1. Bölüm: Miami'de Sıfır Noktası

1. Bölüm: Miami'de Sıfır Noktası
Müdür Henderson'ın ofisindeki klima tam 22 derecede sabitlenmişti, ama masasının üzerindeki o dosya odadaki havayı dondurmaya yetiyordu.
Gümüş çerçeveli gözlüğünü çıkarıp masaya bıraktığında çıkan o metalik tını, kariyerimin üzerine inen bir giyotin sesi gibiydi.
​"Miami mi?" dedim. Sesimdeki buz, Henderson'ın bile bakışlarını kaçırmasına neden oldu. "Yıllarca Washington'da terör hücrelerini, yüksek profilli suikastçıları deşifre ettim. Şimdi benden kumda kale yapan çocukları izlememi mi istiyorsun?"
"Bu bir sürgün değil Mila, bu bir koruma ve keşif görevi," dedi Henderson, sesi her zamanki o otoriter ama yorgun tondaydı. "O sahilde gerçekleşen 'garip olaylar' artık yerel polisin boyunu aştı. Teşkilatın içindeki sızıntı senin kanını istiyor. Seni en güvenli, en kimsenin bakmayacağı yere; güneşin tam altına gönderiyorum."
​Önümdeki kimlik kartına baktım. Mila Boran. Yeni soyadımın tınısı bile fırtınayı çağrıştırıyordu. Prestijim bir çırpıda silinmiş, yerine sıradan bir sivilin silueti yerleştirilmişti.
...
İki saat sonra Miami Uluslararası Havalimanı'ndan dışarı adımımı attığımda, nemli hava yüzüme çarptı. Nabzım, ortamdaki kaostan dolayı dakikada 74'e yükseldi. Etrafımdaki yüzlerce turist, yüksek sesli müzikler ve neon ışıklar... Burası bir operasyon makinesi için fazla gürültülüydü.
​"MİLA! Buradayım, buradayım!"
Kalabalığın içinde zıplayan, üzerinde tropikal çiçekli bir elbise olan Pelin'i görmemle dişlerimi sıktım. Pelin Aksoy; benim bu dünyadaki tek kontrol dışı değişkenim, tek sığınağım ve en büyük gürültü kaynağım.
Koşarak yanıma geldi ve boynuma atıldı. Etrafıma yaydığı o taze narenciye ve pahalı güneş kremi kokusu, benim barut ve soğuk metal kokan dünyama o kadar uzaktı ki...
​"Canım benim, inanmıyorum sonunda geldin! Washington'daki o kasvetli ofislerden kurtuldun, bak gerçek hayata hoş geldin!" dedi, kollarını benden ayırıp yüzümü incelerken. "Ama bu surat ne? Yine birilerini tutuklayacakmış gibi bakıyorsun. Burası Miami, Mila! Burada kural basit: Bronzlaş, kokteylini iç ve sadece yaşa!"
"​Buraya yaşamak için gelmedim Pelin," dedim, valizimin sapını sıkıca kavrayarak. "Sadece... Henderson biraz dinlenmem gerektiğini düşündü."
​"Henderson sonunda akıllanmış!" dedi Pelin, beni koluna takıp otoparka sürüklerken. "Sana harika bir oda hazırladım. Okyanus manzaralı, sabahları dalga sesiyle uyanacaksın. Ne yapacağına karar verdin mi? Yani, tatilin boyunca neyle oyalanacaksın?"
Gözlerimi kısıp uzaktaki masmavi okyanus çizgisine baktım. Sahilin en tepesinde duran, her şeyi gören o beyaz kuleyi fark ettim.
​Pelin'in şaşkın bakışları altında arabaya bindim. Zihnimde o sahile ait uydu haritaları dönmeye başlamıştı bile.
​Pelin'in evi tam beklediğim gibiydi: Fazla aydınlık, fazla renkli ve her köşesi "mutluluk" kokan bir kaos.
Odama yerleşirken valizimin gizli bölmesindeki şifreli sürücüyü yatağın altına, parkenin gevşek duran kısmına yerleştirdim.
​Pelin mutfakta elindeki smoothie bardağıyla yanıma geldi ve bilgisayarının ekranını bana doğru çevirdi. "Bak, buralarda boş boş yatıp paslanma diye sana iş ilanlarına bakıyordum. Ama şu Sahil Güvenlik'in cankurtaranlık ilanı tam bir fiyasko, senin gibi Washington elitine gelmez. Zaten oranın başındaki şef tam bir diktatör diyorlar, gelen iki güne kaçıyormuş."
