4. Bölüm: Dayanıklılık Günü

4. Bölüm: Dayanıklılık Günü
Saat 01.57
Telefonumun ekranındaki rakamlar, karanlığın içinde gereğinden fazla parlak görünüyordu. Ekranı kapatıp başımı kaldırdım. Dördüncü Kule'nin arkasındaki çalılıklar, sahilden gelen zayıf ışığı bile güçlükle alıyordu. Dalgaların sesi dışında ortalıkta neredeyse hiçbir hareket yoktu.
Dizlerimi kendime çekerek oturduğum yerde biraz doğruldum. Saatlerdir aynı noktadaydım. Üzerimdeki koyu renk kıyafetler geceye karışmamı sağlıyordu ama nemli hava çoktan tenime işlemişti.
Burak'ın söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
Saat iki. Dördüncü kule hattı. Bir işaret.
Telefonumu yeniden kontrol ettim.
01.59.
Bakışlarımı marinaya çevirdim. İskelede bağlı tekneler hafifçe sallanıyor, direklerine çarpan halatlar aralıklarla ince sesler çıkarıyordu. Her motor sesinde başımı kaldırıyor, her far ışığında gözlerimi kısarak gelen aracı seçmeye çalışıyordum.
02.00.
Bekledim.
Bir dakika daha geçti.
Sonra beş.
Denizin karanlık çizgisinde beliren her ışık, bir anlığına beklediğim tekneye dönüşüyor; yaklaştıkça sıradan bir balıkçı teknesi ya da uzaktan geçen başka bir gemi olduğu anlaşılıyordu.
Saat 02.24 olduğunda sabrımın yerini huzursuzluk almaya başlamıştı.
"Harika," diye mırıldandım kendi kendime. "Miami'nin en romantik manzarasında sivrisineklerle randevum var."
Kollarımı ovuşturup yeniden marinaya baktım. Ne Burak vardı ne de beklenen işaret.
Belki karşı taraf sevkiyatı ertelemişti. Belki Burak'a son anda başka bir yer söylenmişti. Ya da birileri planın açığa çıktığını düşünmüştü.
Son ihtimal üzerinde biraz fazla durduğumu fark edince düşüncelerimi başka yöne çevirdim. Henüz elimde bunu doğrulayacak hiçbir şey yoktu.
Tam yerimden kalkmaya hazırlanırken sahil yolunda yavaşlayan bir araç dikkatimi çekti.
Siyah bir sedan. Farları kapalıydı.
Araç, yolun kenarında bir süre ilerledi. Sonra neredeyse tamamen durdu. Camlarının koyuluğu yüzünden içeride biri olup olmadığını seçemiyordum. Birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldıktan sonra yeniden hareket etti ve karanlığın içinde gözden kayboldu.
Kaşlarım çatıldı. Aynı araç. Onu daha önce de görmüştüm. Pelin'in evinin yakınında. Şimdi ise sahilde, tam da araştırdığım bölgenin karşısında.
Tesadüf olabilirdi. Ama son zamanlarda tesadüf kelimesine eskisi kadar güvenemiyordum.
Aracın uzaklaştığı yöne baktım. Plakasını görememiştim. İçindeki kişiyi de. Geriye yalnızca zihnime takılan birkaç saniyelik görüntü kalmıştı.
Telefonumun ekranını yeniden açtım.
03.06.
Beklediğim sevkiyat gerçekleşmemişti. Burak ortada yoktu. Siyah sedan ise kafamda cevaplardan çok daha fazla soru bırakmıştı.
Bir süre daha çevreyi gözlemledikten sonra ayağa kalktım. Bacaklarım uzun süre aynı pozisyonda kalmaktan uyuşmuştu. Üzerimdeki kuru yaprakları silkeleyip sahilden ayrıldım.
O gece elimde hiçbir kanıt yoktu. Yalnızca birbirine bağlanmayı bekleyen birkaç şüphe.
Sabaha karşı yatağa uzandığımda saat çoktan dörde yaklaşmıştı. Gözlerimi kapatır kapatmaz marinadaki görüntüler yeniden zihnime doldu. Burak'ın sesi, siyah sedanın karanlık camları, Yaman'ın uyarısı...
Telefonumun alarmını kurup yüzümü yastığa çevirdim.
İki saat.
Kendime yalnızca iki saat uyku izni verebilmiştim.
Alarm çaldığında ilk tepkim telefonumu susturup yeniden uyumak oldu. Fakat sahilden gelen hareketlilik, açık pencereden odaya dolan sesler ve günün çoktan başladığını hatırlatan güneş, bu planı boşa çıkardı.
Yataktan kalkarken gözlerimi ovuşturdum. Aynada kendime baktım. Göz altlarım yorgunluğumu ele veriyordu. Saçlarımı aceleyle topladım, yüzümü yıkadım ve üzerimi değiştirdim.
Bugün sahilde sıradan bir gün olmayacaktı.
Aras'ın sabah erkenden gönderdiği mesajı hatırladım: Geleneksel Dayanıklılık Günü. Katılım zorunlu. Kaçış yok.
Mesajın sonundaki gülen yüzü düşündükçe iç çekmeden edemedim.
Dün gece saatlerce beklediğim gizemli sevkiyat gerçekleşmemişti. Şimdi ise birkaç saatlik uykuyla, bütün ekibin önünde fiziksel bir yarışa katılacaktım.
Miami'ye geldiğimden beri dinlenmek diye bir kavramın benimle kişisel bir problemi vardı.
Sabah güneşi, sahilin üzerine çoktan yerleşmişti.
Kıyıya vuran dalgaların sesi, martıların çığlıklarına ve uzaktan gelen müziklere karışıyordu. Gündüzleri Miami'nin ne kadar canlı olduğunu artık biliyordum ama o sabah bu canlılığın biraz daha fazlasına ihtiyacım vardı. En azından gözlerimi açık tutabilmek için.
Kulelerin bulunduğu alana yaklaştığımda Aras'ı denizin içinde beline kadar suya girmiş, elindeki şamandırayı doğru noktaya yerleştirmeye çalışırken gördüm. Selin ise kıyıda, boynuna astığı kronometreyi kontrol ediyor, bir yandan da elindeki kâğıda bir şeyler not ediyordu.
