinliyordu. Aleyna ve Talha da dahil.

Herkes bilmek istiyordu zaten olayı. Bende tek seferde cevap verdim hepsine. Kimse ağzını açıp tek kelime etmedi. Talha yüzüme bakamıyordu. Aleyna ise yalvarıyor beni dinle diyordu.

Artık hiç bir şeyin önemi yok. Bahçeye indim her zamanki köşeme gidip sigaramı içtim. Öğle arasına bir ders kaldı ama artık sigara içmeden duramıyorum.

Öğle arası tek başıma kaçtım okuldan. Hiç kimsenin olmadığı her yerde ağlıyorum. Elimde yanan sigaram ve az önce satın aldığım soğuk biram var.
Bu da etkilemiyor beni. Sarhoş da olmuyorum.

Unutmak istiyorum biraz olsun olanları ama hiç bir alkol de aklımdan daha kuvvetli değil. Başka bir şey lazım.

Bana onu unutturacak başka bir şey lazım.

Arayışa girdim. O her neyse onu bulacağım.

Umarım okurken keyif alıyorsunuzdur ☺