Bölümler 4Şu an: 1. Bölüm
- 1 Tanıtım201 kelime
- 2 1. Bölüm735 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 2. Bölüm1.945 kelime
- 4 3. Bölüm1.600 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Önceliklee merhaba , bu hikaye ilk hikayem olucak.
Eminim acemice yerler olacaktır ama ilerleyen zamanda düzeleceğine inanıyorum .
İlk bölümler biraz kısa olabilir ama okundukça ve oy aldıkça hem bölümler uzayacak hemde
bölüm sıklığı.
Şuanlık hikauemin daha çok başındayız hu yüzden oy falan istemeyeceğim ilk 10 bölüm boyunca .
Bu yolculukta bana destek olursanız sevinirimm.
İyi okumalarr cnmms
____________________
Kapının sertçe kapanmasıyla irkildim. Başımı kaldırıp bakışlarımı salonda gezdirdiğimde herkesin neden sustuğunu anlamıştım.
Burada toplanan ve sözde birbirine düşman olan aileye baktım. Yelkıranlar ve Karadumanlar ilk defa bu denli yan yanaydılar ve hepsinin gözünün buluştuğu kişi bendim.
Sessizce yerime geçtim ve zihnimde olup bitenleri anlamlandırmaya çalıştım. Bu sırada karşımda oturan İsim ise bana bakıyordu. Yüzünde ne öfkenin izini görebiliyordum ne de sevincin. Sanki kendisi de içinde bulunduğu durumun nereye varacağını kestiremiyordu.
Bakışmamızı ise o böldü. Mavi harelerini benden çekip babasına çevirdi. Ama o sırada dikkatimi çeken tek şey, babasına bakarken o mavi harelerinin koyulaşmasıydı. Nefret mavisiydi.
En sonunda babam söze başladı.
- Rauf Yelkıran, bu düşmanlığın biteceği yok. Ortak kararla bitirelim, kimse daha fazla zarar görmesin.
Babam neyden bahsediyordu? Bu düşmanlığın sonu var mıydı? Annem ölmeden bitemez miydi bu düşmanlık? Beni her akşam annemin mezarında ağlatmadan bitemez miydi?
- Öyle olsun, İlyas Karaduman. Var mı fikrin? Ola ki fikrin olmasa çağırmazdın bizi buraya. Hele çıkar ağzındaki baklayı.
- Kanlar birleşecek. Ben sana kızımı vereceğim, senin oğlunla evlenecektir. Böylece bu düşmanlık bitecek.
Söylediklerinin ağırlığı altında tek kelime edemeden kalakaldım. Kim evleniyordu tam olarak? Delirmişlerdi sanırım. Çünkü bahsedilen kişi bendim. Kardeşim olamazdı, o daha on dokuz yaşındaydı.
Şaşkınlıkla gözlerimi ona çevirdim. Muhtemelen evleneceğim adama. Onun haberi var mıydı? O yüzden miydi bu asılsız bakışları? Ancak hareleri benimkilerle buluştuğunda onun da şaşkın olduğunu fark ettim.
Ne yani, susacak mıydım? Kabullenecek miydim? Kabul etmezsem kız kardeşim evlenecekti. Mavi harelerin sahibiyle, karşımda bakıştığım adamla, yirmi yedi yaşındaki adamla...
Olmazdı. Kardeşim yapamazdı. O sevdiği ile evlenecekti.
Çaresizlik ne demek diye sorarsanız, tam olarak buydu. Kardeşinin canı yanmasın diye kendini öne atmaktı. Belirsizliğin içinde kaybolmak, elinden tutanın olmamasıydı.
İnsan kendi babasının karşısında nasıl bu kadar yabancı hissedebilirdi?
- Noluyor ya burada? Kimin hakkında karar veriyorsunuz siz?! Ben bu düşmanlık uğruna ne kardeşimi heba ederim ne de kendimi! Annemin ölümüne sebep olan bu aileye ölsem de gitmem ben!
Nefes nefese sıraladığım cümlelerin ardından üvey annem yanıma geldi.
Karşıma geçip beni süzdü. Sanki iğrenç bir varlıkmışım gibi bakıyordu. Öyle miydim? Tabii ki de değildim ve ona bu bakışlarını yedirecektim. Ben de karşısında dikleşip bakışlarımı gözlerine sabitledim.
- Bana bak, bu evlilik olacak. Evleneceksin. Ha, evlenmedin mi? Sıkıntı yok, kardeşini veririz. ne dersin?
Sözleri karşısında afalladım. Kardeşimi mi evlendirecekti bu zavallı kadın? Yapamazdı. Yapar mıydı? Bu yapmasa babam yapardı.
Bu yüzden babamdan nefret ediyordum. Bugün bir kez daha nefret ettim ondan, bu kadından, her şeyden.
O an yok olmak istedim.
Herkes susmuş, vereceğim cevabı bekliyordu. Ben ise bu kez gözlerimi mavi gözlere diktim. Bakışlarımla ona anlatmaya çalışıyordum. Onun da bir şeyler söylemesini istiyordum. En sonunda bakışlarımdaki sessiz yardım çağrısını anlamış olacak ki söze girdi.
- Bana bakın, ben evlenmişim evlenmemişim pek de umurumda olmaz. Ancak bu kız evlenmek istemiyorsa ben de evlenmem, ona göre.
Neden bu evliliği istiyordun ki?
Ya da başka planların mı var kuzeyciğimizin?
Babam ise söze girdi.
- Bana bak kızım, ya sen evleneceksin ya da kardeşin. Seçim yap.
Hayat şaşırtmıyordu. Ve şu an seçim yapmak zorundaydım. Hayatımın geri kalanını değiştirecek bir seçim...
Keşke yer yarılsa da içine girseydim, bu ana şahit olmasaydım. Ama ben de İsimsem herkese bedelini ödetecektim. Normalde kendimi, hayatımı ve özgürlüğümü her şeyden çok önemseyen biriydim. Ancak söz konusu kız kardeşim olduğunda ikilemde kalmak benim için söz konusu bile olamazdı.
Bana merak ve sabırsızlıkla bakan aileye göz gezdirdim.
- Kabul. Evlilik olacak, tek bir şartla. Düğün saçmalığı istemiyorum, sade bir nikâh yeter.
Babam memnuniyetle bana baktı. Sonrasında başını Kuzey'in babasına çevirdi ve onay bekledi. O sırada adam konuştu.
- Tamam, düğün falan olmayacak. Ancak yarın akşam tezinden söz olacak, ertesi gün de nikâh. Sonra doğrudan bizlesin, gelin.
Gelin...
Gelin ne demekti? Ben gelin miydim? Niye sevdiğim adamla evlenmek yerine böyle bir evliliğe zorlanıyordum?
Ağlamak için gözyaşlarımı içime akıttım ve kenarda duran kız kardeşime baktım. Bana çaresizlik ve üzüntüyle bakıyordu.
Bakma, bakma bana öyle. Dayanamam ki ben.
İçim kan ağlasa da konuşmayı orada bitirip evden alelacele çıkmıştım.
__________________
NABERRR CANİMSSLARRR , İLK BÖLÜM NASILDİİ, BEGENDİYSENİZ LÜTFEN OY VERİN.
SİZCE KUZEY BU EVLİLİĞİ NİYE KABUL ETTİ?
ŞEVVALİMİZİN FEDAKARLIĞI 😔
Bölüm biraz kısa olabilir ama ilerde daha uzun yapmaya çalışacağımm , görüşürüzz🤍
Bölüm etkileşimi