Burak, gölgede duran banklardan birine oturmuş, ayakkabısının bağcıklarıyla uğraşıyordu. Beni fark edince başını kaldırdı. "Vay canına. Mila da teşrif etti."
"Bu kadar özlediğini bilmiyordum."
"Özlemek biraz ağır oldu. Sadece bugün yarışta beni rezil etmemeni umuyorum."
"Merak etme. Senin adına endişelenmene gerek yok."
Burak elini göğsüne götürüp abartılı bir rahatlama ifadesi takındı. "İşte bu. Takım ruhu dediğin böyle bir şey."
Gülümsememi bastırarak çantamı bankın yanına bıraktım. Tam oturacakken Selin'in sesi kıyıdan yükseldi.
"Mila! Sakın oturma. Daha başlamadık bile."
Başımı ona çevirdim. "İnsan sabahları biraz daha nazik olabilir." Selin kronometresini havaya kaldırdı. "Bugün naziklik yok. Bugün dayanıklılık var."
"İkisi aynı anda bulunamıyor mu?"
"Bulunuyor. Ama bugün ikisini de kaybettin."
Aras, sudan çıkarken kahkaha attı. Islak saçlarını eliyle geriye itti ve taşıdığı son şamandırayı kıyıya bıraktı.
"Selin sabahın altısından beri böyle. Bence yarış başlamadan hepimizi tüketti."
"Birilerinin işi ciddiye alması gerekiyor," diye karşılık verdi Selin.
"Ben alıyorum. Sadece senin kadar korkutucu görünmeye çalışmıyorum."
İkisi atışmaya devam ederken ben çevreye göz gezdirdim. Sahildeki hareketlilik artıyordu. Birkaç görevli malzemeleri taşıyor, diğerleri yarış alanının çevresini düzenliyordu.
Gözlerim istemsizce kulelerin önündeki alana kaydı.
Yaman oradaydı.
Siyah yüzme şortuyla, kollarını göğsünde birleştirmiş, Aras'ın yerleştirdiği şamandıraları inceliyordu. Etrafındaki gürültüye rağmen oldukça sakin görünüyordu. Sanki herkesin ne yapacağını önceden biliyor, yalnızca birinin hata yapmasını bekliyordu.
Bakışlarımız kısa bir an karşılaştı. Yüzündeki ifade değişmedi. Önce beni, sonra bankın üzerine bıraktığım çantayı süzdü.
"Geç kaldın, Boran."
Saatime baktım. "Henüz başlamadık."
"Benim için başladı."
İçimden derin bir nefes aldım. Uykusuzluğumu belli etmemek için omuzlarımı dikleştirdim. "Bir dahaki sefere güneş doğmadan burada olurum, Şef."
"Bir dahaki sefere değil. Yarın."
Aras yanımıza yaklaşırken konuşmaya dâhil oldu. "Şef, daha yarış başlamadan adamı korkutma."
"Ben korkutmuyorum. Hazırlıyorum."
Burak banktan kalkıp yanımıza geldi. "Benim için de bir hazırlık konuşması yapabilir misin? Mesela bugün kimseyi geçmek zorunda olmadığımı, önemli olanın katılmak olduğunu falan söyleyebilirsin."
Selin kronometresini kapatıp ona döndü. "Senin için en önemli şey, bitiş çizgisine kadar şikâyet etmeden gelebilmek."
Burak bir an düşündü. "Bu yarışın kurallarını baştan konuşmamız gerektiğini düşünüyorum."
Aras kahkaha atarken ben de kendimi tutamadım. Geceden beri ilk kez gerçekten gülüyordum.
Yaman'ın bakışları yeniden üzerime döndüğünde gülümsemem yavaşça kayboldu.
"Uykunu alabildin mi, Boran?"
Soru oldukça sıradandı. Fakat sesindeki sakinlik, bunun yalnızca sıradan bir soru olmadığını düşündürüyordu.
"Yeterince."
"Öyle görünmüyorsun."
"Sabahları pek konuşkan olmam."
"Bu sabah konuştuğun kadarını duymak bile yeterli."
Burak araya girdi. "Şef, bence Mila'yı rahat bırakalım. Daha yarış başlamadan psikolojik baskı uyguluyorsun."
Yaman gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi. "Sen kendi nefesine odaklan, Burak."
Burak dudaklarını birbirine bastırdı. "Emredersiniz." Selin elindeki kâğıdı kaldırarak hepimize seslendi. "Tamam, herkes buraya! Yarışın kurallarını açıklıyorum."
Aras son şamandırayı da yerine yerleştirip yanımıza geldi. Ekip yavaş yavaş kıyıda toplandı. Ben de diğerlerinin arasına geçtim.
Selin kâğıda göz attıktan sonra başını kaldırdı. "Geleneksel Dayanıklılık Günü'ne hoş geldiniz. Yarışımız üç aşamadan oluşuyor. Önce belirlenen kayalıklara kadar yüzeceğiz. Ardından kıyıya dönüp kum torbalarını kuleye taşıyacağız. Son aşamada ise su altındaki dayanıklılık parkurumuz var."
Burak elini kaldırdı. "Bir sorum var."
Selin gözlerini kapatıp sabırla bekledi. "Sor."
"Katılmama hakkım var mı?"
"Hayır."
"Yarış sırasında fikrimi değiştirme hakkım?"
"Hayır."
"Vasiyetimi hazırlama hakkım?"
Aras kahkahasını tutamayınca Selin kâğıdı rulo yapıp Burak'a doğru salladı. "Bir kelime daha edersen seni başlangıç çizgisinden değil, otoparktan başlatacağım."
Burak ellerini teslim olurcasına kaldırdı. "Tamam, sustum."
Selin yeniden açıklamasına döndü. "Parkuru en iyi dereceyle tamamlayan kişi, bir hafta boyunca gece devriyesinden muaf olacak."
Bu kez herkesin dikkati ona çevrildi. Aras ıslık çaldı. "İşte şimdi ilginçleşti."
Burak'ın yüzündeki ifade değişti. Az önceki şakacı tavrı yerini ciddi bir kararlılığa bırakmıştı.
"Bir hafta mı?"
Selin başını salladı. "Bir hafta."
