2. Bölüm: Kulede İlk Gün

2. Bölüm: Kulede İlk Gün
​Yaman'ın kumların üzerindeki ağır ayak sesleri uzaklaşırken, sahilin o bitmek bilmeyen sıcağı tenimi yakmaya devam ediyordu.
Selin'in yardımıyla ayağa kalktığımda, bacaklarımın hâlâ hafifçe titrediğini hissettim.
Henderson haklıydı; Miami beni yumuşatıyordu ya da ben öyle sanıyordum.
​"Teşekkür ederim Selin," dedim, sesimdeki o ajan sertliğini biraz törpüleyerek.
Selin, beni ofisin arkasındaki dar, malzeme dolu odaya götürdü. Tozlu rafların arasından, ambalajı henüz açılmamış, üzerinde parlak sarı harflerle SAHİL GÜVENLİK yazan o pofesyonel kırmızı mayoyu çıkardı.
​"Al bakalım, yeni üniforman," dedi Selin, yüzünde dostane bir gülümsemeyle. "Bunu giydiğin an artık sadece Mila değilsin, bu sahilin bir parçasısın. Ama dikkat et, Yaman bu rengi bir hedef tahtası olarak görür."
Üniformayı elime aldığımda kumaşın esnekliğini analiz ettim. FBI'ın taktiksel giyilerinden farksızdı; hareket kabiliyeti yüksekti.
Hızla üzerimi değiştirip Selin'in yanına döndüğümde, bayrakları tanıtmaya başladı.
Önce sahilin girişine yakın konumlandırılmış direği işaret etti. Direğin tepesinde dalgalanan yeşil bayrak, öğleden sonra güneşinin altında neredeyse parlıyordu.
"Yeşil, denizin yüzmeye uygun olduğu anlamına geliyor. Yine de bu, herkesin kafasına göre açılabileceği anlamına gelmiyor. Akıntıyı, rüzgârı ve denizin durumunu sürekli kontrol etmemiz gerekiyor."
Başımı sallayarak onu dinliyormuş gibi yaptım. Aslında anlattıklarının her kelimesini zihnime kaydetmeye çalışıyordum. İlk günümde yapmam gereken son şey, bilmediğim bir konuda gereksiz bir özgüven sergilemekti.
Selin birkaç adım ilerleyerek sarı bayrağı gösterdi.
"Sarı, dikkatli olman gerektiğini söylüyor. Denizde risk var demektir. Özellikle çocuklu aileler ve yüzme konusunda kendine güvenmeyenler için daha fazla dikkat gerektiriyor."
"Yani yeşil rahat, sarı temkinli."
"Tam olarak öyle. Ama kırmızıyı sakın hafife alma."
Bu kez yüzündeki ifade değişmişti. Kırmızı bayrağın bulunduğu direğe doğru yürüdü. Bayrak rüzgârın etkisiyle sertçe savruluyordu.
"Kırmızı, denize girmenin yasak olduğu anlamına geliyor. Bazen insanlar bunun yalnızca bir tavsiye olduğunu düşünüyor. Geçen yaz bir adam, bütün uyarılara rağmen denize girmekte ısrar etmişti. Üstelik ailesi de arkasından gelmeye çalışıyordu."
"Sonra?"
"Şef müdahale etmek zorunda kaldı. Adamla tartıştılar. Şefin sesini ilk kez o gün bu kadar yükselttiğini duymuştum."
Gözlerim istemsizce Selin'e çevrildi.
"Şef mi? Pek sinirli birine benzemiyor."
Selin kısa bir kahkaha attı. Ardından başını iki yana sallayarak yeniden konuşmaya başladı.
"Onu henüz yeterince tanımıyorsun. Dışarıdan sakin görünür ama kurallar konusunda oldukça katıdır. Özellikle güvenlikle ilgili bir konuda hata yapmanıza tahammül etmez."
Bunu söylerken yüzündeki gülümseme biraz silinmişti. Belli ki şefle ilgili anlatacakları yalnızca iş disipliniyle sınırlı değildi.
Biraz ilerideki gölgelikte oturan iki çalışana göz attı. Onlardan biri bizi fark edince başıyla selam verdi. Selin de aynı şekilde karşılık verdi.
"Şu taraftakilerden biri Aras. Üç yıldır burada çalışıyor. Diğeri de Reşat Kaptan. O da geçen seneden beri bizimle."
