3. bolum

okul cıkısı olur
denizin gozunden
Teomana inat evrenin yanına gidecektim bana neden böyle davranıyor anlamadım. bunu dusune evrenin yanına gittim. kantinin duvarına yaslanmıs kollarını birlestirmis beni bekliyordu,beni gorunce sırıttı.
evren: geleceğini dusunmuyordum.
deniz: e neden bekledin o zaman??
evren: bir teklif icin diyebiliriz. bu aksam benimle sahile gelirmisin?
deniz: sebeb?
evren: yapma deniz,biraz vakit gecirelim 1 saat olsa bile olur.
biliyordu,ben insanlara kıyamıyor; canlarını yakmayı sevmiyordum. ama konu nefret ettiklerime gelince asla dusunmeden konusabilirdim. biraz dusundum ve kabul etmek zorunda kaldım. hem planım yoktu hemde biraz sahil havası iyi gelirdi.
deniz: peki tamam.
evren: tamam o zaman aksam 20.00 olurmu almaya gelirim ben seni.
Kafa salladım ve cantamı alıp eve dogru yurumeye başladım.teomanla gelip,yuruyerek gidiyordum eger bugün olanlar olmasaydı belki suan beraberdik diye dusundum ve yurumeye devam ettim zaten sabah yagmur yagmıstı,simdi de ciselemeye baslamıstı. mahalle ile okulun arasında yurume mesafesi 10 dakikaydı. bu sefer yagmur ciselemiyor, sırıl sırık yagıyordu. cantamı kafama koyarak kosmaya başladım. sabahki su cukurlarına basa basa kostum. esofmanım,ayakkabım,heryerim sırılsıklam olmustu. hem ona sınırlıydım hemde teomanın beni beklemeden gitmesine. kosmaya devam ediyordum ki su cukurlarından biri digerlerinden daha derin oldugundan ayagım cukura girdi ve bılegimi burktum,yere dustum bu sefer gercekten sırılsıklamdım.
deniz: ALLAH KAHRETSİN YA OF!
sag yan tarafımdan araba farını gördum gozlerim gormuyordu ısık fazla yakındı,farlar sondu araba durdu. icinden bir adam cıktı.
Teoman.
deniz: simdi mi gelmeye aklın erdi!
teoman: rahatsız etmek istemedim evrenciginle.
bilerek 'evrenciginle' kelimesini bastırdı. sinirle cantamı aldım ve yurumeye devam ettim. kolumdan tuttu ve kendine cekti.
teoman: bıraz daha ıslanmak istiyorsun heralde? gel bırakayım sonucta aynı apartmandayız.
soguk tavrını asla esirgemedi. daha da sinirlenmiştim.
deniz: sanane teoman? evet biraz daha ıslanmak istiyorum.yagmurları severim,ıslanmayı da. hadi git artık sende ıslanıyorsun.hem sen ıslanmayı sevmezsin..
teoman: umrumda degil deniz. hasta olucaksın,bilegin iyi degil. itiraz etme yuru.
bana emir mi vermisti? en nefret ettigim sey emir verilmesiydi. bana 'nefes al' deseler emir kipi ile konustugundan almazdım.
deniz: bana emir verme! bırak yururum ben!
elimi hızla cektim ve yurumeye devam ettim ayagımın ustune cok basmıs olmalıyım ki acıyla ırkıldim.
deniz: aahhhh
teoman arkamdan yuruyordu zaten. ayagımın acıdıgını gorunce belimden kavradı ve kucagına aldı.
deniz: ayagım acımasa suan emin ol bu vaziyette olmazd- aaaahh
ayağım cok acıyordu gozlerim dolmustu. arabaya bindik ve u donusu yaptı.
deniz: ya mahalle o tarafta oraya sursene!
teoman: derdim mahallenin yolunu sence! ayagın ne halde gormuyormusun hastaneye gidiyoruz. kimliğin yanında mı?
deniz: hıhı
hastaneye giderler ve denizin ayagını bandaj ile sararlar. birde ilac yazarlar. sonra teoman mahalleye surer apartmanın onune geldiginde duraksar.
teoman: izin verir misin?
basımı salladım ve kucagına aldı 1. kattaki evlerimize merdivenle cıktık. saksının altında ki anahtarı çıkardı hayretle bakıyordum.
teoman: evde biri yok belli,ayagının ustune basmadan bekleyebilir misin kapıyı acıcam cok kısa surer.
cok nazık konusuyordu koyamıyor gibi bir ses cıktı.