​Ekrandaki ilana ve hemen yanındaki sahil haritasına gözlerimi kısarak baktım. Tam o anda, sahilin en tepesinde duran, her şeyi gören o beyaz kule parıldıyordu.
Eğer orada olursam, kimse benim kim olduğumu sormazdı. Herkes oraya bakardı ama kimse oradakini görmezdi.
​"Sanırım," dedim, sesimdeki o hesapçı tonu gizleyemeyerek. "Cankurtaran olacağım."
​Pelin smoothie'sinden bir yudum alırken az kalsın boğuluyordu. "Cankurtaran mı? Mila, sen yüzmeyi biliyorsun tamam ama... O kırmızılar içinde kulede mi oturacaksın? Ciddi misin?"
​"Ciddiyim. Sahilin nabzını tutmanın en iyi yolu, kalbinin attığı yerde durmaktır."
Pelin'in evinden çıkarken üzerime giydiğim uçuş uçuş keten gömlek ve yüzüme yerleştirdiğim o yardımsever genç kadın ifadesi, aslında en büyük silahımdı.
Henderson'ın bana öğrettiği ilk kural şuydu: Eğer fark edilmek istemiyorsan, insanların senin hakkında düşündüğü o zayıf karaktere bürün.
Sahil Güvenlik ofisinin paslanmış kapısını ittiğimde, içerideki hava bir barut fıçısı gibiydi.
​"Aras! Eğer o botun pervanesini bir kez daha kuma saplarsan, seni o pervaneye bağlar, Miami turu attırırım!"
​Bağıran adamın sesindeki otorite, ofisin tozlu camlarını titretiyordu. Masanın başında duran genç çocuk, elleri titreyerek geri adım atıyordu. Yanındaki kısa saçlı kız başını ekranına gömmüş, gıcık bir tip ise bu azardan keyif alırcasına köşede sırıtıyordu.
Boğazımı hafifçe temizledim. Yüzüme en masum, en bu dünyadan habersiz gülümsememi yerleştirdim.
​"Merhaba... Rahatsız etmek istememiştim ama..." dedim, sesimi bir tık incelterek.
Masadaki devasa figür, yani Yaman Sancak, başını yavaşça kaldırdı. Gözlerinde henüz sönmemiş bir öfke kıvılcımı vardı. Beni süzdü; keten gömleğimi, elimdeki küçük çantayı, savunmasız duruşumu... Bir saniyeliğine o sert bakışları yumuşar gibi oldu. "Yanlış yere geldin küçük hanım. Turist danışma iki sokak aşağıda."
​"Aslında," dedim, dosyamı çekingen bir tavırla masasına bırakarak. "İş başvurusu için gelmiştim. Cankurtaranlık ilanı için... İsmim Mila."
Yaman, sanki dünyanın en saçma şakasını duymuş gibi güldü. Köşedeki -yakasında ismi yazıyordu-Burak kahkaha attı. "Cankurtaran mı? Burası çocuk parkı değil Mila Hanım, burası okyanus."
​Yaman dosyayı açmadan elinin tersiyle itti. "Senin gibi hassas birini ilk büyük dalga yutar. Hadi, evine dön."
​O an, içimdeki profesyonelin maskeyi yırtıp çıkmak istediğini hissettim. Hassas mı? Henderson'ın ofisinde olsa bu adamı on saniyede etkisiz hale getirirdim. Ama yutkundum. Gülümsememi korudum. "Belki de bana bir şans vermelisiniz Şef. İyi yüzerim."
​"İyi yüzmek yetmez," dedi Yaman, üzerime yürüyüp o baskın heybetiyle beni ezmeye çalışırken. "Burada hiyerarşi var. Burada benim sözüm kanundur. Senin gibi şehirli tipler iki gün sonra 'kum tenimi tahriş etti' diye ağlayarak kaçıyor."
Tam o sırada, -yakasındaki ismi- Aras elindeki telsizi düşürdü ve aletin içindeki pillerden biri fırlayıp Burak'ın masasının altına girdi. Burak dalga geçmeye devam edince Aras, mahcup bir şekilde eğildi.
