Bölümler 3Şu an: 3
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Okul çıkışı bahçeye indiğimizde akşamüstü serinliği yüzüme vurdu ama göğsümdeki o gergin düğüm hiç çözülmemişti. Evde beni bekleyen o "ciddi konuşma" saatinden önce kafamı biraz dağıtmak istiyordum; ama ne zaman bir şeyi unutmaya çalışsam tam tersi oluyordu.
Lizge, çantasının askısını omzuna düzeltirken yanımdaydı. Gözleri, kantinin köşesinden bahçeye doğru yürüyen Efe Şan'a takılmıştı. Normalde Efe'nin o cıvık, ağzı bir karış açık hali ortamdaki herkesi güldürürdü; ama Lizge'nin yüzünde gülmekten eser yoktu. Aksine, kaşları çatılmış, çenesi hafifçe kasılmıştı.
"Şuna bak," dedi Lizge, sesindeki o sinirli tınıyı gizlemeye bile çalışmadan. "Yine elini kolunu sallayarak boş boş konuşuyor. İnsan biraz oturaklı olur ya, her şeyle dalga geçmek zorunda mı?"
Tam o sırada Efe, yanındaki çocuklara bir şeyler anlatarak kahkahalar atarken bizim önümüzden geçti. Lizge'yi fark edince durdu, yüzüne o her zamanki sırıtan, biraz da ukala ifadesini yerleştirdi.
"Oo, popüler ikilimiz," dedi Efe, elindeki su şişesini hafifçe sallayarak. "Alya hanım, bugün buz kraliçeliğinden vazgeçip buz dağına mı yelken açtınız? Duyduğuma göre Can'la aranızda yeni bir dönem başlamış."
Lizge bir adım öne çıktı, bakışları buz gibiydi.
"Sana ne Efe? Her şeye burnunu sokmak, her cümlenin altına maydonoz olmak zorunda mısın? Biraz ciddiyet, biraz duruş öğren artık."
Efe gözlerini devirdi, omuzlarını silkti. "Aman ne kadar da gergin bir kız. Bütün gün suratı asık gezip sonra millete çatan tiplerden ne zaman hoşlandım ki zaten? Senin o 'ben çok olgunum, çok ciddiyim' tavırların da en az benim cıvıklığım kadar yorucu Lizge."
"Seninle uğraşacak vaktim yok," dedi Lizge ters ters, adımlarını hızlandırarak bahçe kapısına yöneldi.
"İyi ki yok," diye laf yetiştirdi Efe arkasından, sırıtarak. "Yoksa sıkılırdım."
Lizge'nin bu tepkisine içimden hafifçe gülümsedim. *Bu ikisi birbirine laf sokmadan duramıyor,* diye geçirdim içimden. *Dışarıdan bakınca birbirine gıcık olan, tam bir zıt kutup iki tip. Ama aralarındaki o atışma hiç bitmiyor.*
Tam bahçenin köşesini dönerken, yan taraftaki duvara yaslanmış halde duran Can'ı gördüm. Ellerini cebine sokmuş, gözleri uzaklara dalmıştı. Adımlarımı yavaşlattım. Anlaşmamız vardı; evdekilerin görmesi gereken yerde rolü oynayacaktık, okulda ise mesafeli kalacaktık. Ama akşamki o konuşmadan önce zihnimdeki gürültüyü susturacak bir şeye ihtiyacım vardı.
Can, ayakkabımın ucunun taşlara sürtmesinden mi yoksa gölgemin üzerine düşmesinden mi bilmem, başını yavaşça bana çevirdi.
"Saat kaç?" diye sordum, sesimin düz çıkmasına özen göstererek. "Evdekiler erken gelmemi istedi."
"Senin programını takip etmiyorum Alya," dedi Can, sesi her zamanki gibi soğuk ve ölçülüydü. "İstediğin saatte gidebilirsin. Bizim anlaşmamız evdekilerin karşısında başlar, okulun ortasında değil."
"Biliyorum," dedim, çantamın askısını sıktım. "Sadece... akşamki konuşma biraz ağır olacak gibi. Sence ne sorarlar?"
Can tek kaşını kaldırdı, gözlerini üzerimde gezdirdi. Bir anlığına o duvar gibi duruşunun arkasında, durumu tarttığını hissettim.
"Senin aileni tanımıyorum," dedi düz bir sesle. "Ama baskı kurmaya çalışan insanların tek bir derdi vardır: kontrol. Sana 'bizim istediğimiz gibi ol' diyecekler. Sen de onlara istedikleri o düzgün, ciddiyet sahibi görüntüyü verirsen geri adım atarlar. Abartma, fazla da savunmaya geçme. Sakin dur."