İsimleri zihnime kaydettim. İnsanları tanımak, bir yeri tanımaktan daha önemliydi. Özellikle de burada bulunma sebebim düşünüldüğünde.
Selin yürümeye devam ederken mor bayrağın bulunduğu direğin önünde durdu.
"Bu da biraz daha farklı. Mor bayrak, denizde denizanası gibi tehlike oluşturabilecek canlıların bulunduğuna dair uyarı amacıyla kullanılıyor."
"Yani deniz bugün pek misafirperver değil."
Selin güldü. "Burada çalışmaya devam edersen denizin her gün aynı olmadığını öğreneceksin." Bunu söylerken eliyle saçlarını kulağının arkasına itti. Ardından bakışları sahilin diğer ucuna kaydı. "Şu eski kuleyi görüyor musun?"
İşaret ettiği yere baktım. Diğer gözetleme noktalarından biraz daha uzakta, ahşap yapısı güneşten solmuş küçük bir kule vardı.
"Evet."
"Geçen yıl orada çalışan biri vardı. Adı Mert'ti. Bir sabah vardiyasına gelmedi. Telefonlarına da cevap vermedi. Sonrasında işten ayrıldığını öğrendik."
"Bir anda mı?"
Selin omuzlarını silkti. "Öyle görünüyor. Aslında iyi biriydi. İşini de severdi. Ama son zamanlarda biraz tuhaf davranıyordu."
"Nasıl tuhaf?"
Selin cevap vermeden önce çevresine göz gezdirdi. Sanki anlatacağı şeyin yanlış bir kulak tarafından duyulmasını istemiyordu.
"Şefle birkaç kez tartıştıklarını gördüm. Nedenini bilmiyorum. Zaten kimse pek konuşmak istemiyor."
Bakışlarım yeniden kuleye kaydı. Eski ahşap basamakları ve çevresindeki boş alanıyla diğerlerinden oldukça farklı görünüyordu. "Şefin pek sevilen biri olmadığı anlaşılıyor."
"Öyle deme. Bazıları onu gerçekten sever. Hatta burada bu kadar uzun süre çalışmamızın sebeplerinden biri de o. Ama onunla ters düşmek istemezsin."
Selin bunu söylerken hafifçe gülümsedi. Ardından bileğindeki saate baktı. "Bu arada, şefin en sevmediği şey geç kalmak. İkinci sırada da işini bilmeden ahkâm kesenler var. O yüzden ilk birkaç gün bol bol soru sor. Bilmediğin bir şeyi biliyormuş gibi yapma."
İçimden kısa bir nefes verdim.
Harika. Daha ilk günümde hakkında öğrenmem gereken kuralların listesi uzamaya başlamıştı.
Tam o sırada arkamızdan gelen ayak sesleriyle başımı çevirdim. Üzerinde koyu renkli bir tişört bulunan, orta yaşlarında bir adam bize doğru yaklaşıyordu. Yüzündeki ciddi ifade, Selin'in az önce anlattıklarıyla oldukça uyumluydu.
Selin'in duruşu bir anda değişti.
Yaman, önce Selin'e, ardından bana baktı. Bakışları birkaç saniye üzerimde kaldı. Yeni çalışanları incelerken kullandığı alışkanlık dolu bir bakıştı bu.
"Umarım yalnızca bayrakları öğrenmekle kalmazsın. Burada dikkatli olmak, hızlı olmaktan daha önemlidir."
Gülümsemekle yetindim.
İlk izlenimim pek iç açıcı sayılmazdı. Ama henüz birkaç saat olmuştu. İnsanları tanımak için zamana ihtiyacım vardı.
Üstelik buraya arkadaş edinmek için gelmemiştim.
​"Eğitim bittiyse, işe başlama zamanı Boran," dedi Yaman, sesi bir emir kipi kadar keskindi. "Madem Selin sana kefil oldu, o zaman en dipten başlayacaksın. Arka taraftaki depoda paslanmış bot motorları var. Onları söküp temizleyeceksin. Bugün denize girmek yok, sadece yağ ve pas var."
Tek kaşım istemsizce havalandı. Ağzımı açıp cevap vereceğim sırada lafımı kesti. "Takip et beni," diyerek odadan çıktı.
Gözüme ilk çarpan şey kumda beni bekleyen paslı bot motorlarıydı.
