Bölümler 3Şu an: 1
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Okulun kapısından içeri girdiğim an, üzerime çöken o yoğun uğultu kulaklarımda yankılanmaya başladı. Normalde bu kalabalık, bu fısıltılar, gözlerin üzerimde toplanması beni hiç rahatsız etmezdi. Aksine, popüler olmak bazen insanın eline görünmez bir güç veriyor; kim ne derse desin, ortamın nabzını senin tuttuğunu hissettiriyor. Ama bugün öyle değildi. Bugün herkesin bakışında sanki üzerimde görünmez bir etiket asılı gibiydi. *Bakın, dışarıdan parlıyor ama içeride nasıl sıkışmış.*
Evde sabah başlayan o boğucu konuşmalar hâlâ zihnimin en arka köşesinde zonkluyordu. Annemin kapı aralığından seslenerek söylediği o cümleler, babamın kahvesini karıştırırken kurduğu soğuk ve ölçülü uyarılar, hepsi üst üste binip göğsüme oturmuştu. "Alya, çevrene dikkat et." "Alya, insanların diline düşecek adımlar atma." "Alya, senden beklentimiz belli; çizginden sapma." Sanki hayatım kendi ellerimde değil de başkasının elinde tuttuğu ince bir ipin ucundaydı; en ufak bir rüzgarda kopacak, koparsa da suçlusu yine ben olacaktım. Aile baskısı dedikleri şey tam olarak buydu işte. Dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bir tablonun içinde nefes almaya çalışmak.
"Kanka yürüsene, koridorun ortasında donup kaldın," dedi Lizge, omzuma hafifçe çarparak. Elindeki defteri göğsüne bastırmış, gözlerini kısarak yüzüme bakıyordu. "Yine mi evdekiler? Suratın hiç açılmıyor bugün."
"Aynı şeyler," diye mırıldandım, adımlarımı hızlandırıp dolapların olduğu sıraya doğru yürürken. "Sanki hayatımın her saniyesini bir kurul denetliyor. Biraz nefes almak, kendi kararlarımı vermek istiyorum ama önüme sürekli duvar örüyorlar."
Lizge derin bir nefes verdi, koluma girdi. "Sen de o duvarı aşmanın bir yolunu bulursun, seni tanıyorsam boş durmazsın. Şu an ne düşünüyorsun mesela? Gözlerin bir yere takıldı ama hayırdır."
Bakışlarımı koridorun sonundaki pencerenin yanında duran gruba kaydırdım. Orada, sırtını soğuk duvara yaslamış, ellerini cebine sokmuş halde duran Can Kesiktaş vardı. Okulun en yakışıklı ama aynı zamanda en soğuk, en mesafeli çocuğu. Kimse onunla kolay kolay samimiyet kuramazdı. Sesi nadiren yükselirdi, yüz ifadesi çoğu zaman sabit kalırdı, çevresinde görünmez ama kalın bir çizgi çekerdi. Yanında ise tam zıddı gibi duran Efe Şan vardı. Efe her zamanki gibi kıpır kıpırdı; elini kolunu sallayarak bir şeyler anlatıyor, kahkahalarla gülmeye çalışıyor, ortamdaki o ağır havayı tek başına dağıtmaya uğraşıyordu.
"Şu buz dağına bakıyorum," dedim, çenemle Can'ı işaret ederek. "Can Kesiktaş."
Lizge kaşlarını kaldırdı, ağzının kenarı kıvrıldı. "Kızım senin aklından ne geçiyor? O çocukla yan yana gelmek bile başlı başına bir olay. Kimseye yüz vermiyor, kimseyle doğru düzgün muhatap olmuyor."
"Tam da bu yüzden," dedim, içimde aniden parlayan o çılgın fikrin ağırlığını tartarken. "Ailemin kafasındaki o 'uslu, düzgün, ciddiyet sahibi' kalıbına sığmak için gerçek bir ilişki istemiyorum. Gerçek bir ilişki demek, evdekilerin kurcalayacağı yeni bir kapı demek. Ama görünürde kimsenin kolay kolay küçümseyemeyeceği, mesafeli ama güçlü duran biriyle... sahte bir sevgililik?"
Lizge duraksadı, bana şaşkınlıkla baktı. "Alya, saçmalama istersen. Can kabul eder mi sence? Adam duvar gibi."
"Denemeden bilemem," dedim, içimdeki gerginliği bastırmaya çalışarak. "Hem kaybedecek neyim var? Evdeki baskı böyle devam ederse zaten kafayı yiyeceğim."