​İşte o an, yumuşak maskem bir saniyeliğine çatladı.
Hızla eğilip pilleri kaptım ve Burak'ın masasına, tam önündeki kahve bardağının yanına sertçe bıraktım. Bakışlarım bir anda buza dönmüştü. Burak'ın gözlerinin içine, bir katilin bir sonraki hedefine bakacağı kadar dik ve sert baktım. "Eğer birine yardım etmeyeceksen, bari gölge etme. İş yapılıyor burada," dedim. Sesim o kadar profesyonel ve o kadar emir doluydu ki, ofis bir anda sessizleşti.
Yaman Sancak'ın kaşları çatıldı. Az önceki hassas kadın bir anda gitmiş, yerine bir asker gelmişti.
Durumu fark edince hemen omuzlarımı düşürüp sesimi tekrar yumuşattım. "Yani... demek istediğim, ekip çalışması önemli, değil mi Şef?"
Yaman beni uzun uzun izledi. Zihnindeki o basit turist imajı sarsılmıştı. "Boran..." dedi, soyadımı ilk kez kullanarak. "O az önceki bakış... O neydi öyle?"
​"Hiç," dedim, en masum halimle saçımı kulağımın arkasına iterek. "Sadece biraz... heyecanlıyım."
Yaman masaya vurdu, kronometresini kaptı. "Pekala Boran. Madem o kadar cesursun, dışarı çıkıyoruz. Eğer şu anki akıntıda 400 metreyi 7 dakikanın altında bitirirsen, o kulede oturmana izin veririm. Ama bitiremezsen, o keten gömleğini toplar ve Miami'den ilk uçakla gidersin."
Dışarı, kavurucu sıcağa çıktığımızda arkamdan fısıldayan ekibi duyabiliyordum. Yaman önde, ben arkada yürürken içimden bir ses fısıldıyordu: Dikkat et Mila, masken fazla hızlı düşüyor. Bu adam bir aptal değil.
Okyanusun kenarına geldiğimizde, Yaman elinde kronometreyle durdu. "Hazır mısın prenses?"
​"Prenses değil," dedim, tişörtümü çıkarıp suya odaklanırken. O an sesimdeki tüm o sahte nezaket uçup gitmişti. "Mila. Sadece Mila."
​Kulaçlarımı attığım an, Yaman Sancak'ın hayatında göreceği en profesyonel disiplini suya kazıyacaktım.
Dünya üzerindeki tüm o gürültülü Miami uğultusu kesildi. Yerini derinden gelen, ritmik ve tehditkâr bir uğultuya bıraktı. Kulaçlarım suyun keserken, zihnim otomatik olarak analiz moduna geçti.
​Su sıcaklığı 24 derece.
Görüş mesafesi düşük.
Akıntı hızı saniyede 1.5 metre.
​Bu, sıradan bir insanın değil, bir makinenin bile zorlanacağı bir tempoydu. Cankurtaranlık eğitimi almamıştım ama FBI'ın o meşhur cehennem haftası antrenmanlarından sağ çıkmıştım.
Kulaçlarımın suya vuruş sesini, ciğerlerimin düzenli körüklenmesini ve suyun altındaki o boğuk çatırtıları duyuyordum. Her şey yolundaydı. Tam ritmi yakalamıştım.
​Ancak okyanus, hesap kitap dinlemezdi.
Kıyıya dönüş rotasına girdiğimde, tam kuleye elli metre kala, beklediğimden çok daha güçlü bir dip akıntısı bacaklarımı bir halat gibi sardı. Zihnimdeki o kusursuz veri akışı bozuldu.
Bir anlık bir hata; dalganın kırılma açısını yanlış hesapladım. Suyun yüzeyinde kalmaya çalışırken aldığım o derin nefes, ciğerlerime hava yerine tuzlu su doldurdu.
Boğazım yanmaya, ciğerlerim birer mengene gibi sıkışmaya başladı.
Sistem hatası.
Oksijen yetersizdi ama bilincimi teslim etmeye niyetim yoktu. FBI'ın cehennem haftasında bundan daha beter akıntılardan kendi başıma çıkmıştım.
Bacaklarımı sıkan o dip dalgasına karşı gövdemi esnettim, tam kendimi yukarı doğru fırlatıp akıntıdan sıyrılacağım sırada, denizi adeta yırtan bir atlayış sesi duydum.
