Giriş: Ekin

---Giriş---

- EKİN YALIN -
Çoğu insan spot ışıklarının altında olmayı severdi.
Parlamak, dikkat çekmek, herkesin baktığı kişi olmak...
Ben mi?
Ben o ışığın yanlışlıkla üzerime gelmesinden bile rahatsız olan tiptim.
Cidden.
Bir ortamda "herkes bana bakıyor galiba" hissi geldi mi, direkt içimde küçük bir panik alarmı çalardı.
Ben Ekin Yalın.
Ailemde "biricik kız", arkadaş grubunda "en sakin olan", abimin gözünde ise hâlâ "küçük ve biraz fazla korunması gereken varlık".
Evet... biraz abartıyor olabilir.
Ama yine de ailemi anlatmadan geçemem. Çünkü biraz garip, biraz komik ama kesinlikle sıkıcı değiller.
Annem Selin Yalın... ressam.
Ama öyle "arada bir çizerim" tarzı değil. Kadın resmen dünyayı farklı görüyor gibi. Evde bazen bir köşeye bakıp "burada ışık yanlış düşmüş" falan diyor, ben de sadece başımı sallayıp geçiyorum çünkü anlamaya çalışırsam beynim yanıyor
Babam Kerem Yalın... CEO.
Ama televizyondaki o soğuk CEO'lar gibi değil. Evde terlikleriyle dolaşan, bazen buzdolabının önünde uzun uzun düşünen bir insan. İş konuşmayı pek sevmez ama biz de çok kurcalamayız. Çünkü kurcalarsak konu mutlaka "Ekin bugün ne yedin?"e bağlanır.
Ve abim... Erkan Yalın.
Benden çok büyük değil ama sanki hayatı boyunca "sorumluluk hissi" diye bir şeyi yanlışlıkla fazla yüklemişler gibi davranıyor. Üniversite okuyor, konservatuvarda, bir de grubu var. Sürekli bir yerlere yetişiyor, sürekli bir şeyler çalıyor, söylüyor, koşturuyor.
Ve evet... biraz da beni kontrol etmeye çalışıyor.
Ama kötü değil.
Sadece... abim.
Benim hayatım genelde böyle geçiyor.
Ev, okul, arkadaşlar... ve arada kendi içimde gereksiz uzun düşünce turları.
Normal bir hayat gibi görünüyor olabilir.

VE SANIRIM ÖYLE...