Yaman, kollarını göğsünde birleştirerek konuştu. "Öyleyse iyi olan kazansın." Bakışları doğrudan bana yöneldi. "Özellikle de kendini üniversite yüzme takımından gelmiş gibi tanıtanlar." Etrafımızdaki birkaç kişi güldü. Ben de başımı hafifçe yana eğdim.
"Elimden geleni yapacağım, Şef."
İçimden ise bambaşka bir ses yükseliyordu.
Harika. İki saat uykuyla hem bir yarışa gireceğim hem de kendini kanıtlamaya çalışan bir adamın dikkatinden kurtulmaya çalışacağım.
Miami'deki ilk haftam gerçekten çok huzurlu geçiyor.
Selin, başlangıç çizgisini göstererek hepimizi sıraya dizdi.
Deniz sabah güneşinin altında parlıyordu. Biraz ileride, yarışın ilk etabının bitiş noktasını belirleyen şamandıralar dalgalarla birlikte hafifçe sallanıyordu. Kayalıklar ise onların arkasında, güneşin ışığında koyu bir silüet gibi yükseliyordu.
Ayaklarımın altındaki sıcak kumları hissederek çizgiye yerleştim. Yanımda Aras, diğer tarafımda Burak vardı. Yaman ise birkaç adım ileride duruyordu.
Selin kronometresini kaldırdı. "Kuralları tekrar ediyorum. Şamandırayla belirlenen rotanın dışına çıkmak yok. Kayalıklara ulaştığınızda görevli işaretini bekleyip geri döneceksiniz. Birbirinizi engellemek yok. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı," diye karşılık verdi Aras.
Burak derin bir nefes aldı. "Ben hâlâ bunun gönüllü bir etkinlik olduğunu düşünüyorum."
"Başlangıç çizgisinden ayrılmakta özgürsün," dedi Yaman.
Burak ona baktı. "Gerçekten mi?"
"Tabii. Ama yarıştan çekilmiş olursun."
Burak birkaç saniye sessiz kaldı. "Ben zaten sadece ortamı neşelendirmek için konuşuyordum."
Aras omzuna hafifçe vurdu. "Tabii, şampiyon." Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Tam o sırada Yaman'ın sesi duyuldu.
"Boran."
Başımı ona çevirdim. "Buyurun, Şef?"
"Bu kez bahanelerini denizde bırak."
Bakışlarımı ondan ayırmadan hafifçe gülümsedim. "Benim bahanelerim karada da gayet iyi yüzüyor."
Aras kahkaha attı. Yaman'ın yüzünde ise belli belirsiz bir ifade değişikliği oldu. Gülümseme değildi ama söylediklerimi duyduğundan emindim.
Selin elini kaldırdı. "Üç..." Hepimiz öne doğru eğildik. "İki..." Dalgaların sesi bir anlığına çevremizdeki bütün sesleri bastırdı. "Bir!" Düdük çaldı.
Hepimiz aynı anda suya atıldık.
Serinlik, üzerimdeki sabah mahmurluğunu birkaç saniyeliğine dağıttı. İlk kulaçlarla birlikte sahilin sesi geride kaldı. Su, kollarımın ve omuzlarımın çevresinde hareket ederken gözlerimi önümdeki şamandıraya sabitledim.
Başlangıçta Aras öne çıkmıştı. Düzenli kulaçlarıyla mesafeyi koruyor, arada bir başını kaldırıp rotasını kontrol ediyordu. Burak ise daha ilk dakikadan söylenmeye başlamış gibiydi. Onun birkaç kulaçta bir başını sudan çıkarıp nefeslenmeye çalıştığını görebiliyordum.
Ben tempomu sabit tuttum. Ne çok hızlı ne de gereğinden yavaş.
Geçmişte öğrendiğim şeylerden biri, bir yarışın ilk dakikalarında bütün gücünü ortaya koymanın her zaman akıllıca olmadığıydı. Fakat bugün asıl mesele yarışı kazanmak değildi.
Yaman'ın dikkatini çekmemekti. Ne yazık ki bu konuda pek başarılı olduğum söylenemezdi.
Yanımda beliren gölgeyi fark ettiğimde başımı hafifçe çevirdim.
Yaman.
Benimle aynı tempoda ilerliyordu. Bir süre konuşmadan yüzdük. Aramızda yalnızca dalgaların hareketi ve düzenli kulaçlarımız vardı. Sonra başını bana çevirdi.
"Yorulmadın mı?"
Sesini suyun üzerinde, aramızdaki mesafeyi aşacak kadar yükseltmişti. "Henüz değil."
"İyi."
Tekrar önüne döndü.
Bu kadar mı?
Kaşlarımı hafifçe çattım. Beni konuşturmak için soru sormuş, cevabımı aldıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi yüzmeye devam etmişti.
Harika. Şimdi de denizin ortasında sorgulanıyorum.
Kayalıklara yaklaştığımızda Aras'ın temposu biraz düştü. Ben de hızımı çok az artırarak önüne geçtim. Yaman ise yanımdan ayrılmıyordu.
Bitiş noktasına ilk ulaşan o oldu. Ardından ben vardım.
Aras birkaç saniye sonra kayalıklara ulaştı. Burak ise geriden geliyordu. Kıyıdaki görevlinin işaretini beklerken ellerimi kayalığın kenarına yerleştirdim ve başımı kaldırdım.
Yaman yanımda doğruldu. "Fena değil."
Ona baktım. "Bu bir iltifat mı?"
"Henüz karar vermedim."
"Karar vermeniz biraz uzun sürecek gibi." Bu kez dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Arkamızdan Aras'ın sesi yükseldi. "İkiniz de yarıştığınızı hatırlıyorsunuz, değil mi?"
Başımı ona çevirdim. "Biz sadece konuşuyoruz."
"Denizin ortasında mı?"
Burak da sonunda yanımıza ulaştı. Kayalığın kenarına tutunup birkaç kez nefeslendi.
"Ben... bir daha... bu etkinliğe... katılmıyorum."
Aras gülerek başını salladı. "Her sene aynı şeyi söylüyorsun."
"Çünkü her sene aynı hatayı yapıyorum."
Kıyıdan Selin'in sesi duyuldu. "Tamam! İlk etap bitti. Şimdi geri dönüyoruz!"
