Saman Sarısı Ve Kestane Karası kitap kapağı

4. bölüm / 4

3. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 3. Bölüm

Selaaammm . 3. bölümle karşınızdayım.
Uzunluklar artıyor fark ettiniz dimii?

Lütfen oy vermeyi unutmayin🙏🏻

İyi okumalar

______________________________

Gözlerimi araladığımda yanağımın hâlâ annemin fotoğrafına yaslandığını fark ettim. Gece boyunca akan gözyaşlarımın izleri yüzümde kalmış, içimdeki ağırlık ise zerre azalmamıştı. Bugün söz günüydü ve ben, annemin yokluğunda istemediğim bir hayata doğru ilk adımımı atacaktım.

Uykunun ağırlığını üzerimden atamadan yataktan kalkıp lavaboya ilerledim. Yüzüme birkaç kez su çarptım. Belki de gözlerimi açtığımda bütün bunların yalnızca kötü bir rüyadan ibaret olduğunu görebilirdim. Ancak ne kadar uğraşırsam uğraşayım gerçek değişmiyordu.

Gir çık yap cano puajdjskemdms

çok mu komiksin sen

En sonunda lavabodan çıkıp aşağı indim. Evde herkes bir telaş içindeydi. Kimi bir şeyler taşıyor, kimi sofrayla ilgileniyordu. Daha ne olduğunu anlamaya çalışırken Dicle beni kolumdan tutup bir kenara çekti.

- Şevvaall! Kızım, sen hâlâ olayın farkında değilsin galiba. Bugün evleniyorsun, evleniyoo!

Ellerini birbirine çarparak otuz iki diş gülümsedi. Ardından hiçbir şey olmamış gibi işlerine yardım etmeye gitti.

Ne yapacağımı bilmiyordum. Herkes bir şeylerle meşguldü ama ben hâlâ bu evliliğin gerçekten gerçekleşeceğine inanmakta zorlanıyordum.

İrem yanıma gelip sıkıca sarıldı. Tam bir şeyler söylemek için ağzını açmıştı ki Neriman cadısı araya girdi.

- Hadi Şevval, neyi bekliyorsun? Ben mi evleneceğim yani! Sorumluluk al da biraz. Git yukarı, Dicle'den falan güzel şeyler giy, saç baş yap işte. Akşama koskoca Yelkıranlar gelecek.

- Sanki sana gelecekler ha, Neriman Hanım?

Bu kadın evlenmeye dünden razı varya , gerçi evli zaten ama herşeyi bekle bundan canısı

İlk defa haklısın canom

Tam ağzını açacakken İrem kolumdan tuttu. Dicle'ye göz kırptıktan sonra beni yukarı çıkardı.

Bu evde benden başka herkesin yüzü gülüyordu. Benimse mutlu olmak için tek bir nedenim bile yoktu.

- İrem, çekiştirip durma! Dicle nerd...

- AYYYY ŞEVVAALL! EVLENİYOSUN KIZIM! HADİ OTUR, SEN BENİ BEKLE. BEN BENİMKİLERDEN KIYAFET GETİREYİM!

- Bağırma canım, bağırma. Bir an önce olsun bitsin şu iş. Senin şu bordo elbisen vardı ya, onu getirir misin?

Dicle cevap vermeden odadan çıktı. İrem ise kendine elbise seçmeye başlamıştı. Ne de olsa sevdaluk ettigi adam, Mert gelecekti.

Benim evlenme sebebim de buydu işte. İrem mutlu olsun, sevdiği adamla kavuşsun diye kendi mutluluğumdan vazgeçmiştim.

- Oo, İremciğim! Bakıyorum da Mert için bayağı heyecanlısın. Ama dikkat edin ablacığım, bak konuşurken...

- Ayyy abla, çook heyecanlıyım! Sanki biz evleniyoruz!