Bir an olduğum yerde durup önümdeki manzaraya baktım. Birkaç farklı parçaya ayrılmış, üzerleri tuz ve pas lekeleriyle kaplanmış motorlar güneşin altında öylece duruyordu. Yanlarında çeşitli anahtarlar, bez parçaları ve küçük bir yağ bidonu vardı.
Şaka yapıyor olmalıydı.
Bakışlarımı sahilin diğer ucuna çevirdim. Yaman çoktan uzaklaşmış, birkaç çalışanla konuşmaya başlamıştı. Bir kez daha arkasından seslenmeyi düşündüm. Sonra bunun bana hiçbir şey kazandırmayacağını hatırladım.
Dizlerimi hafifçe kırarak motorlardan birinin yanına çömeldim. Parmak uçlarımla üzerindeki pas tabakasına dokundum. Ardından parçaları incelemeye başladım. Bazılarının sökülmesi gerekiyordu, diğerleri ise basit bir temizlikle yeniden kullanılabilecek durumdaydı.
İşin en azından bir avantajı vardı. Ellerimi meşgul tutacak, düşünmemek için bana yeterince zaman bırakacaktı.
İlk yarım saat boyunca neredeyse hiç başımı kaldırmadım. Metal parçaların birbirine çarpan sesi, sahilden gelen çocuk kahkahalarına ve dalgaların uğultusuna karışıyordu. Ara sıra esen rüzgâr biraz olsun rahatlatıyor, ancak birkaç dakika sonra güneş yeniden kendini hissettiriyordu.
Bir süre sonra yanımdan geçen bir gölge dikkatimi dağıttı. Aras, elindeki su şişesini omzuna dayamış, beni meraklı gözlerle izliyordu. Birkaç saniye boyunca çalıştığım parçaya baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi. "İlk gün için biraz ağır bir başlangıç olmuş."
Elimdeki anahtarı bırakarak ona baktım. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı. "Alışma sürecim hızlı olacak gibi görünüyor."
Aras güldü. Şişesinden bir yudum aldıktan sonra başıyla motorları işaret etti. "Şunları bitirebilirsen şefin gözüne girersin. Tabii önce kendisine ne kadar süre dayanabileceğini görmemiz gerekiyor." Cümlesini bitirirken gözlerini kısarak ofise doğru baktı. Ben de bakışlarını takip ettim. Camın arkasında kimse görünmüyordu.
"Bu kadar korkulacak biri mi?"
Aras omuz silkti. "Korkmak demeyelim de... Yaman'ın ne düşündüğünü anlamak pek kolay değildir."
Cevap vermedim. Aras da daha fazla oyalanmadan yoluna devam etti.
Yeniden işime döndüm. İnsanların birbirleri hakkındaki düşüncelerini öğrenmek, bazen kendilerini tanımaktan daha fazla şey anlatırdı. Şimdilik aklımda tutmam gereken birkaç isim ve birkaç izlenim vardı.
Öğle sıcağı kendini iyice hissettirmeye başladığında tişörtüm sırtıma yapışmıştı. Saçlarımın arasından süzülen ter şakağıma doğru ilerlerken kolumun tersiyle yüzümü sildim. Yanımdaki su şişesine uzanıp birkaç yudum aldım.
Tam yeniden eğileceğim sırada Reşat Kaptan'ın sesi duyuldu. "Yeni arkadaş, biraz soluklan. O motorlar senden kaçacak değil ya."
Başımı kaldırdığımda elindeki bezle ellerini silen Reşat Kaptan'ı gördüm. Güneşten koyulaşmış yüzünde yılların verdiği bir yorgunluk vardı. Bana bakarken gözlerinin kenarında küçük çizgiler belirginleşmişti. "İş bitmeden mola vermek istemiyorum."
"İyi de burada iş hiçbir zaman bitmez kızım."
Söylediğine kendi de gülerek karşılık verdi. Ardından yanıma yaklaşıp söktüğüm parçalardan birini eline aldı.
"Şu parçayı tersinden zorlama. Dişlileri aşındırırsın."
Parçayı nasıl tutmam gerektiğini gösterdi. Hareketlerini dikkatle izledim ve başımla onayladım.
"Anlaşıldı, kaptan."
Reşat Kaptan kısa bir kahkaha attı. "Bak, bu hitap hoşuma gitti." Ardından uzaklaştı. Onun ardından bakarken istemsizce gülümsedim. En azından burada insan gibi davranan birileri vardı.
