Saklı Günahsız

Gökhan'a sordum, gelenin kim olduğunu. Sesi kendinden emin bir şekilde çıkmıştı: ℋ𝒶𝓏𝒶𝓇 𝒦𝒶𝓇𝒶𝓃 𝒱𝓊𝓇𝑔𝓊𝓃 İsmi dudaklarından dökülür dökülmez içime açıklayamadığım bir ürperti yayıldı. Yıllardır süren bir savaşın, dinmeyen bir intikamın ve küller arasında büyüyen bir nefretin adıydı bu.

“Baban, Hazar Karan Vurgun’un kardeşini gözlerinin önünde yakarak öldürdü. O zamanlar Hazar ve kardeşi daha çok küçüktü. Köklü ve güçlü bir ailenin çocuklarıydılar. Baban ile Hazar’ın babası Aydın Vurgun arasındaki düşmanlık yıllar önce başlamıştı. Çünkü Hazar’ın babası, babaanneni vurmuştu. Aralarındaki savaşın fitilini ateşleyen olay buydu.

Baban intikamını aldı ama yanlış kişiden aldı. Bunu sonradan kendisi de fark etti. Bahçedeki hâlini görmedin mi? O güçlü görünmeye çalışsa da içinde korku taşıyor.

Hazar Karan Vurgun ise o gün kardeşinin ölümünü izlemek zorunda kaldı. O gün sadece kardeşini kaybetmedi; çocukluğunu, masumiyetini ve merhametini de o alevlerin içinde bıraktı. Kardeşinin çığlıkları kulaklarından hiç silinmedi. Yıllar geçse de o günü unutamadı.

O anda intikam almaya yemin etti. Büyüdükçe içine kapandı. İçindeki öfke ve nefret her geçen gün biraz daha büyüdü. İntikam arzusu onu tüketiyor gibi görünse de aslında ayakta kalmasını sağlayan tek şey buydu. Kardeşinin hatırası, ölümünden sonra bile peşini bırakmadı.

İnsanlar ondan korkuyor. Hem de sandığından çok daha fazla. Baban bile karşısında yalnızca güçlü görünmeye çalışıyor. Çünkü Hazar Karan Vurgun, düşmanlarını bile kendi kurallarıyla yönetebilen biri. Sessizliği bile insanın içine korku salmaya yetiyor.

Ve en acı tarafı ne biliyor musun? Kardeşinin bir mezarı bile yok. Başında dua edebileceği bir taş, çiçek bırakabileceği bir toprak parçası bile yok. Geriye sadece küller, yarım kalmış anılar ve dinmeyen bir intikam yemini kaldı.

''Gerisini artık sen düşün...”

"İşlemediğim bir günahın yükünü taşıyor, bedelini ödüyordum."