Dediklerine kahkaha attım. Tam o sırada Dicle geldi ve bordo elbiseyi uzattı. Teşekkür edip elbiseyi aldım, ardından üzerime geçirdim. Aynadaki yansımamla göz göze gelmek istemediğimden kızların yanına yöneldim.

-Nasıl olmuşum? Gerçi önemi yok ama çuval da giymeyeyim, değil mi?

İkisi de aynı anda gülümsedi ve bana sarıldı.

- Çoook güzelsin! Şimdi makyaja ve saça geçelim.

- Hızlı olun lütfen, canımındışları.

Dicle saçlarıma maşa yapmaya başlarken İrem makyajımı yapıyordu. Ben ise aynaya boş gözlerle bakıyordum. Bu saçmalık bir an önce bitse de kurtulsam diye düşünüyordum.

Saate baktığımda 16.30 olduğunu gördüm. Daha iki saat vardı.

Dicle saçlarımı bitirince bana gülümseyerek döndü. Saçlarımı görünce yüzümde istemsizce küçük bir gülümseme belirdi. Gerçekten çok beğenmiştim.

- Dicle, var ya sen bir tanesin ya! Ben dedim bu kadar özenmeye gerek yok.

- Sus bakayım Şevval! Bugün süslenmeyip ne zaman süsleneceksin?

15 dakika sonra...

İrem sonunda makyajımı bitirmişti. Yüzümü aynaya çevirdiğinde kendimi uzun uzun inceledim.

İçimde bir şeyler yeniden sıkıştı. Annemin katilinin ailesinden biriyle evlenecektim ve ben, sanki mutlu bir günüm varmış gibi hazırlanmıştım. Yüzümdeki ifade bir anda değişti. Kızlar bunu fark etmiş olacak ki bir şey söylemek için birbirlerine baktılar.

Onlar konuşmaya fırsat bulamadan ikisini de odadan çıkardım. Ardından boy aynasının karşısına son kez geçtim.

(Kombin bu bence süper , pek rize gibi yere uymasa da söz oldugu için )

(Bu da saçıı)

(Son olarak da makyajj)

Elbise üzerime tam oturmuştu ve görüntüsünü beğenmiştim. Ancak göğüs kısmının fazla belli olmasından rahatsızlık duydum. Dolabımdan kısa bir ceket çıkarıp üzerime aldım.

Saate son kez baktım.

17.30.

Erken gelmişlerdi.

Aşağı indiğimde Gülizar nenemle karşılaştım.

- Nenem, gel, gitmeden sarılayım sana.

- Oy kınalı kuzum benim! Kendine iyi bak he da oralarda?

- Sen içine şüphe düşürme nenem. Hayde, kapı çalıyor. Açayım ben.

Kapıya doğru ilerlerken gözüm salona kaydı. Herkes yerini almıştı. Babam en başta, yanında Neriman; amcam ve yengem diğer koltukta oturuyordu. Dicle ve İrem ise ayakta bekliyordu.

Kapıyı açtığımda içeri ilk giren kişi Rauf Yelkıran oldu. Bana kısa ve soğuk bir bakış attıktan sonra salona geçip yerini aldı.

Ne bakiyon yaşli bunak?

Ardından Sema Yelkıran geldi. Elindeki çikolatayı bana tiksinerek uzattı. Ben de ona aynı şekilde bakıp çikolatayı aldım ve sehpaya bıraktım.

Ay gotüm triplere gel

Sema Hanım'ın ardından Kuzey Yekta geldi. İkinci ismini ben de bugün öğrenmiştim. Bakışları üzerimde bir süre dolaştı. Ardından yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle elindeki lale buketini bana uzattı.

Bi dakika lale mi?

Laleleri görünce bir an duraksadım. Bu benim en sevdiğim çiçekti. İyi de nereden biliyordu?

Dicle söylemiştir

Arkamızdan gelen öksürük sesiyle Kuzey de ilerledi. Diğer aile büyükleri de içeri geçince en son gelen kıza baktım. Bana alaycı bir ifadeyle bakıp yanımdan geçti. Ben de kapıyı kapattım.