Saatler ilerledikçe önümdeki motor yığını yavaş yavaş azaldı. Bir ara başımı kaldırıp sahile baktım. Şezlonglar dolmuş, çocukların sesleri çoğalmış, suyun üzerinde güneş ışıkları binlerce küçük parçaya bölünmüştü. İnsanlar tatillerinin tadını çıkarırken benim günüm paslı metal parçalarıyla geçiyordu.
Ne kadar ironik.
Üstelik Yaman'ın beni hâlâ izlediğini hissediyordum. Her başımı kaldırışımda doğrudan ona bakmamaya çalışsam da birkaç kez ofisin önünde durduğunu gördüm. Bazen çalışanlarla konuşuyor, bazen elindeki dosyaya göz gezdiriyordu. Ama ne zaman gözlerimi işime çevirsem bakışlarının üzerimde olduğunu düşünmeden edemiyordum.
Beni gerçekten sınamaya mı çalışıyordu, yoksa yalnızca yeni çalışanlarını böyle mi karşılıyordu?
Her iki ihtimal de sinir bozucuydu.
Güneş biraz daha alçalmaya başladığında son parçayı da yerinden çıkardım. Parmaklarım yağ içindeydi. Avuçlarımın arasındaki beze baktım; birkaç saat önce tertemiz olan üniformamın önü de artık aynı durumdaydı.
Tam o sırada yakınımdan bir kahkaha yükseldi.
Başımı çevirdiğimde Burak'ı gördüm. Elinde buzlu kahvesiyle kuleye yaslanmış, beni baştan aşağı süzüyordu. Yüzündeki sırıtış, daha ağzını açmadan ne söyleyeceği hakkında fikir veriyordu.
Birkaç saniye bekledi. Sanki doğru anı kolluyordu.
"Nasıl gidiyor üniversiteli? Yağlanmak, keten gömlek giyip sahilde yürümeye benzemez. İstersen Şef'e söyleyelim de sana daha narin bir iş versin?"
Elimdeki anahtarı çevirmeyi bıraktım.
Narin.
Kelimeyi zihnimde bir kez daha tekrarladım. Ardından yavaşça doğruldum. Belimdeki hafif tutulmayı görmezden gelerek üzerimdeki tozu silkeledim.
Günün sonunda tek istediğim biraz sessizlikti. Ama anlaşılan Miami'de bu bile fazla bir lükstü.
Anahtarı elimde sertçe sıktım. Bakışlarımı ona çevirmeden, söktüğüm devasa dişli çarkı gürültüyle bıraktım. "Eğer o elindeki kahveyi tek hamlede o pis boğazına tıkamamı istemiyorsan, Burak," dedim, sesimdeki o soğuk tehdit tonunu serbest bırakarak. "Gölge etme. İşimi yapıyorum."
Burak'ın yüzündeki alaycı ifade birkaç saniyeliğine silindi. Elindeki kahve bardağını hafifçe aşağı indirdi. Söylediklerimin şaka olmadığını anlamıştı. "Tamam, tamam. Sakin ol, üniversiteli," diye mırıldandı. Bu kez sesinde önceki rahatlığından eser yoktu. Omuz silkip arkasını döndü. Birkaç adım uzaklaştıktan sonra başını çevirip bana son bir kez baktı. Ardından ofise doğru ilerledi.
Elimdeki parçayı yere bıraktım. Parmaklarımın arasındaki yağı pantolonumun kenarına silerken derin bir nefes aldım.
Harika, Mila. Daha ilk günden kendine bir düşman edinmeyi başardın.
Gözlerimi kısa bir an kapattım. Buraya tartışmaya gelmemiştim. Her hareketimi kontrol etmem, dikkat çekmemem gerekiyordu. Burak'ın birkaç küçümseyici sözü yüzünden bütün planı tehlikeye atamazdım.
Başımı kaldırdığımda ofisin camında bir hareket gördüm.
Yaman.
Kollarını göğsünde birleştirmiş, bulunduğum noktaya bakıyordu. Aramızdaki mesafe yüzünden ifadesini tam seçemiyordum ama bakışlarının üzerimde olduğunu anlamak için yüzünü görmeme gerek yoktu.
Bir süre gözlerimi ondan ayırmadım. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden motorun başına eğildim.
Beni izliyorsa izleyecekti. Ona aradığı şeyi vermeye niyetim yoktu.
