16. BÖLÜM: ENKAZIN ARDINDAKİ YÜZLER

İhale salonundan yayılan skandal, Aksoy Holding’in hisselerini birkaç saat içinde dip noktaya çekerken, Efe Aksoy hakkında usulsüzlük ve sahte evrak düzenlemekten yakalama kararı çıkarıldı. Şirket binasından polis eşliğinde çıkarılan Efe’nin çaresizliği televizyon ekranlarında canlı yayınlanıyordu. Açelya ise bu kez sığınabileceği hiçbir kapı bulamamıştı; ne Karadağların ne de Yılmaz ailesinin gücü onu kurtarmaya yetmiyordu.Aynı akşam Yılmaz konağında uzun zamandır yaşanmayan bir sessizlik hâkimdi. Salonda bir araya gelen aile üyelerinin ortasında bu kez Yaren ve Demir duruyordu. Masanın üzerinde, Emre’nin Efe Aksoy’a olan borç senetlerinin iptal edildiğine dair hukuki evraklar ve Karadağ Holding’in Yılmaz Holding’i yeniden yapılandırma planı duruyordu.Emre, başı öne eğik bir şekilde Yaren’in karşısına geçti. "Abla... Bana verdiğin bu ikinci şansı hayatım boyunca unutmayacağım. Tıp fakültesini bitirip gerçekten gurur duyacağın bir insan olana kadar durmayacağım."Yaren, kardeşinin omzuna elini koydu. "Önemli olan düşmek değil Emre, o çamurdan nasıl kalktığındır. Sen doğru tarafı seçtin."O sırada köşede oturan Nermin Hanım yavaşça ayağa kalktı. Yüzündeki o eski kibirli ifadeden eser kalmamıştı. Yaren’e doğru birkaç adım attı, dudakları titriyordu."Yaren..." dedi Nermin Hanım, gözlerinden süzülen yaşları saklamayarak. "Sana çektirdiğim her gün için, yüzüne bakıp sarılmadığım her an için içim yanıyor. Beni asla bir anne olarak affetmek zorunda değilsin. Ama bil ki, senin bu dik duruşun benim hayatımdaki en büyük utancım ve en büyük gururum oldu."Yaren, annesinin gözlerindeki pişmanlığın gerçekliğini ilk kez bu kadar net gördü. Yıllar süren öfkesi bir anda yok olmadı belki ama kalbindeki o ağır taş yerini derin bir kabullenişe bıraktı. "Benim artık kimseden intikam alma derdim yok Nermin Hanım. Herkes kendi seçtiği hayatın bedelini ödedi."Gece yarısı Karadağ Malikanesi’ne döndüklerinde, şehir ışıkları bahçeyi hafifçe aydınlatıyordu. Balkonda duran Yaren, rüzgarın yüzüne vurmasını izlerken beline sarılan güçlü kolları hissetti. Demir, çenesini Yaren’in omzuna yasladı."Tüm o karanlık bulutlar dağıldı Yaren," dedi Demir, huzur dolu bir sesle. "Artık geçmişin gölgeleri yok."Yaren başını geriye eğip Demir’in gözlerinin içine baktı. "Sen yanımda olmasaydın bu savaşın ortasında kaybolabilirdim Demir. Bana sadece bir soyadı değil, sığınabileceğim bir yuva verdin."Demir, Yaren’in yanağını okşayarak hafifçe gülümsedi. "Savaş bitti Karadağ... Şimdi kendi hikayemizi yazma vakti."İkili gecenin sessizliğinde birbirine sarılırken, fırtınalı başlayan o yolculuk artık kırılmayacak kadar güçlü bir aşka ve sarsılmaz bir geleceğe dönüşmüştü.