​Saniyeler sonra güçlü, sarsılmaz bir kol göğsümü kavradı. Beni hızla yukarı, yüzeye doğru çekti. Kendi başıma da çıkabilirdim, işime karışılmasına sinirlenerek debelenmeye çalıştım ama beni tutan gövde o kadar yapılıydı ki, hareket bile edemedim. Sudan çıktığımızda duyduğum son şey, Yaman'ın dişlerinin arasından savurduğu o öfkeli küfürdü.
Gözlerimi açtığımda sırtım sıcak kumlara değiyordu ve tepemde Miami'nin o gaddar güneşi vardı. Hemen üzerimde ise, öfkeden gözleri kararmış bir Yaman Sancak duruyordu. Islak tişörtü üzerine yapışmış, soluk soluğaydı.
​"Sen ne yaptığını sanıyorsun!" diye kükredi Yaman. Sesi sahilin diğer ucundan duyulabilirdi. "Ölmek mi istiyorsun sen? Burada kimsenin kahramanlık taslayacak lüksü yok! Akıntıya karşı inatlaşılmaz, akıntıya uyulur!"
Yanı başımızda toplanan ekip nefesini tutmuş bizi izliyordu. Aras korkuyla geri çekilmişti, Burak ise "Ben demiştim" der gibi sırıtıyordu.
Hafifçe doğruldum, ciğerlerimdeki son suyu öksürerek dışarı attım. Maskem tamamen düşmüştü; şu an ne hassas kadın gibi görünüyordum ne de ajan. Sadece yenilmiş ve buna inanılmaz derecede sinirlenmiş bir profesyoneldim.
​"Sadece... küçük bir zamanlama hatası," dedim, sesimdeki o sert tonu gizleyemeyerek.
​"Hata mı? Bu hatanın bedeli bu sahilde ceset torbasıdır Boran!" Yaman ayağa kalktı, kronometreyi kumun içine fırlattı. "Defol git buradan. Eşyalarını topla ve git. Seni bir gün bile burada tutmam."
​"Şef, bir dakika!"
​Bir kız, bilgisayarının başından fırlayıp yanımıza geldi. Gözlüğünü düzelterek Yaman'ın önünde durdu. "Şef, aslında... bitiş süresine baktınız mı? Dalga vurmadan önce süresi 6 dakika 40 saniyeydi. Yani rekoru kırdı."
Yaman duraksadı. "Ölüyordu Selin! Sürenin ne önemi var?"
Selin...
Yakasında ismi yazmıyordu. Demek ismi Selin'di.
​"Ama ölmedi," dedi Selin, sonra bana dönüp gizli bir hayranlıkla baktı. Ardından tekrar Yaman'a döndü. "Kadroda bir kişilik boşluğumuz var ve bütçemiz yeni birini aramaya yetmiyor. Ben... Ben ona kefilim şef. Eğitimi ben üstlenirim. Hatalarını ben kapatırım."
Yaman Sancak, Selin'e inanmıyormuş gibi baktı. Sonra bana döndü. Gözlerindeki o delici bakış, ruhumun en derinindeki sırları kazımak istiyor gibiydi. Ortamdaki sessizlik, dalga seslerini bile bastırıyordu.
​"Pekala," dedi Yaman, sesi her zamankinden daha kısık ve tehlikeli bir tondaydı. Selin'in gözlerinin içine baktı.
"Kefilsin demek. Güzel. Eğer bu kadın tek bir hata daha yaparsa, Selin... sen de bu ofisten çantanı toplar gidersin. İkiniz de gidersiniz."
Yaman arkasını dönüp ofisine doğru yürürken, Aras yanıma gelip bana elini uzattı. "Hoş geldin Mila... yani, galiba
hoş geldin."
​Selin yanıma çömelip fısıldadı: "Seni neden korudum bilmiyorum ama o pilleri Burak'ın masasına bırakışın... harikaydı. Buranın sana ihtiyacı var."
Kumların üzerinde otururken okyanusa baktım. Yaman Sancak'ın okyanus kadar hırçın ve öngörülemez olduğunu artık biliyordum.
​Oyun şimdi başlıyordu.
_________
İlk bölüm yorumları???
İlk bölüme bakıp karar vermeyin 🥹