Yaman kayalığın kenarından ayrıldı. "Bakalım karada da aynı performansı gösterebilecek misin, Boran?" Ben de arkasından suya yöneldim. "Merak etmeyin, Şef. Daha yeni başladık."
İçimden ise tek bir şey geçiyordu.
Keşke gerçekten yeni başlamış olsaydık. Çünkü geceden kalan uykusuzluk, şu anda kendini hatırlatmak için oldukça sabırsız görünüyordu.
Kıyıya döndüğümüzde Selin çoktan ikinci etabın hazırlıklarını tamamlamıştı.
Kumların üzerine yan yana dizilmiş torbalar, güneşin altında bekliyordu. Her birinin üzerinde ağırlığı belirten küçük etiketler vardı. Aras, sudan çıkar çıkmaz havlusunu omzuna atmış, torbaları inceliyordu. Burak ise ellerini dizlerine dayamış, hâlâ nefesini düzene sokmaya çalışıyordu. "Şaka yapıyorsunuz, değil mi?" diye sordu torbalara bakarak.
Selin kronometresini kontrol etti. "Hayır."
"Şu küçük olanlar dekorasyon amaçlı mı?"
"Hayır, Burak."
"Birinin içine kum yerine pamuk doldurulmuş olma ihtimali?"
Aras yanına gelip torbalardan birini ayağıyla hafifçe itti. "İstersen senin için bir tane seçelim. En hafifinden."
Burak ona döndü. "Benimle dalga geçmeyi bırakırsan belki sana da yardım ederim."
"Yardımına ihtiyacım olursa haber veririm."
İkisini dinlerken havluyla saçlarımdaki suyu aldım. Ardından gözlerimi torbalara çevirdim.
Yirmi kilogram.
Kâğıt üzerinde oldukça sıradan bir ağırlıktı. Benim içinse taşıması zor olmayacak kadar hafifti.
Asıl sorun da buydu.
Torbayı kaldırırken ne kadar zorlandığımı mı gösterecektim? Ne kadar yavaşlamalıydım? Bir insanın doğal biçimde yorulmasıyla rol yapması arasındaki çizgi sandığımdan çok daha inceydi.
Üstelik bunu düşünürken bile yorgunluğum giderek belirginleşiyordu.
Gece boyunca doğru düzgün uyumamıştım. Omuzlarımda yüzme etabından kalan hafif bir ağırlık vardı. Gözlerim güneş ışığına karşı hassaslaşmış, başımın arkasında belli belirsiz bir ağrı başlamıştı.
Harika. Şimdi de kendi bedenimle pazarlık yapıyorum.
Selin düdüğünü boynuna astı. "İkinci etapta her yarışmacı bir torba alacak. Başlangıç noktasından kuleye kadar taşıyacaksınız. Torbayı bırakmak yok. Kuleye ilk ulaşan avantaj kazanacak."
Burak elini kaldırdı. "Avantaj dediğin şey ne?"
"Son etapta başlangıç sırasını seçme hakkı."
Burak'ın yüzü düştü. "Yani bütün bu eziyetin sonunda yalnızca nereden başlayacağımıza mı karar vereceğiz?"
"Doğru anladın."
"Harika. Hayatımda verdiğim en kötü kararlardan biri burada bulunmak olabilir."
Aras torbalardan birini omzuna yerleştirirken güldü.
"Henüz bitmedi."
Yaman, konuşmalarımızı dinlemek yerine torbaları kontrol ediyordu. Sonra başını kaldırıp hepimize baktı.
"Yerlerinizi alın."
Herkes kendi torbasının başına geçti.
Ben de önümdeki torbanın yanına çömeldim. Parmaklarımı kumaşın kenarına yerleştirirken bir an duraksadım.
Kolayca kaldırabilirsin. Ama kaldırmamalısın.
Torbayı kavradım ve kontrollü bir hareketle yerden aldım. Ağırlığı omzuma yerleştiğinde yüzümde küçük bir çaba ifadesi oluşturdum. Birkaç adım attım, ardından tempomu diğerlerine göre ayarladım.
Aras önümdeydi. Yaman ise birkaç metre ileride, neredeyse hiç zorlanmadan ilerliyordu. Torbayı omzuna yerleştirmiş, bakışlarını kuleye sabitlemişti. Burak'ın sesi arkamızdan geldi. "Bir dakika! Bunun içinde gerçekten kum mu var?"
Aras arkasına dönmeden cevap verdi. "Hayır, çikolata."
"Çikolata olsaydı çoktan bitirmiştim!"
Gülümsememek için başımı öne eğdim.
İlk birkaç metre sorunsuz geçti. Sonra kumların yumuşaklığı adımlarımı yavaşlatmaya başladı. Torbanın ağırlığını omzumda hissediyordum ama bunu belli etmemeye çalışıyordum.
Önümdeki Aras'ın adımları düzenliydi. Yaman ise biraz daha ilerideydi. Aramızdaki mesafeyi kapatabilirdim. Hem de oldukça kolay. Fakat bunu yapmadım.
Adımlarımı biraz daha yavaşlattım. Omzumdaki torbayı düzeltmek için duraksadım ve sanki ağırlığı yeniden dengelemem gerekiyormuş gibi kısa bir süre bekledim.
Tam yeniden yürümeye başladığım sırada yanımdan bir ses geldi. "Ne oldu?"
Yaman'dı.
Başımı ona çevirdim. "Bir şey yok."
"Torba mı ağır geldi?"
"Biraz."
Bakışları önce omzumdaki torbaya, ardından yüzüme kaydı. "İlginç."
Kaşlarımı kaldırdım. "Nesi ilginç?"
"Az önce sudaki performansınla şimdiki arasında biraz fark var."
İçimden bir şeylerin sıkıştığını hissettim ama yüzüme yansıtmadım. "İnsan her şeyi aynı anda iyi yapmak zorunda mı?"
"Hayır."
"Öyleyse sorun nedir?"
Yaman cevap vermek yerine önüme döndü. "Yürü, Boran."
Dişlerimi hafifçe sıktım.
Bir gün şu adamın her cümlesinin altında başka bir anlam aramadan konuşabileceğim. Umarım o gün çok uzakta değildir.
Adımlarımı yeniden hızlandırdım.