bende
deniz: hıhı
dedim ve gercektende cok kısa surede kapıyı açtı ve tekrardan kucagına aldı ve salondaki koltuga oturttu. evi avucunun ici gibi biliyordu. mutfaga girdi buzluktan buz çıkardı bir peceteye sardı bir tepsiye koydu. sonra bir bardak su ve agrı kesici ile geldi.
deniz: cok tesekkur ederim hersey icin.
teoman: ne demek benim yuzumden oldu zaten.. ozur dilerim.
deniz: önemli degil ben zorladım yurumeye ayagımı.
dedikten sonra agrı kesici ile suyu verdi bende ictim, buzu eline aldı ve sag ayak bilegime nazıkce dokundurdu. bunu birkac kez yaptıktan sonra bekletmeye başladı.
teomanın gozunden
ayağını burktugunu gorunce istemeden bile olsa kendimi sucladım.ona mesafeli davranıcagım diye canını yakmıstım ama istemeyerek tabiki de. bilegi sogukluga alıssın diye ilk biraz dokundurdum sonra bekletmeye başladım. bi müddet sonra tutamadım kendimi mırıldandım
hic rahat durmayacaksın dimi..
deniz: ne demek istedin?
teoman: hic, evrenle ne konustunuz ne istiyormus
evren diyince gozlerini portletti ne oldu diye baktıgımda hızla eline telefonunu aldı ve saate baktı. saate bende baktıgımda 19.56 oldugunu gorduk.
teoman: noldu kızım korkutma benide..deniz soylesene noldu?
deniz: evren bulusmak istemisti bende kırmak istemedim..kabul ettim..
tamda denizlik bir hareketti insanlara koyamıyor canları acımasın diye ne pahasına olursa olsun yardım etmeye calısıyordu anladım tabi.
teoman: kacta bu bulusma?
deniz: 4 dakika sonra..apartmanın onune gelicek..ne diyecegim?
teoman: kızım ne olduysa onu söyleyeceksin iste o da mal olmasın bi zahmet ayagına bak ne halde.
sismis ayağına baktım icin acıyordu.
ayağı kalktım ve perdenin arkasından dışarıya baktım arabayla gelmisti köstebek. ayrı sınır oluyordum suna ya.
pencereyi actım ve evrene seslendim.
teoman: pist..pist baksana olm
evren: senin ne işin var lan orda!
teoman: lan baslatma simdi..denizin bilegi burkuldu hastaneye bile gittik. gelemeyecek.
evren: yalan soyleme! gelmesin diye yapıyorsun dimi!
deniz ben gormeden seke seke geldi pencereye.
deniz: al evren soyluyorum ayagım burkuldu senin yüzünden seke seke geldim oldu mu?
evren: pardon deniz..bana bak sen mi yaptın!
teoman: ben bu kızın kılına zarar verir miyim odun! hadi yallah
denizi kucagıma aldım ve geri koltuga oturttum.
teoman: ya kızım neden ayaklanıyorsun sen.
deniz: tamam teoman soguk tavrına geri donebilirsin iyiyim ben.
bana bakmadan konusuyordu kırılmıstı belli.
teoman: ya kızım baslatma simdi soguna sıcagına Nuray ablaya haber vermedik!
deniz: annem merak edecek simdi ya of !
hemen elime telefonu aldım ve aradım Nuray ablayı
-alo Nuray abla deniz bilegini burktu ama iyi suan evdeyiz haberin olsun ne zamana gelirsiniz?
-oglum biz size söyleyemedik 2 haftalıgına vakıf daveti varmıs izmir-alacatıya gidiyoruz biz. sanada cok zahmet oldu son bir ricam olucak senden.
- tabi Nuray abla soyle.
- deniz biliyorsun evde tek kalmaktan korkar, biz gelene kadar bizde kalsanız?
-denize sormalıyım Nuray abla bana farketmez tabiki de deniz istermi?
deniz ne diye bakınca telefonu verdim ve Nuray abla ile konustu.
-tamam anne dikkat edin hadi opuyorum.
deniz: sana meraklı oldugumdan degil teoman,annem istedi diye.
teoman: ne yani tek kalmaktan korkmuyomusun?
deniz sessiz kalınca ben bunu evet olarak algıladım.
teoman: okulda da bisey yemedin ben biseyler hazırlayayım.
deniz: sen okulda benim ne yedigimi,ne ictigimi mi takip ediyorsun. yuh!
teoman: ne alaka aaa
teoman mutfaga gecer
denizin gozunden