Bölüm 2

Eve girdiğimde marketten aldığım poşetleri mutfak masasına bıraktım.Ocaktaki makarna tenceresine baktığımda makarnanın evden çıkmadan önceki haliyle yine aynı olduğunu gördüm.Nehir makarna yememişti demek ki.Odasinin kapısında durdum. "Neden makarnadan yemedin Nehir."
Ses yoktu."Sana diyorum."hala ses gelmiyordu.Uyuyor muydu acaba?Kapıyı açıp içeri baktım.Ama içerde Nehir yoktu.Odasina girip etrafa bakmaya başladım belki saklaniyordu.

Evin her tarafına bakmıştım ama yoktu.
Acaba markete falan mı gitmişti.Ama markete gitse bile hemen gelirdi.Biraz koltukta dinlenip onun gelmesini bekledim.Bir buçuk saat geçmişti ve hala eve gelmemişti.Dişarı çıkıp evin yakinindaki dükkanlara bakmaya başladım.Evin yakınındaki dükkanlardan
Daha uzağa gitmezdi.Onu yine bulamayinca başka yerlere bakmaya başladım.Her yere bakmıştım ama yoktu.
Kahretsin!başına bir şey mi geldi acaba?
diye düşündüm.
En sonunda eve geldim.Acaba Nehiri iki hafta önce kavga ettigim çocuklar mı kaçırmıştı?eğer öyleyse o pislikleri öldüreceğim.Elime telefonumu aldım ve
Aramalardan Ejder'in İsmine üstüne basacakken bir arama geldi.Arayan kişinin isminde gizli numara yazıyordu.Telefonu açtım.

K:Alo

K:Alo

G.N:Kardeşini bulmak istiyor musun?

Buz kestim.Nehiri kaçıran kişi o muydu?

K:Kardeşim nerde lan,naptınız ona,bana bak ona dokunursan seni elimden kimse alamaz anlıyor musun!!

G.N:Sakin ol,Kardeşin güvende.Ona kavuşmak istiyor musun?

K:Evet

G.N:Kardeşini sana vereceğim ama iki şartım var.

K: Söyle

G.N:Sana atacağım konuma gel.İkinci şartımı vakti geldiğinde söyleyeceğim.

Bir konum geldi.Konuma baktığımda
Hiç bilmediğim bir yer olduğunu gördüm.

G.N:Kabul ediyor musun?

Biraz düşündüm.Kardeşim için her şeyi yapardım.

K:Kabul

Aramayı sonlandırdı.

Hava kararmaya başlamıştı.Telefondan mesajlara bakarken aklıma bugün boks
maçımın olduğu gün aklıma geldi.
Kahretsin!O maça gitmem gerekiyordu.
Kesin az sonra Ejder ve adamları kapıma
gelirdi.Bugün onlarla ugraşamazdim çok yorgundum o yüzden bu günlük Mavi Limanda kalmaya karar verdim.Mavi Liman öğrenci yurdu gibi ve ücretsiz olduğu için her öğrenci gelebilir.Bende
hala üniversite öğrencisi sayılırım.Odama gidip bir kaç eşya aldım
ve arabaya binip gittim.

-Nihal-

Bugünde her zamanki gibi yorucu geçmişti.Evimin otoparkına arabamı park ettim ve eve geçtim.Eve geldiğimde Fırat ve ailesininde burada olduğunu gördüm.demek misafirlerimiz bunlarmış.Fırat benim en yakın arkadaşımdır.Annem geldiğimi görünce
Hemen yanıma geldi."Çabuk üzerine güzel bir şeyler giy gel."Off,gerçekten bıkmıştım."böyle de iyiyim ben."
Annem sinirlenmemeye çalışarak
"Çabuk dedim."dedi.Bende sinirle odama çıktım.Dolabımdan Bordo renkli biraz simli ve şık bir elbise giydim ve saçlarımıda biraz düzelttim.Aşağı indiğimde herkes beni bekliyormuş gibi bana bakıyordu.Annem bana kaş göz yaparak otur dedi.Bende sakince oturdum.Fıratın annesi Makbule hanım
Bana döndü."Merhaba kızım hoşgeldin"
dedi bende hoşbuldum dedim ve öyle biraz sohbet ettik.

Annem "Bence artık bu konunun konuşma vakti geldi"
"Ne konusu?"
"Kızım seninde fırattan çok hoşlandığını biliyorum biz diyoruz ki haftaya düğün yapalım."
Şok olmuştum.Ben fırattan hoslanmiyordum onu sadece arkadaşım olarak görüyordum.
Makbule hanım
"Gelinim de pek güzel.Turnayı gözünden vurmuşsun oğlum"dedi fırata.
"Ne evlenmesi ya!Siz ne saçmalıyorsunuz!Ben fırattan hoslanmiyorum bir kere!"
Herkes sustu.Annemin yüzü kıpkırmızı olmuştu.Misafirler gittiğinde beni çok fena azarlayacakti ama umrumda değildi.Yeter artık ama.
Fırat bana sinirle bakarak
"Nasıl benden hoslanmiyosun."
"Hoşlanmıyorum.Ben seni sadece arkadaşım olarak görüyordum ama artık öylede görmüyorum."

Fırat iyice sinirlenmişti.Ama umrumda değildi.
Makbule hanım artık dayanamadi ve onlarda gitmeye karar verdiler.Evde Annem ben ve babam kalmistik.İşte olaylar şimdi başlıyordu.
Annem "Yaptığını beğendin mı?Senin yüzünden bütün paralar gitti!"
Annem derdi hep paraydı zaten.
"Asıl sen yaptigini beğendin mı beni hoslanmadigim biriyle zorla evlendiremezsin!"

Annem eline bir vazo aldı ve yere fırlattı ve bunu birkaç defa daha yaptı.Sinirini yatıştırmak için yapıyordu ama pek işe yaradigi söylenmezdi."Bana bak Nihal benim dediklerimi yapacaksın anladın mı ben senin annenim!"Delirmiş gibiydi.
"Ben on dokuz yaşındayım anne beş yaşında değil.Sen benim kararlarimi veremezsin!"çok sinirlenmiştim.Odama çıkıp kendime bir kaç eşya aldım.Bugünlük Mavi Limanda kalcaktım.Çünkü annemden biraz uzaklaşmak biraz nefes almak istiyordum.Aşağı indim ve ayakkabılarımı giymeye başladım.

"Git git.Bu evede bir daha asla gelme tamam mı.Bakalim ben olmadan nasıl yaşayacaksın yada paran olmadan."
Gerçekten annemle konuşmaktan çok yorulmuştum.Arkami döndüm."Merak etme anne ben kendi başımın çaresine bakarım sen kendini düşün ben olmadan o paraları nasıl kazanacaksın acaba?"kapiyi sertçe kapattım.Başka bir kelime daha duymak istemiyordum.Eşyalarımı arabaya yerleştirdim ve yola çıktım.