Ama sen gör canısı, ben sana o evde o bakışları yediriyor muyum, yedirmiyor muyum?

Kıskanç şevval mi? yerizz

Iy ben bu çiyan kuzeyi mi kıskancam . Ben kıza ayar oldum

Herkes oturunca ben de yerime geçtim. Elim istemsizce kolyeme gitti. Ne zaman stres olsam elim hep kolyeme giderdi.

Büyüklerin bitmek bilmeyen konuşmalarından uzaklaşmak için gözlerimi halının desenlerine diktim. Fakat bakışlarım bir süre sonra karşımdaki Kuzey'e kaydı.

Geldiğinden beri bana bakıyordu.

Niye bakıyorsun ki?

Gözlerimi devirip önüme döndüm. Tam o sırada Neriman cadısı bana seslendi.

- Kızım, hadi kahveleri yap artık.

Ayağa kalkıp bir hışımla ona döndüm.

- Ben sizin kızınız değilim. Bana kızım deyip durmayın!

Herkesin bakışları üzerime çevrildi. Daha fazla orada kalmadan İrem ve Dicle'yle birlikte mutfağa geçtim. Ardımızdan Kuzey'in kardeşi Ayça da geldi.

- Şevvall! Sen eniştemin kahvesini yap, ben de diğerlerini yapayım. İrem'le Ayça da oturup kaynaşsınlar.

İrem ve Ayça başlarını sallayınca ben de onayladım. Cezveyi ocağa koyup kahveyi hazırlamaya başladım.

- Şevval, tuzlu yapacaksın, değil mi?

- Ne tuzlusu be? Banane! Ama daha iyi bir fikrim var.

15 dakika sonra...

Şevval ve kuzeni, kahveler hakkında planlarını yaptıktan sonra sonunda salona döndüler.

Şevval herkese kahvelerini dağıttıktan sonra sıra Kuzey'e geldi. Tam karşısında durup haince gülümsedi. Kuzey normalde bu gülümsemeyi aklına getirmekten uyuyamazdı ama işte, şu an kahvede bir şeyler olduğunu anlamıştı.

Kuzey kahveyi alınca Şevval, tek boş yer olan Kuzey'in yanına geçti.

Herkes Kuzey'in kahvesini içmesini beklerken o, fincanı tek yudumda bitirdi. Herkes kahvenin tuzlu olduğunu sanıyordu. Ancak Kuzey fincanı masaya bırakıp onlara döndü.

- Kahvem tuzsuz.

Deyip güldü.

Sen gül anca mal

Ardından önündeki suyu keyifle içmeye başladı. Ancak bir anda yüzü değişti. Şevval'in su yerine koyduğu bol asitli soda boğazına kaçmıştı. Öksürmeye başlayınca Sema Hanım oğlunun yanına koştu.

- Oğlum! Sana ne verdiler oğlum?

Bi adet soda , begenemediniz mi

Kuzey'in öksürükleri sonunda kesilince Şevval'e yan gözle baktı. Ardından annesine döndü ve:

- Sakin anne, ölmedim ya! Hayde, geç ula yerine.

Rauf Bey ise söze başladı.

- Ee, buralara kadar geldik. İşimizi tamamlayalım o zaman. Allah'ın emri, Peygamber'in kavli ile kızınız Şevval'i oğlum Kuzey'e istiyorum.

- Madem zahmet gösterip gelmişsiniz, ben de verdim gitti.

O an Şevval'in içinde bir şeylerin koptuğunu kimse fark etmedi. Sanki bütün umutları bir anda elinden alınmıştı. Ağlamak istiyordu ama kendini tutmaya çalışıyordu.

Kuzey ise onun hâlini anlamıştı. Ne yanında durabiliyor ne de ona destek olabiliyordu. Sadece gözleriyle onu izledi.