Bu kez gerçekten yorulmaya başlamıştım. Omzumdaki ağırlık ilk baştaki kadar önemsiz gelmiyordu. Gecenin uykusuzluğu, güneşin sıcaklığı ve yüzme etabında harcadığım enerji birleşmişti.
Bir an için torbayı yere bırakmayı düşündüm. Sonra Yaman'ın birkaç metre önümde olduğunu fark ettim.
Hayır.
En azından onun önünde bunu yapmayacaktım.
Kuleye yaklaştığımızda Aras hızını artırdı. Son birkaç adımda ben de tempomu yükselttim. Fakat Yaman çoktan bitiş noktasına ulaşmıştı.
Torbasını yere bıraktığında Selin kronometreye baktı. "Şef birinci!" Aras birkaç saniye sonra geldi. Torbasını bırakırken nefesini verdi.
"Fena değildi."
Selin gülerek kronometresine baktı. "İkinci."
Ben de bitiş noktasına ulaştım. Torbayı yere bıraktığımda omzumdaki baskıdan kurtulmanın rahatlığıyla istemsizce nefes verdim. Üçüncüydüm. Burak ise hâlâ gerideydi. "Ben buraya kadar geldim," diye seslendi. "Bence bu da sayılmalı!"
Aras ellerini beline koydu. "Burak, daha yarısındasın."
"İşte tam da bu yüzden söylüyorum!"
Selin başını iki yana sallayarak gülüyordu. Ben ise ellerimi dizlerime koyup birkaç saniye öyle kaldım. Nefesimi toparlamaya çalışırken alnımdan süzülen teri sildim.
Yaman yanıma geldi. "İyi misin?"
Başımı kaldırdım. "Gayet iyiyim."
"Öyle görünmüyorsun."
"Bugün herkes görünüşümle neden bu kadar ilgileniyor?"
"Çünkü saklamaya çalıştığın şeyler pek iyi saklanmıyor."
Bir an sustum. Ne kastettiğini anlamak zor değildi. Ama bu kez yorgunluğumun mu, performansımı bilerek düşürmemin mi dikkatini çektiğinden emin olamıyordum.
"Belki de sadece yorulmuşumdur, Yaman."
Bakışları yüzümde bir an daha kaldı. Ardından gözlerini kuleye çevirdi.
"Belki."
Bu kadar kolay geri çekilmesi tuhaftı.
Yoksa yalnızca şimdilik mi?
Selin düdüğünü yeniden eline aldı. "Tamam! Son etap için beş dakika dinlenme. Sonra herkes suya!"
Burak sonunda yanımıza ulaştı ve torbasını yere bırakır bırakmaz kumların üzerine oturdu. "Benim için beş dakika yeterli değil. Beş iş günü istiyorum."
Aras başını salladı. "Senin için bir hafta bile yetmez."
"İşte gerçek dost dediğin insanın beni anlaması böyle bir şey."
Gözlerimi kapatıp kısa bir nefes aldım.
Beş dakika.
Yalnızca beş dakika.
Son etapta dikkatli olmam gerekiyordu. Şimdiye kadar kendimi kontrol etmeyi başarmıştım ama Yaman'ın bakışları üzerimde dolaşmaya devam ediyordu.
Ve en kötüsü, artık yalnızca ne kadar güçlü olduğumu değil, ne zaman güçlü görünmemeyi seçtiğimi de merak ediyor gibiydi.
Beş dakika, hiç olmadığı kadar hızlı geçmişti.
Selin düdüğünü eline alıp kıyıdaki ekibe seslendi. Aras, suyun içindeki işaretleri son kez kontrol ederken Burak hâlâ kumların üzerinde oturuyordu. Sanki biraz daha oturursa kimsenin onu fark etmeyeceğini umuyordu.
"Burak, kalkıyoruz."
Burak başını kaldırdı. "Ben zaten ruhen hazırım."
"Bedenen de hazır olsan güzel olur," dedi Aras.
Burak isteksizce ayağa kalktı. Kumları şortundan silkeleyip diğerlerinin yanına geldi.
Son etabın yapılacağı alan, kıyıdan biraz ileride belirlenmişti. Suya yerleştirilen işaretler, parkurun sınırlarını gösteriyordu. Görevliler de güvenlik için çevredeki yerlerini almıştı.
Selin hepimizi yanına çağırdı. "Son etap için kuralları tekrar hatırlatıyorum. Bu bölümde su altında belirlenen parkuru tamamlayacaksınız. Kendinizi zorlayıp kontrolünüzü kaybetmek yok. Rahatsızlık hisseden hemen yüzeye çıkacak. Görevlilerin işaretlerine uyulacak. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı," diye cevap verdi Aras.
Burak elini kaldırdı. "Benim rahatsızlık hissim şu anda başladı."
Selin ona bakmadan kronometresini hazırladı. "Senin için özel bir madalya hazırlatacağım. En çok şikâyet eden yarışmacı."
"Sonunda hak ettiğim değeri görüyorum."
Aras güldü. Ben ise gözlerimi parkura çevirmiştim.
Su yüzeyindeki küçük dalgalar güneş ışığını parçalıyor, her hareketle birlikte ışık çizgileri yer değiştiriyordu. Biraz önceki yarışın gürültüsü yavaş yavaş azalmıştı. Herkes kendi yerini alırken ortamda tuhaf bir sessizlik oluştu.
Yaman yanıma geldi. "Yoruldun mu?"
Bu kez doğrudan yüzüne baktım. "Bu soruyu bugün kaçıncı kez soruyorsun?"
"İhtiyacım olduğu kadar."
"Merak etmeyin. Henüz pes etmedim."
Yaman'ın bakışları bir an yüzümde kaldı. "Pes etmekle ilgili bir şey söylemedim."
"İma ettiniz."
"Sen de her şeyi üzerine alıyorsun." Cevap vermek yerine gözlerimi devirdim. Yaman başını hafifçe yana eğdi. "Son etapta dikkatli ol."
"Bu bir tavsiye mi, emir mi?"
"İkisi arasındaki farkı biliyorsun."
"Ne yazık ki."
Arkasını dönüp diğerlerinin yanına geçti. Ben de derin bir nefes alarak suya girdim.
Serinlik bu kez ilk etaptaki kadar rahatlatıcı gelmedi. Omuzlarımda biriken yorgunluğu hissediyordum. Üstelik iki saatlik uykunun bedelini ödemeye başlamıştım. Gözlerimi birkaç kez kırpıştırıp dikkatimi yeniden parkura verdim.
