1. Bölüm: Rüzgar

1. Bölüm

Rüzgar Arman

Sabah alarmımdan önce uyandım.

Bu pek olan bir şey değildi.

Genelde alarm çalar, ben alarmı sustururum, alarm tekrar çalar, ben tekrar sustururum ve sonunda annem odama girip beni yatağımdan kaldırmak zorunda kalırdı.

Ama bugün farklıydı.

Nedenini bilmiyordum.

Sadece içimde garip bir enerji vardı.

Yatağımdan kalkıp perdeleri açtım.

Güneş ışığı doğrudan yüzüme vurdu.

- Harika...

diye mırıldandım.

Bir süre dışarıyı izledikten sonra hazırlanmak için banyoya geçtim.

Aşağı indiğimde mutfaktan kahkaha sesleri geliyordu.

Şaşırtıcı değildi.

Bizim evde kahkaha eksik olmazdı.

Mutfaktan içeri girdiğimde annemle babam her zamanki yerlerinde oturuyorlardı.

Babam anneme bir buket çiçek uzatıyordu.

Annem de gülüyordu.

- Baba, cidden mi?

Babam bana baktı.

- Ne?

- Dün de çiçek almıştın.

- Eee?

- Ondan önceki gün de.

- Eee?

- Ondan önceki gün de.

Babam omuz silkti.

- Annen güzel. Çiçeği hak ediyor.

Annem gülerken babamın koluna vurdu.

- Çocukların yanında böyle konuşma.

- Neden? Gerçekleri söylüyorum.

Gözlerimi devirdim.

İşte benim ailem buydu.

Bazı aileler kahvaltıda haber izlerdi.

Bizimkiler birbirine aşk ilan ediyordu.

İkiz kardeşlerim de masadaydı.

Bir şeylere gülüyorlardı.

Muhtemelen yine benimle ilgili bir şey.

- Bana mı gülüyorsunuz?

- Her zaman.

dedi ablam.

- Ne kadar kırıcı.

- Alışıksın.

Haklıydı.

Kahvaltı boyunca sohbet ettik.

Sonra saate baktım.

Okula geç kalmak üzereydim.

- Ben kaçtım!

Çantamı kaptığım gibi kapıya yöneldim.

Arkamdan annemin sesi geldi.

- Güzel bir gün geçir!

Babam da bağırdı.

- Kimseyle kavga etme!

Durup arkama baktım.

- Söz veremem.

Sonra evden çıktım.

Okula vardığımda koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı.

Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu.

Ben ise arkadaşlarımla buluşup sınıfa doğru yürümeye başladım.

Tam o sırada biriyle çarpıştım.

Daha doğrusu...

Birine çarptım.

Başımı çevirdiğimde sarı saçlarını gördüm.

Ekin Yalın.

Harika.

Sabah sabah eksik olan buydu zaten.

Kaşlarını çatıp bana baktı.

- Özür dilesene, hayvan!

Bir an sustum.

Sonra yüzüne baktım.

Sinirlenince daha da komik oluyordu.

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

- Dilemezsem ne olur, sarışın?

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

Sanki söylediklerime inanamıyordu.

Ben de sırıtıp yürümeye devam ettim.

Arkadaşlarım gülmeye başlamıştı.

- Oğlum, yine mi Ekin?

- Ne var?

- Bir gün seni öldürecek.

- O kadar da değil.

Arkamı dönüp koridorun diğer ucuna baktım.

Hâlâ bana bakıyordu.

Hem de hiç hoşlanmadığı belli olan bir bakışla.

Nedense bu beni güldürdü.

Bu sarışın kız,
hayatımı altüst edicek kesin ama neyseee...

(Yazım yanlışlarım olabilir kusura bakmayınnnm)