Yere çömelip söktüğüm parçaları yeniden sıraladım. Bu kez hareketlerimi biraz daha yavaşlattım. Yorulmuş gibi görünmek işime gelebilirdi. Zaten saatlerdir güneşin altında çalışıyordum; bunu saklamama gerek yoktu.
Bir süre sonra ofisin önündeki gölge hareket etti. Yaman camdan çekilmişti. İçimden sessizce rahat bir nefes bıraktım.
Günün geri kalanında tek yapmam gereken, işimi bitirmek ve kim olduğumu unutturmaktı.
En azından şimdilik.
Bir kaç dakika sonra Yaman yanımda belirdi. "Bitti mi?"
​"Bitti Şef," dedim, yağlı elimle alnımı silerken.
​Yaman parçalara baktı. Kaşları çatıldı. Beklediğinden çok daha temiz bir iş çıkardığım için şaşırdığına yemin edebilirdim.
"Güzel. Yarın sabah 06:00'da 1 numaralı kulede olacaksın. Geç kalırsan, o üniformayı iade eder ve Miami'den gidersin."
İlk günden geç kalmama tehdidi mi? Selin'in anlattıkları zihnimde canlandı.
İstemsizce güldüm. Kollarımı göğsümde birleştirdim.
"Orada olacağım."
Kararlı duruşumu süzdü. Cevap vermeden gitti.
​O akşam Pelin'in evine döndüğümde, Miami'nin ünlü neon ışıkları şehri bir panayır yerine çevirmişti. Pelin, elinde iki kadeh buzlu içecekle balkonda beni bekliyordu.
​"Tanrım Mila! İlk günden boğuluyormuşsun, öyle mi?" dedi, kahkaha atarak. "Sen, Washington'ın buzlar kraliçesi, bir avuç tuzlu suya mı yenildin?"
​"Yenilmedim Pelin," dedim, balkondan aşağı, Ocean Drive'ın kalabalığına bakarken. "Sadece... ortamı test ediyordum."
​"Tabii, tabii," dedi Pelin, gözlerini kısarak bana bakarken. "O Şef Yaman... Aras mesaj attı da, biraz 'zor' bir tipmiş. Sence de öyle değil mi?"
​Pelin'in sorularına cevap vermek yerine sessizce içeceğimden bir yudum aldım. Gözlerim, sokağın karşısındaki palmiyelerin arasında park etmiş siyah bir sedan araca takıldı. Yaklaşık on dakikadır oradaydı. İçindeki silueti seçemiyordum ama hislerim yanılmazdı. İzleniyordum.
FBI beni korumak için mi izletiyordu? Ya da beni bulmuşlar mıydı?
Her ikisi de burada durup onlara beni izlemelerine müsade etmem demekti.
​"Pelin, ben biraz erken yatacağım. Yarın mesai erken," diyerek içeri geçtim.
​Yatağımın altına sakladığım o şifreli sürücüyü kontrol ettim. Henüz bir sızıntı yoktu. Ama Miami'nin o pırıltılı havasında bile barut kokusunu alabiliyordum.
​Ertesi sabah saat tam 05:50'de, 1 numaralı beyaz kulenin önündeydim. Hava henüz tam ısınmamış, nem ise insanın üzerine bir battaniye gibi çökmüştü. Kırmızı cankurtaran şortumu ve tişörtümü giymiş, sırt çantamı kulenin merdivenlerine bırakmıştım.
​"Dakiksin. Bu, hayatta kalman için iyi bir işaret."
​Arkamı döndüğümde Yaman'ı gördüm. Üzerinde sadece bir şort ve boynuna asılı bir düdük vardı. Güneşin ilk ışıkları, omuzlarındaki eski yara izlerini belirginleştiriyordu. Gözleri, dünkü öfkeden arınmış ama daha derin bir merakla bakıyordu.
​"Şef," dedim, başımla selam vererek.
​"Dünkü o 'zamanlama hatası'..." dedi, yanıma gelip denize doğru bakarken. "Sıradan bir yüzücü o akıntıda paniğe kapılıp boğulurdu. Sen ise ciğerlerine su dolana kadar tempo düşürmedin. Hangi birimdeydin Mila?"
​Kalbim bir anlığına tekledi. "Anlamadım?" dedim, en masum ses tonumla. "Üniversite takımındaydım, sadece hırslıyım."