Selin hepimizi başlangıç noktasına yerleştirdi. "Son kez söylüyorum. Kendinizi kötü hissederseniz devam etmiyorsunuz. Yarışın hiçbir ödülü sağlığınızdan önemli değil."
Burak elini kaldırdı. "Bu konuşmadan sonra kendimi daha da kötü hissediyorum."
"Burak!"
"Tamam, tamam."
Kıyıdaki görevliler yerlerini aldı. Selin kronometresini kaldırdı. "Başlıyoruz!" Düdük sesi sahilin üzerinde yankılandı.
Birer birer suyun altına geçtik.
Dünya bir anda değişti. Yukarıdaki sesler kesildi. Sahilin gürültüsü, insanların konuşmaları, Selin'in arada bir yükselen sesi... Hepsi suyun yüzeyinin üzerinde kaldı. Geriye yalnızca kırılan güneş ışıkları ve suyun içinde ağır ağır hareket eden gölgeler kalmıştı.
Önümdeki parkura yöneldim.
İlk başta diğer yarışmacıların hareketlerini seçebiliyordum. Aras biraz ilerimdeydi. Burak ise çoktan geride kalmıştı. Bir süre sonra görüş alanımdaki silüetler azaldı.
Yaman hâlâ yanımdaydı.
Başımı hafifçe çevirdiğimde onun da bana baktığını gördüm. Gözlerinde yarışın başından beri eksik olmayan o inatçı ifade vardı.
Gerçekten pes etmeye niyetin yok, öyle mi?
Bakışlarımı yeniden önüme çevirdim.
Bir süre sonra çevremizdeki hareketlilik de azaldı. Artık yalnızca ikimiz kalmıştık.
İçimdeki rekabet duygusu, kendime verdiğim bütün uyarılara rağmen ağır ağır yükseliyordu. Onu geçebilirdim. Bunu biliyordum. Fakat bunu yaparsam Yaman'ın şüphelerini biraz daha güçlendirecektim.
Birinci etapta gösterdiğim performans yetmemiş miydi? Kum torbalarında özellikle yavaşlamamış mıydım? Bütün sabah kendimi olduğumdan daha sıradan göstermeye çalışmamış mıydım?
Şimdi bütün bunları tek bir yarış yüzünden riske atmak istemiyordum.
Tam o sırada Yaman yeniden görüş alanıma girdi. Bu kez daha yakındı. Gözlerini benden ayırmadan elini uzattı. Ne yapmaya çalıştığını anlamaya fırsat bulamadan parmaklarımız birbirine değdi.
Beklemediğim bu temasla bir an irkildim. Dikkatim dağıldı.
Yaman'ın yüzündeki ifade değişmişti. Az önceki kararlı bakışlarının yerini belli belirsiz bir zorlanma almıştı. Omuzları gergindi. Yarış boyunca kendisini fazlasıyla zorladığını anlayabiliyordum.
Yaman, yeter artık.
Bir an sonra elini geri çekti. Ardından yüzeye yöneldi. Onu takip eden bakışlarım, suyun içinde yükselen silüetini kaybedene kadar arkasından gitti.
Ben de hemen ardından parkurun sonuna yöneldim. Görevlinin işaretini gördüğümde yüzeye çıktım.
Hava yüzüme çarptı.
Gözlerimi kırpıştırarak çevreme baktım. Selin kıyıda kronometresini tutuyordu. Aras birkaç metre ileride, suyun üzerinde doğrulmaya çalışıyordu. Burak ise çoktan kıyıya ulaşmış, havlusuna sarılmıştı.
Yaman benden hemen önce kıyıya ulaşmıştı.
Selin kronometresine baktı. Sonra yeniden ekrana eğildi. "Bir saniye..."
Aras yanına yaklaştı. "Ne oldu?"
Selin başını kaldırdı. "Yaman'ın derecesiyle Mila'nın derecesi arasında yalnızca bir saniye var." Bir an sessizlik oldu. Sonra Selin sonucu açıkladı: "Birinci Mila!"
Aras şaşkınlıkla bana döndü. "Bir saniye mi?"
Burak havlusunun içinden başını çıkardı. "Ben bu kadar uğraşıp kaybettiğimde arada en az on dakika olsun istiyorum. Bir saniye nedir?"
İstemeden güldüm. Yaman ise konuşmuyordu. Kıyının kenarında doğrulmuş, bir eliyle dizini destekliyordu. Birkaç saniye sonra başını kaldırıp bana baktı. Yorgunluğunu saklamaya çalışsa da yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu. Selin yanına yaklaştı. "İyi misin, Şef?"
Yaman başını salladı. "İyiyim."
"Biraz fazla zorladın kendini."
"Farkındayım."
Aras havlusunu uzattı. "Bir gün de bizi korkutmadan yarışsan olmaz mı?"
Yaman havluyu aldı. "Yarışıyorduk."
"Biz de onu söylüyoruz zaten."
Gülümsememi bastırarak saçlarımdaki suyu geriye doğru sıyırdım. Yaman'ın bakışları yeniden bana döndü.
"Boran."
Başımı çevirdim. "Efendim, Şef?"
"Bir saniye."
Kaşlarımı kaldırdım. "Evet?"
"Oldukça küçük bir fark."
"Yarışlarda farkın büyüklüğü önemli mi?D
Dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı. "Senin için önemli görünmüyor."
"Birinci oldum. Daha ne isteyebilirim?"
Yaman birkaç saniye yüzüme baktı. "Belki de mesele birinci olmak değildi." Gülümsemem yüzümde kaldı ama içimdeki rahatlık biraz azaldı. "Ne demek istiyorsun?"
"Hiç."
Havlusunu omzuna yerleştirip benden uzaklaştı. Arkasından bakarken Selin yanıma geldi.
"İyi yarıştın, Mila."
"Teşekkür ederim."
"Şef'i geçmeyi başaran pek fazla kişi olmadı."
"Demek ki bugün şanslı günüm."
Selin güldü. "Şans mı, yetenek mi, onu bilemedim." Ben de gülümsedim. Fakat aklım hâlâ birkaç dakika önce yaşananlardaydı.