En sonunda bakışları kesiştiğinde Yekta hafifçe gülümsedi. Şevval ise ne gözlerini devirdi ne de karşılık verdi. Yine de Kuzey'in onu anladığını hissediyordu. Sadece bunu kabullenmek istemiyordu.

Sessizliğin ardından içeri bir cami hocası ve resmî nikâh için gelen bir görevli girdi.

O anda valiz hazırlamadığımı hatırladım. Telefonumu çıkarıp Dicle'ye mesaj attım. Dicle bana baktıktan sonra yukarı çıktı. Hiç güvenemiyordum ona ama hadi hayırlısı.

Başıma getirilen yazmayı takıp Kuzey'le yan yana olacak şekilde yere oturdum. Hoca nikâhımızı kıydı. Mehir olarak hiçbir şey istemediğimi söylesem de Kuzey Yekta, kilom kadar altın istemişti.

Zengin eniştemi yerizz

Sende herşeyi yiyon aq

Ardından resmî nikâh için gelen görevliyle birlikte nikâh işlemlerine geçildi. Şahidim olarak İrem'i, Kuzey ise Mert'i seçti. Kuzey kâğıtları imzalarken Mert ve İrem birbirlerine kaçamak bakışlar atıyordu. Bu hâllerine tebessüm ettim ve ben de kâğıtları imzaladım.

Sanki her şey çok hızlı ilerliyordu. Zaman, su gibi akıp gidiyordu.

Aile büyükleri kendi aralarında konuşurken en sonunda Rauf Bey seslendi.

- Şevval gelinim, hayde, alacağunu al. Bize gideyruk.

Bir şey demeden Dicle'nin yanına gittim. Valizimi alıp çıkmadan önce ona sarıldım.

- Bak ula, gideyrum diye aramamazlık yapma he da?

- İlk gecenizden olmaz da bir haftaya ararum canum.

Dediği şeyle gözlerimi büyütüp koluna vurdum.

Çok kötü imalar yapıyorsun canım şuan olmaz

Valizimi alıp aşağı indim. Kuzey de yanıma gelip valizimi almak istedi. İlk başta uzatmak istemesem de herkes bize baktığı için valizi ona verdim. Ardından İrem'e sarıldım.

- Ablam, dikkat et kendine. Oralarda iki seneye ben de varım, diyerek sırıttı.

Ona gülümsedim. Ardından Kuzey'in yanına ilerledim. Herkes kendi arabasına binerken ben de Kuzey'in arabasına bindim.

Bana alaycı gözlerle bakan o sinsi İpek, Kuzey'in koluna yapıştı.

- Kuuzey abii, ben de sizinle gelebilir miyim?

Kuzey cevap vermeden önce bana döndü. O an yüzümde nasıl bir ifade vardı bilmiyorum ama ona bir şeyler söyleyip İpek'i uzaklaştırdı. Ardından direksiyona geçti.

Bu yaptığım kıskançlık değildi, yanlış anlamayın. Düşmana sevdalanacağıma ölürdüm daha iyi.

- Ula ay par... Şey yani Şevval, sen hep böyle kendi kendine konuşacaksan işimiz var da.

(cnm yanlislikla ay parçası dicekti)

Ona göz devirdim ve başımı cama yasladım.

gözdevirmeholic

Arabanın içinde derin bir sessizlik vardı. Kuzey yola odaklanmış, ben ise başımı cama yaslayıp dışarıyı izliyordum.

Yol boyunca ne o konuştu ne de ben.

________________________

Canımlarrrr

Bölüm nasıldiiii?

Sizce kuzey nerden biliyor şevvalin lale sevdiğini? tahminlerinizi yorumlara bekliyorum

Bu İpek böceğini yolacak şevvalimizz

Tabii kocasıı zarar gelmesine izin vermez hiçbir halükarda karısına ama olsun .

Bu bölüm

1.500 kelime attim gidiyorum canıbenilerr

He birde alıntı hesabım var bakmaz isterseniz

Tt=nwr11647

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…