1. Bölüm: Ekin

---1. Bölüm---

Ekin Yalın

Sabah, abimin kahkahalarıyla uyandım.

Normalde böyle bir durumda yastığımı kafama geçirip uyumaya devam ederdim ama bugün okul olduğunu hatırlayınca bütün planlarım suya düştü.

Evet, okul.

Çoğu insanın aksine okulu seviyordum.

Ama okulun beni sevdiğinden pek emin değildim.

Tam bunları düşünürken kapımın açıldığını duydum.

Babam içeri girdi.

Her zamanki sıcak gülümsemesi yüzündeydi.

- Günaydın, uykucu prensesim. Kalktık mı?

Yatağın içinde doğrulup gülümsedim.

- Günoo, babişş!

- Kalktım ama biraz düşüncelere dalmışım.

Babam kaşlarını kaldırdı.

- Ne düşünüyor benim prensesim bakalım?

Omuz silktim.

- Hiç... Öylesine. Havadan sudan şeyler.

- Hımm...

Yanıma oturdu.

- Sen hazırlanırken düşünmeye devam et o zaman. Bugün seni şoför okula bıraksa olur mu?

- Neden?

- Annenle işlerimiz var. Bir sergiye gideceğiz.

Annemin sanatla ilgili bir yere gitmesi beni hiç şaşırtmamıştı.

- Olur babişş.

Babam saçlarımı karıştırıp odadan çıktı.

Ben de yatağımdan kalktım.

Dolabımın önüne geçip uzun uzun ne giyeceğime baktım.

Okulumuz lise son öğrencilerine belirli kurallar içinde serbest kıyafet izni veriyordu. Bu yüzden her sabah forma derdim olmuyordu.

Sonunda içime sinen bir kombin buldum.

Hazırlandıktan sonra saçlarımı yaptırmak için annemin yanına indim.

Annem saçlarımı düzeltirken her zamanki gibi bir yandan mırıldanıyor, bir yandan da yeni sergisinden bahsediyordu.

Bazen söylediklerinin yarısını anlamıyordum ama onu dinlemek hoşuma gidiyordu.

Kahvaltımı yaptıktan sonra çantamı hazırladım.

Tam çıkacakken durdum.

Bir şey eksikti.

Makyaj.

Son günlerde unutkanlığım iyice artmıştı.

Muhtemelen yine yeterince uyumamıştım.

Hızlıca odama dönüp hafif bir makyaj yaptım.

Sonra aşağı indim.

Şoför geldiğinde arabaya bindim ve kısa bir yolculuktan sonra okulun önüne ulaştık.

- Teşekkür ederim.

Şoföre gülümseyip arabadan indim.

Daha okulun kapısından yeni girmiştim ki arkadaşlarım beni fark etti.

Birlikte sınıfa doğru yürümeye başladık.

Her şey gayet normal ilerliyordu.

Ta ki biri omzuma sertçe çarpana kadar.

Ama öyle böyle bir çarpma değil.

Resmen duvara çarpmış gibiydim.

Dönüp baktığımda suçluyu gördüm.

Rüzgar Arman.

Tabii ya.

Başka kim olabilirdi ki?

Okulun en sinir bozucu insanı.

Ya da benim için öyleydi.

Kaşlarımı çatıp ona baktım.

- Özür dilesene, hayvan!

Rüzgar durdu.

Bana dönüp baştan aşağı süzdü.

Sonra yüzünde sinir bozucu bir sırıtış belirdi.

- Dilemezsem ne olur, sarışın?

Bir saniye...

İki saniye...

Üç saniye...

Sonra hiçbir şey olmamış gibi arkasını dönüp yürümeye devam etti.

Ben olduğum yerde kaldım.

Arkadaşlarım da kaldı.

Hatta koridordaki birkaç kişi bile kaldı.

Çünkü hepimizin aklından aynı şey geçiyordu.

O...

Bana...

Sarışın mı dedi?!

Yok artık.

Bugün uzun bir gün olacaktı belliiii.

(Belli kelimesi doğru yazdım değil mi?)
(Kafam karıştıda.)