Tam o sırada zil çaldı. Koridordaki hareketlilik arttı, öğrenciler sınıflara dağılmaya başladı. Can ise yerinden kıpırdamamıştı; Efe hâlâ bir şeyler anlatıyordu ama Can'ın gözleri dalgın, uzak bir noktaya odaklanmıştı. Kalbim bir anlığına hızlandı. Popüler olmak bir yana, şu an karşımdaki çocuğa gidip hayatımın en saçma teklifini yapacaktım.
"Ben bir konuşayım," dedim Lizge'ye. "Sen sınıfa geç, gelirim birazdan."
"Delisin," diye fısıldadı Lizge, ama gülümseyerek sınıfa doğru yürüdü.
Derin bir nefes aldım, omuzlarımı dikleştirdim ve doğrudan Can'a doğru yürüdüm. Adımlarım ilerledikçe koridorun gürültüsü biraz daha geride kalıyor gibiydi. Yaklaştıkça Efe beni fark etti, gözleri büyüdü ve dirseğiyle Can'ı dürttü.
"Kanka," dedi Efe sırıtarak. "Sanırım radarına çok tanıdık bir sinyal girdi."
Can başını yavaşça çevirdi. Gözlerimiz buluştuğunda, o meşhur soğukluğunu ilk saniyede hissettim. Yüzünde ne şaşkınlık vardı ne de merak; sadece düz, ölçülü bir bakış.
"Can," dedim, sesimin net çıkmasına özen göstererek. "İki dakika konuşabilir miyiz? Efe, sen biraz uzaklaşsan?"
Efe ellerini havaya kaldırdı, sırıtarak geri adım attı. "Tamam tamam, ben zaten görünmezim. Kolay gelsin kanka, bu kızın enerjisi senin buzları eritmeye yeter mi bilmem ama."
Efe uzaklaşırken Can bana döndü, tek kaşını hafifçe kaldırdı. "Dinliyorum."
Buz gibi duruşu, insanın kelimelerini tartmasına neden oluyordu. Yine de geri adım atmadım. Ailemin evde kurduğu o sıkıcı, boğucu sahneyi gözümün önüne getirdim; sonra Can'ın karşısındaki duruşuna baktım.
"Sana bir teklifim var," dedim doğrudan konuya girerek. "Sahte sevgili olalım. Ailemin üzerimdeki baskısından kurtulmak için buna ihtiyacım var."
Can bir an bile kıpırdamadı. Gözlerini üzerimde gezdirdi; beni baştan aşağı süzdü, ama bu küçümseyen bir bakış değildi. Daha çok neyin peşinde olduğumu anlamaya çalışan, soğukkanlı bir incelemeydi.
"Aile baskısı," dedi, sesi tok ve mesafeliydi. "Ve bunun çözümü olarak beni seçtin. Neden ben?"
"Çünkü kimsenin oyununa gelmiyorsun," dedim dürüstçe. "Kimseyle gereksiz samimiyet kurmuyorsun. Ailemin gözünde ciddiyet sahibi, kendi halinde, öyle boş laflarla vakit kaybetmeyen bir profil çiziyorsun. Bana da tam olarak böyle bir görüntü lazım. Fazla gürültü olmadan, sadece gerektiği kadar."
Kısa bir sessizlik oldu. Koridordan geçen birkaç öğrencinin adımları duyuldu, ama ikimiz de yerimizden oynamadık. Can'ın yüzünde hafif bir alay kıpırtısı belirdi, ama hemen kayboldu.
"Bana ne kazandıracak bu?" diye sordu doğrudan. "Boş yere başıma kalabalık açmak istemem."
"Senin neye ihtiyacın olduğunu bilmiyorum Can," dedim, omuzlarımı hafifçe silkeleyerek. "Ama belki kafanı dinleyeceğin bir alan, belki okulda kimsenin seninle uğraşmayacağı bir düzen ya da benden isteyeceğin makul bir şey. Söyle, ne istersin?"
Can başını hafifçe eğdi, gözlerini benden ayırmadan düşündü. Birkaç saniye daha geçti. Sonra dudaklarını araladı.
"Kabul," dedi düz bir sesle. "Ama şartlarım var. Kuralları ben koyarım. Kimse işin aslını bilmeyecek ve işimiz bittiğinde birbirimizi hiç tanımamış gibi hayatımıza devam edeceğiz."
İçimden derin bir nefes verdim. İlk adımı atmıştım ve kapı aralanmıştı. Ama Can'ın bu kadar kolay "evet" demesinin altında mutlaka bir hesap, kendi içinde kurduğu bir denge olmalıydı. Buz gibi görünen bu çocuğun kurallarının ne kadar sert olacağını henüz bilmiyordum; ama artık geri dönüş yoktu.
Bölüm etkileşimi
