SONSUZA KADAR

Düğün günü gelmişti. Hava güneşli, hafif esintiliydi. Bahçeli bir düğün salonunun her köşesi beyaz çiçeklerle süslenmişti. Masalarda Mustafa ve Melike’nin çocukluklarından bu yana çekilmiş fotoğrafları vardı; ilk buluştukları günün sahil fotoğrafı, ilk bileklik hediyesi, birlikte çekilmiş lise mezuniyet kareleri

Misafirler yerlerine oturmuş, müzik hafifçe çalıyordu. Derken herkesin gözü salonun girişine çevrildi.
Melike, beyaz gelinliği içinde yürüyordu. Yanaklarında hafif bir gülümseme, gözlerinde hem heyecan hem mutluluk vardı. Mustafa ise damatlığında, gözlerini ondan ayırmadan bekliyordu.

Nikâh memuru konuşmaya başladığında ikisinin de aklından aynı anılar geçti:
Telefon ekranında beliren ilk “slm” mesajı, çekingen bir “Kimsin ve benim numaram sende ne işi var?"
cevabı
Görüntülü konuşmadaki utangaç gülüşler

Sahildeki ilk randevu

Ve o sahil kenarında yapılan evlilik teklifi
Nikah memuru
"Melike, hastalıkta ve sağlıkta, iyi günde ve kötü günde, onunla bir ömür boyu beraber olmayı kabul ediyor musun?"

Melike

"Evet."

Nikah memuru
"Mustafa, aynı şekilde, bir ömür boyu onunla beraber olmayı kabul ediyor musun?"

Mustafa

"Evet."

Alkışlar arasında imzalar atıldı. Mustafa, Melike’nin elini tuttu, gözlerine bakarak fısıldadı:

"Biz sanaldan başladık ama artık sonsuza kadar gerçeğiz."

Müzik çalmaya başladığında ikisi dans pistine çıktı. Çevrelerinde dönen ışıklar, yıldızlı gökyüzüyle birleşti.
Ve o gece, herkes onların hikâyesinin ne kadar özel olduğunu biliyordu.