Bölüm 5 - Elimi Bırakma

Violet, Nova’nın evinden ayrıldıktan sonra bile Caitlyn’in omzunda geçirdiği o birkaç dakikayı düşünüyordu.

Asıl sorun, Caitlyn’in ona yakın olması değildi.

Asıl sorun, Violet’in artık Caitlyn’in yanında olmadığında o yakınlığı özlediğini fark etmesiydi.

Telefonu yatağının üzerinde titrediğinde düşüncelerinden sıyrıldı.

Caitlyn: Eve vardın mı?

Violet: Vardım.

Caitlyn: Güzel. Üşümedin değil mi? Akşam hava bayağı soğudu.

Violet: Caitlyn, eve girdim. Buzdolabında yaşamıyorum.

Caitlyn: Biliyorum ama yine de sorabilirim. :)

Violet, istemsizce gülümsedi.

Violet: Evet, üşümedim. Sen vardın mı?

Caitlyn: Daha yeni geldim.

Violet: O zaman montunu çıkar, üşütme kendini.

Caitlyn: Bana mı dikkat ediyorsun, Violet Kiramman?

Violet: Hayır, montuna. Zavallı montun senin yüzünden soğukta kaldı.

Caitlyn: Ah, tabii. Montum için endişeleniyorsun.

Violet: Kesinlikle.

Caitlyn: Peki. İyi geceler, Violet.

Violet, mesajı okuyup birkaç saniye ekrana baktı.

Normalde birine iyi geceler demek bu kadar basit olmalıydı.

Ama Caitlyn’in konuşmayı bitirmesi, Violet’in içini tuhaf bir şekilde burktu.

Violet: Bir dakika.

Caitlyn: Efendim?

Violet: Biraz daha konuşalım mı?

Mesajı gönderdikten sonra Violet’in gözleri büyüdü.

Violet: Yani uyumadım daha. Konuşacak bir şey buluruz.

Caitlyn: Elbette buluruz. ❤️

Violet yastığına yüzünü gömdü.

Violet: Lanet olsun.

Telefon yeniden titredi.

Caitlyn: Bir şey mi dedin? :)

Violet: Hiçbir şey!

Caitlyn: Tamam, sana inanıyorum. Kesinlikle hiçbir şey.

Violet, Caitlyn’in kendisiyle dalga geçtiğini anlamıştı.

Ve garip olan, bundan hiç rahatsız olmamasıydı.

Ertesi gün grup, öğleden sonra şehir merkezindeki kafelerden birinde buluştu.

Violet içeri girdiğinde ilk gördüğü kişi Caitlyn oldu.

Caitlyn, masanın kenarında oturuyordu ve Violet’i fark ettiği anda yüzüne kocaman bir gülümseme yerleşti.

Caitlyn: Geldin!

Violet: Evet, Caitlyn. İnsanlar genellikle buluşmalara gelir.

Caitlyn: Seni gördüğüme sevindiğimi söylemem yasak mı?

Violet: Hayır ama bu kadar heyecanlanmana gerek yok.

Caitlyn: Peki, bir dahaki sefere daha az heyecanlanırım.

Caitlyn bunu söylerken gülümsemesini hiç azaltmadı.

Violet onun yanındaki boş sandalyeye oturdu.

Caitlyn: Kahveni senin için söyledim. Soğuk kahve, az şekerli.

Violet: Ben daha sipariş vermedim.

Caitlyn: Farkındayım.

Violet: Peki ya bugün sıcak kahve isteseydim?

Caitlyn: O zaman senin için sıcak kahve söylerdim.

Violet birkaç saniye Caitlyn’e baktı.

Violet: Her şeye bir cevabın var mı senin?

Caitlyn: Senin sorularına çoğunlukla.

Karşılarından Sky’ın boğazını temizleme sesi geldi.

Sky: Ben buradayım, bu arada.

Nova: Biz de buradayız ama görünüşe göre masada iki kişi var.

Evelyn: İki kişi mi? Ben masada tek bir kişinin olduğunu düşünüyorum. Diğeri Caitlyn’in gözleri.

Luna kahkaha atarken Violet gözlerini devirdi.

Violet: Hepinizin başka işi yok mu?

Nova: Var. Sizin ilişkinizin başlamasını bekliyoruz.

Violet: Başlamış bir ilişki yok!

Caitlyn, Violet’in koluna hafifçe dokundu.

Caitlyn: Tamam, sakin ol. Seni kızdırmak istemediler.

Violet, Caitlyn’in eline baktı.

Eskiden olsa o dokunuşu fark eder etmez kolunu geri çekerdi.

Şimdi ise Caitlyn elini çektiğinde, Violet onun parmaklarının yeniden koluna dokunmasını istediğini fark etti.

Bu düşünce yüzünden kahvesine uzandı.

Violet: Kahvem soğuyacak.

Sky: Kahve zaten soğuk, dâhi.

Violet: Sky, seni bu masadan atarım.

Bir süre sonra grup, kafeden çıkıp yakındaki sahil yolunda yürümeye karar verdi.

Hava serindi ve rüzgâr ara sıra Violet’in saçlarını yüzüne savuruyordu.

Caitlyn, birkaç kez Violet’in saçlarını kulağının arkasına yerleştirdi.