Söylediği basit ama netti. Sanki yıllardır bu tür oyunları oynayan, insanların tepkilerini önceden okuyan biri gibi konuşuyordu.
"Sen hiç böyle baskı hissetmedin mi?" diye sordum, dilim benden önce davranarak.
Can'ın gözleri bir anlığına sertleşti. O mesafeli çizgi daha da kalınlaştı.
"Kural iki," dedi soğuk bir tonda. "Özel hayat yok. Sorularına cevap vermeyeceğim."
Başımı hafifçe salladım. "Tamam, unuttum. Kusura bakma."
Can duvardan ayrıldı, omuzlarını dikleştirip yürümeye başladı. Gitmeden önce duraksamadan, sadece yanından geçerken konuştu.
"Akşamki konuşmadan sonra haber ver. Planın ilk adımı işliyor mu, görelim."
Arkasından baktım. Buz gibiydi, mesafeliydi, insana hiçbir şey vadetmiyordu. Ama nedense o an, o soğuk duruşun yanında tek başıma olmadığımı hissetmek garip bir şekilde içimi ferahlattı.
Eve girdiğimde saat akşam altıyı geçiyordu. Kapıyı açar açmaz salondan gelen o tanıdık, ağır sessizlik ve ardından annemin sesi karşıladı beni.
"Alya, geldin mi? Baban seni bekliyor. Odana eşyalarını bırak, hemen salona geç."
Midedeki o düğüm yeniden sıkıştı. *İşte o an.*
Üzerimi bile değiştirmeden salona yürüdüm. Babam koltukta oturmuş, önündeki bardağı çeviriyordu; annem ise hemen yanında, ellerini birbirine kenetlemiş halde bana bakıyordu. İkisinin de yüzünde o "ciddi, hesap soran" ifade vardı.
"Otur şöyle," dedi babam, sesi ne çok yüksek ne de sıcaktı. "Son zamanlarda çevren, okulda kiminle nasıl göründüğün hakkında bazı şeyler duyuyoruz. Biz seni belli bir çizgide yetiştirdik Alya. Göz önünde olmak güzeldir ama çizgiden çıkmak zarar verir."
Annem hemen araya girdi. "Kimlerle konuşuyorsun, kiminle vakit geçiriyorsun, bunların hepsi geleceğini etkiler. Biz senin iyiliğin için uyarıyoruz."
Derin bir nefes aldım. Can'ın sözleri zihnimde yankılandı. *Abartma, fazla savunmaya geçme. Sakin dur.*
Omuzlarımı dikleştirdim, yüzüme en sakin, en kendinden emin ifademi yerleştirdim.
"Biliyorum anne, baba," dedim net bir sesle. "Ben de farkındayım neyin ne olduğunun. Zaten son zamanlarda hayatıma çeki düzen verdim. Yanımda duran insan da öyle boş, ciddiyetsiz biri değil. Kendi halinde, mesafeli, ayakları yere basan biri. Can Kesiktaş."
Babam kaşlarını kaldırdı, bakışları üzerimde sabitlendi. Annem şaşkınlıkla babama döndü.
"Can Kesiktaş mı?" diye sordu babam, sesinde hem merak hem de temkin vardı. "Kim bu çocuk?"
"Okulda kendi halinde duran, gereksiz kalabalıklardan uzak, ciddiyet sahibi biri," dedim, kelimeleri özenle seçerek. "Benim de kafamı toparlamama yardımcı oluyor. Öyle boş işlerle uğraşmıyor."
Babam bir süre sustu, bardağı masaya bıraktı. Annem hâlâ şaşkındı ama yüzündeki o sert ifade biraz yumuşamış gibiydi.
"Görmek isteriz," dedi babam kısa ve net bir şekilde. "Sadece lafta kalmasın. Düzgün biriyse sorun yok, ama laf söz çıkarsa o zaman konuşuruz."
"Tamam," dedim, içimdeki o ilk zafer kıvılcımını bastırarak. "Zamanı gelince tanışırsınız."
Odaya geçtiğimde kapıyı kilitledim ve sırtımı kapıya yasladım. İlk adım atılmıştı. Ailem şimdilik geri çekilmişti ama bu işin daha başlangıcıydı. Telefonumu elime aldım ve Can'a kısa bir mesaj attım.
*İlk adım tamam. Şimdilik fırtına dindi.*
Cevap gelmesi uzun sürmedi. Ekranda sadece tek bir kelime belirdi:
*İyi. Kuralları unutma.*
Telefonu yatağın üzerine bıraktım, tavana bakarken gülümsedim. Buz gibi bir ortaklık başlamıştı; ama bu oyunun kurallarını yazarken kimin kime daha çok etki edeceğini zaman gösterecekti.
Bölüm etkileşimi