Yaman'ın uzattığı el... Bir anlığına değişen yüz ifadesi... Ve yarışın sonunda söylediği o cümle.
Belki de mesele birinci olmak değildi.
Başımı kaldırıp denize baktım. Güneş ışığı, suyun üzerinde binlerce küçük parçaya ayrılarak parlıyordu.
Pelin'in evine vardığımda tek istediğim şey, üzerimdeki tuzlu suyu duşun altında bırakıp birkaç saatliğine dünyayla bağlantımı kesmekti.
Omuzlarım hâlâ sabahki yarışın ağırlığını taşıyordu. Üstelik iki saatlik uykunun ardından bütün gün ayakta kalmaya çalışmak pek parlak bir fikir olmamıştı. Sırt çantamı omzumda biraz daha yukarı çekip kapının zilini çaldım.
İçeriden önce hızlı adımlar, ardından bir şeyin yere düştüğünü hatırlatan bir gürültü geldi.
Kapı aniden açıldı.
"MİLA!"
Pelin, bir elinde telefonu, diğerinde simli bir ayakkabıyla karşımdaydı. Saçları gelişigüzel toplanmış, omzuna iliştirdiği ölçü bandı neredeyse yere kadar sarkmıştı.
"Sonunda! Seni arıyorum, mesaj atıyorum, hatta bir ara sahil güvenlik merkezine gelip seni şahsen kaçırmayı düşündüm."
"Merhaba sana da."
"Merhaba mı?" Telefonunu omzuyla kulağı arasına sıkıştırıp beni baştan aşağı süzdü. "Tatlım, senin hâlin ne böyle? Bir yarıştan mı çıktın, okyanusla kişisel bir hesaplaşma mı yaşadın?"
"İkisi de sayılır."
"Harika. O zaman tam doğru zamandasın. Cumartesi gecesi için Neon Gala organizasyonum var ve şu anda iki yüz kişilik davetli listemde eksikler var. Catering firması somon yerine karides göndermiş. Çiçekçi yanlış tonlarda orkide hazırlamış. Bir de..." Elindeki ayakkabıyı havaya kaldırdı. "...bu ayakkabının eşini kim aldıysa onu bulacağım."
Ayakkabıya baktım. "Belki de diğer ayağındadır."
Pelin birkaç saniye hareketsiz kaldı. Sonra aşağıya, ayaklarına baktı. Bir ayağında topuklu ayakkabı, diğerinde ev terliği vardı.
"Bu ayrıntıyı şu an konuşmak istemiyorum."
İçeri girerken istemsizce güldüm. Salon, Pelin'in anlattıklarından çok daha büyük bir karmaşanın içindeydi. Koltukların üzerinde kumaş örnekleri, sehpanın üzerinde davetiyeler, yerde yarısı açılmış kutular vardı. Televizyonda sessizce dönen bir moda programı, odanın diğer ucunda çalan telefon ve arada bir yükselen Pelin'in sesi...
Miami'nin gürültüsünden kaçıp yine Miami'nin başka bir gürültüsüne gelmiştim. "Ben sadece duş alıp biraz uyumak istiyorum," dedim.
Pelin nihayet telefonu kapattı ve bana döndü. "Uyumak mı? Bu evde mi? Neon Gala'dan önce mi? Mila, lütfen gerçekçi ol."
"Beş dakika bile olur."
"Beş dakika mı? Ben beş dakikada bir davetli listesi hazırlayamıyorum."
"Senin davetli listenin benim uykumdan daha önemli olduğuna inanamıyorum."
"Şu anda kesinlikle öyle."
Çantamı omzumdan indirirken Pelin'in bakışları hemen ona kaydı. "Bu arada, o çanta ne hâlde?"
"Çanta mı?"
"Hayır, arkandaki küçük fil. Tabii ki çanta!" Elini uzatıp sapından tuttu. "Ver bakalım. Şunu bir boşaltalım. İçine biraz düzen getirelim. Sana benim yeni koleksiyonumdan güzel bir el çantası da seçeriz."
Çantayı refleksle kendime doğru çektim. "Hayır!"
Pelin'in eli havada kaldı. Bir anlık sessizlik oluştu. Sesimin gereğinden fazla yükseldiğini fark edince nefesimi toparladım. "Yani... gerek yok. İçinde ıslak mayolarım ve birkaç kişisel eşyam var. Pek hoş bir görüntü değil."
Pelin burnunu hafifçe kırıştırdı. "Islak mayo mu? Tanrım, çantanın içinden deniz canlısı çıkacak diye korkmaya başladım."
"Merak etme. Çantamın içinde ahtapot yok."
"Şimdilik."
Tam o sırada kapı zili çaldı. Pelin başını çevirdi. "Kutularım!"
Bir anda çantayı unutup kapıya yöneldi. Kurye, içeriye üst üste dizilmiş üç büyük kutu bıraktı. Pelin'in yüzündeki ifade, az önce kaybolan ayakkabısının bulunmasından bile daha mutluydu.
"Sonunda! Makyaj malzemelerim geldi." Kutuların üzerine eğilirken bana döndü. "Mila, sen odana geç. Birazdan yanına geliyorum. Sakın uyuma!"
"Tamam," dedim, hiç inandırıcı olmayan bir sesle.
Pelin kutuların başına döndüğünde fırsatı kaçırmadım.
Çantamı alıp koridorun sonundaki odaya geçtim. Kapıyı kapattım. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde durup dışarıdan gelen sesleri dinledim.
Pelin'in kutuları açarken çıkardığı heyecanlı sesler, salondaki müziğe karışıyordu.
Derin bir nefes aldım.
Bu evde sessizlik bulmak, Miami'de boş bir plaj bulmaktan daha zordu.
Çantamı yatağın üzerine bıraktım ve içindekileri çıkardım. Görev için bana teslim edilen ekipmanlar, sıradan eşyaların arasında oldukça dikkat çekici duruyordu. Bunların her biri ilerleyen günlerde işime yarayacaktı. Şimdilik tek yapmam gereken, Pelin'in meraklı ellerinden uzak tutmaktı.
Gözüm masanın üzerindeki üç katlı makyaj organizerine takıldı.
Pelin'in düzen anlayışı oldukça tartışmalıydı. Bir rujun yanında toka, tokaların arasında küpe, küpelerin altında ise ne olduğunu kimsenin hatırlamadığı küçük kutular bulunabilirdi.