Üçüncü seferinde Violet başını ona çevirdi.

Violet: Saçlarım sana neden bu kadar sorun oluyor?

Caitlyn: Gözlerine giriyorlar.

Violet: Kendim düzeltebilirim.

Caitlyn: Biliyorum.

Caitlyn elini geri çekti.

Caitlyn: İstersen bir daha yapmam.

Violet, Caitlyn’in yüzündeki sakin ifadeye baktı.

Onu rahatsız etmiş olabileceğini düşünmek istemiyordu.

Daha doğrusu, Caitlyn’in kendisinden uzak durmasını hiç istemiyordu.

Violet: Öyle demedim.

Caitlyn: Biliyorum, ama yine de sormak istedim.

Violet bir süre sustu.

Sonra elini uzatıp Caitlyn’in elini tuttu.

Caitlyn’in adımları bir anlığına yavaşladı.

Violet önüne bakmaya devam etti.

Violet: Ellerim soğuk.

Caitlyn: Öyle mi?

Violet: Evet.

Caitlyn: O zaman ısıtalım.

Caitlyn parmaklarını Violet’in parmaklarının arasına geçirdi ve ellerini biraz daha sıkı tuttu.

Violet’in yüzüne sıcaklık yayıldı.

Violet: Bu kadar kolay mı yani?

Caitlyn: Neyi soruyorsun?

Violet: Hiçbir şeyi.

Caitlyn gülümsedi ama üstelemedi.

Birkaç adım arkalarında yürüyen Evelyn ise gördüklerini kaçırmamıştı.

Evelyn: Kızlar, fotoğraf çekelim mi?

Nova: Olur! Violet’le Caitlyn önde dursun.

Violet: Neden biz?

Luna: Çünkü el ele yürüyen iki kişi olarak fotoğrafın en güzel kısmı sizsiniz.

Violet hemen Caitlyn’in elini bırakacak gibi oldu.

Fakat Caitlyn onu çekiştirmedi, elini de sıkmadı.

Sadece Violet’e baktı.

Violet, bir an duraksadıktan sonra elini bırakmadı.

Violet: Çek fotoğrafını, Evelyn. Ama bunu bir daha gündeme getirirsen telefonunu denize atarım.

Evelyn: Tehdit altında çok güzel çıkıyorsunuz!

Fotoğraf çekildiğinde Caitlyn, Violet’e doğru hafifçe eğilmişti.

Violet’in yüzünde alışıldık alaycı ifadesi vardı ama dudaklarının kenarındaki küçük gülümseme fotoğrafı ele veriyordu.

Caitlyn fotoğrafa baktığında gülümsemesi yumuşadı.

Caitlyn: Çok güzel olmuş.

Violet: Fotoğraf mı?

Caitlyn: Evet, fotoğraf.

Violet gözlerini kıstı.

Violet: Bir şey saklıyorsun.

Caitlyn: Belki.

Violet: Caitlyn!

Caitlyn kahkaha atıp yürümeye devam etti.

Bu kez Violet onun elini bırakmadan peşinden gitti.

Akşam herkes evine dönerken Caitlyn, Violet’i arabaya binmeden önce kenara çekti.

Caitlyn: Bugün benimle el ele yürümek istedin.

Violet bir anda gerildi.

Violet: Evet. Bir sorun mu var?

Caitlyn: Hayır, hiçbir sorun yok. Sadece bunu senin başlattığını fark ettim.

Violet: Pişman mısın?

Caitlyn’in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Caitlyn: Violet, neden pişman olayım?

Violet cevap veremedi.

Caitlyn bir adım yaklaştı ama aralarında hâlâ rahatça nefes alabilecekleri bir mesafe bıraktı.

Caitlyn: Ben senin yanımda rahat hissetmeni istiyorum. Elimi tutmak istediğinde tutabilirsin. İstemediğinde de tutmak zorunda değilsin.

Violet: Ya bir gün daha fazlasını istersem?

Caitlyn’in gözleri yumuşadı.

Caitlyn: O zaman bana söylersin.

Violet: Ya söyleyemezsem?

Caitlyn: O zaman anlamaya çalışırım. Ama senin yerine karar vermem, Violet.

Violet başını eğdi.

Caitlyn’in ona bu kadar nazik davranması bazen her şeyden daha korkutucuydu.

Çünkü Violet, birinin yanında kendisi gibi davranabileceğine alışık değildi.

Caitlyn onun sessizliğini fark edip elini uzattı.

Caitlyn: Sarılmak ister misin?

Violet başını kaldırdı.

Normalde bu soruya bir espriyle karşılık verirdi.

Bu kez sadece bir adım attı ve Caitlyn’e sarıldı.

Caitlyn kollarını Violet’in etrafına kapatıp onu nazikçe kendine çekti.

Violet başını onun omzuna bıraktı.

Violet: Biraz daha kalabilir miyim?

Caitlyn: İstediğin kadar.

Violet gözlerini kapattı.

O an hiçbir şeyi anlamak, hiçbir şeye isim koymak zorunda değildi.

Sadece Caitlyn’in yanında kalmak istiyordu.

Ve ilk defa bunu istemekten utanmıyordu.