İlk randevu

Taşınmanın üzerinden birkaç hafta geçmişti. Artık neredeyse her gün yüz yüze görüşüyorlardı ama yine de “ilk buluşma” heyecanı bambaşkaydı.
Bir akşam Mustafa, Melike’nin kapısına geldi.

"Yarın dışarı çıkalım mı?"

"Nereye?"

"Sürpriz."

Melike gülümsedi, ama meraktan çatlayacaktı.

"Tamam ama saatinde gel."

Ertesi gün Mustafa, elinde küçük bir çiçekle apartmanın önünde bekliyordu. Melike kapıdan çıktığında giydiği sade elbiseyle bambaşka görünüyordu.

"Çok güzelsin."

"Sen de fena değilsin," dedi gülerek.

Önce sahil kenarına yürüdüler. Hafif bir rüzgâr esiyor, denizden gelen tuz kokusu etrafa yayılıyordu. Banka oturdular, uzun uzun sohbet ettiler.

"Hatırlıyor musun? İlk kez görüntülü konuştuğumuzda birbirimize bakıp susmuştuk," dedi Melike.

"Evet şimdi bakınca susmak istemiyorum."

Melike’nin yanakları kızardı. Mustafa çantasından küçük bir paket çıkardı.

"Bu sana. Sanaldan aldığım ilk hediye değil ama gerçekte verdiğim ilk hediye."

Melike paketi açtığında içinde küçük bir bileklik vardı.

"Çok güzel Hep takacağım."

O gün dondurma yediler, sahilde fotoğraflar çektiler. Eve döndüklerinde ikisinin de yüzünde aynı gülümseme vardı.
Ve ikisi de biliyordu ki, bu randevu sadece bir başlangıçtı. Ondan sonra 1 2 derken büyüdüler evlenme yaşına geldiler