İlk bakışta tam bir karmaşaydı. Benim içinse şimdilik işe yarayabilecek bir saklama alanı.
Ekipmanları tek tek yerleştirdim. Küçük cihazı organizerin alt bölmesine, diğer malzemelerin arasına bıraktım. Titanyum modülü, Pelin'in aylardır el sürmediği gece mavisi simli far paletinin içinde sabitledim. Kimlik kartını ise masanın kenarında duran boş vücut spreyi kutusunun iç bölümüne yerleştirdim.
Her şeyi bitirdiğimde birkaç adım geri çekilip masaya baktım. Dışarıdan bakıldığında yalnızca bir makyaj masasından ibaretti. Tam da ihtiyacım olan şey buydu.
Kapının kolu aniden hareket etti.
"Mila!"
Pelin, elinde yeni bir allıkla içeri girdi. Kapıyı kapatmayı bile beklemeden masaya doğru ilerledi.
"Şuna bak! Adı Gün Batımı Ateşi. Bence tam bir yaz harikası."
"Çok güzelmiş."
"Çok güzelmiş mi? Hepsi bu mu? Biraz heyecan göster, tatlım."
Gülümseyerek yatağın kenarına oturdum. Pelin allığı açıp aynaya baktı. Sonra masadaki ürünleri karıştırmaya başladı. "Şunu da denemeliyiz. Bir de şu palet..." Parmakları gece mavisi far paletine doğru ilerlediğinde doğruldum.
"Pelin, o değil."
Elini durdurdu. "Ne?"
"Şu... diğer palet daha güzel. Senin tarzına daha uygun."
Bakışlarını önce bana, sonra elimle işaret ettiğim parlak pembe ruja çevirdi. "Bu mu?"
"Evet. Neon Gala için mükemmel."
Ruju eline alıp aynaya tuttu. Birkaç saniye yüzünü inceleyip başını salladı. "Ay, haklısın. Bu gerçekten harika."
İçimden sessizce nefes verdim.
Pelin rujun kapağını kapatırken gözlerini bana çevirdi. "Bu arada, bugün sahildeki yarışmayı duydum."
Başımı kaldırdım. "Öyle mi?"
"Aras gruba yazmış. Yaman'ı geçmişsin!"
"Bir saniyeyle."
"Bir saniye mi?" Gözlerini büyüttü. "Tatlım, bu adamın egosuna indirilen darbenin büyüklüğünü düşünemiyorum."
"Abartıyorsun."
"Ben mi? Asla."
Yatağın yanındaki sandalyeye oturdu. Elindeki allığı masaya bırakırken bakışları yüzümde biraz daha uzun kaldı.
"Şaka bir yana, iyi misin sen?"
"İyiyim."
"Yüzün öyle söylemiyor."
"Biraz uykusuzum. Hepsi bu."
Pelin cevap vermeden önce gözlerini üzerimde gezdirdi. Sonra başını hafifçe yana eğdi.
"İki saat uyudun, değil mi?"
Şaşkınlıkla ona baktım. "Nereden çıkardın?"
"Çünkü seni tanıyorum. Normalde eve gelir gelmez çantanı bırakır, bir şeyler atıştırır ve konuşmaya başlarsın. Bugünse kapıdan girdiğinden beri gözlerini açık tutmaya çalışıyorsun."
Bir an cevap veremedim. Pelin'in dikkati bazen insanın hiç beklemediği yerlerde ortaya çıkıyordu. "Gece biraz uzadı," dedim.
"Anlaşıldı." Ayağa kalkıp masaya yöneldi. Tam çıkacakken durdu. "Bir şey daha."
"Efendim?"
"Senin odanda neden sürekli cızırtı sesi var?"
İçimde küçük bir alarm çaldı. "Ne cızırtısı?"
"Şu, arada bir duyuluyor. Sanki eski bir radyo açık kalmış gibi."
Bakışlarım istemsizce organizerin alt bölümüne kaydı. "Vantilatör," dedim. "Motoru biraz eskimiş."
Pelin şüpheyle tavana baktı. "Burada vantilatör mü var?"
Bir saniyeliğine sustum. "Yani... odadaki küçük cihaz." Pelin omuz silkti ama bakışlarını benden hemen çekmedi. "Tamam. Ona da bakarız. Zaten şu evde bozulmayan tek şey benim."
"Bu konuda emin misin?"
"Kesinlikle."
Kapıya yöneldi, sonra yeniden bana döndü. "Bu arada, o yarıştan sonra Şef'in yüzünü görmeliydin. Aras'ın anlattığına göre pek memnun görünmüyormuş."
"Yaman'ın memnun görünmesi için ne yapmam gerekiyor, bilmiyorum."
Pelin'in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Belki de sorun tam olarak budur. O adamın yüzünde gülümseme görmek, okyanusta yürümekten daha zor."
"İyi ki denemiyorum."
"Öyle olsun."
Kapıdan çıkmadan önce parmağını bana doğru kaldırdı. "Sen şimdi duşunu al ve dinlen. Ben de şu felaket organizasyonu kurtarayım. Ama akşam seni tekrar göreceğim. Neon Gala için fikrine ihtiyacım var."
"Akşam hâlâ burada olursam konuşuruz."
"Olacaksın. Çünkü sana izin vermiyorum." Kapı kapandı.
Oda yeniden sessizleşti.
Yatağın kenarına oturup ellerimi dizlerimin üzerine bıraktım. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey düşünmeden karşımdaki makyaj masasına baktım.
Pelin'in fark ettiği cızırtı, odadaki en küçük sorundu. Asıl sorun, sakladığım şeylerin artık yalnızca benim sırrım olmaktan çıkmasıydı. Bir gün bu odada yanlış bir şey fark edilirse, açıklamak zorunda kalacağım çok fazla ayrıntı vardı.
Başımı geriye yasladım. Dışarıdan Pelin'in telefonda birilerine bağıran sesi geldi.
"Hayır! Neon pembe değil, fosforlu pembe demiştim!"
Gözlerimi kapattım. Miami'de hiçbir şey göründüğü kadar basit değildi. Ve anlaşılan, biraz uyumak bile benim için fazla büyük bir beklentiydi.