​Yaman hafifçe gülümsedi. Bu gerçek bir gülümseme değildi; bir avcının, avının yalanını yakaladığı o anki ifadedeydi. "Üniversite takımı, ha? Pekala Boran. Bakalım kulede otururken de o kadar hırslı mısın?"
​Elindeki dürbünü bana uzattı. "Görevin basit: Sadece denizi değil, kumsalı da izleyeceksin. Miami'de tehlike her zaman sudan gelmez. Bazen kumların üzerindeki bir çantadan, bazen de fazla dikkatli bakan bir çiftten gelir. Bir şey görürsen, telsizden 'Mavi Kod' geçersin."
​Yaman gitmek üzereyken durdu ve bana yaklaştı. Aramızdaki mesafe azaldığında, ondan gelen o deniz tuzu ve sert sabun kokusunu aldım.
​"Buranın nabzını tutacağını söylemiştin," dedi fısıltıyla. "Dikkat et de o nabız seni çarpmasın."
Yaman'ın ayak sesleri merdivenlerden uzaklaşıp kaybolduğunda birkaç saniye daha arkasından baktım.
"Buranın nabzını tutacağını söylemiştin."
Sözleri zihnimde yeniden yankılandı.
Bir şef için gereğinden fazla dikkatliydi. Üstelik bana verdiği görev de düşündüğümden daha kapsamlıydı. Sadece denizi değil, sahili de gözlemlememi istemişti. Bir cankurtaranın görevi için oldukça normaldi belki ama Yaman'ın bunu söyleyişinde başka bir anlam aramadan edemiyordum.
Dürbünü elime alıp kulenin basamaklarını çıktım. Yukarıdaki küçük platforma ulaştığımda deniz manzarası bütün görüş alanımı kapladı. Aşağıda uzanan sahil, sabahın ilk hareketliliğiyle yavaş yavaş canlanıyordu.
Dürbünü gözlerime yerleştirdim.
Önce denizi taradım. Kıyıya yakın bölgelerde yüzen birkaç kişi, biraz ileride sörf tahtasını hazırlayan genç bir adam ve suyun içinde birbirini kovalayan çocuklar vardı. Her şey olağandı.
Dürbünü biraz sağa çevirdim. Sahilde yürüyüş yapanlar, koşucular, şemsiyelerinin altına yerleşmeye çalışan aileler...
Bir kadın çantasından güneş kremini çıkarırken yanındaki küçük çocuk kumdan bir şeyler topluyordu. Birkaç metre ileride iki arkadaş fotoğraf çekmek için birbirlerine poz veriyordu.
Dudaklarımın arasından hafif bir nefes çıktı.
Bütün bunları saatlerce izlemem mi gerekiyordu?
Dürbünü gözlerimden indirip alnımı kısa süreliğine platformun ahşap direğine yasladım. Yaman'ın beni buraya gönderirkenki ifadesi gözümün önüne geldi.
Beni sınamaya devam ediyordu. Bundan emindim.
Belki de gerçekten yapmamı istediği tek şey buydu. Bir cankurtaran gibi davranmak, denizi izlemek ve gerektiğinde müdahale etmek.
Yine de içimdeki huzursuzluk geçmiyordu.
Saatime baktım. Henüz çok az zaman geçmişti.
Yeniden doğrulup dürbünü elime aldım. Bu kez daha sistemli ilerledim. Kıyı şeridini bölümlere ayırarak gözden geçirdim. Şemsiyelerin çevresi, şezlongların arası, suya girip çıkan insanlar... Bir süre sonra gözlerim alışmış, manzaranın sıradan ayrıntılarını birbirinden ayırmaya başlamıştı.
Dakikalar birbirini kovaladı.
Güneş yükseldikçe sahildeki kalabalık da arttı. Bir görevli şezlongları düzeltiyor, iki satıcı ellerindeki ürünlerle turistlerin arasında dolaşıyordu. Bir çocuk annesinin elinden kurtulup suya doğru koştuğunda telsizime uzanacak gibi oldum. Ancak annesi hemen arkasından yetişip onu durdurdu.
Kendi kendime hafifçe gülümsedim.
Görünüşe göre bugün en büyük tehlikemiz, annesinin sözünü dinlemeyen çocuklardı.
Dürbünü indirip omuzlarımı gevşettim. Kulede oturmak, dışarıdan göründüğü kadar kolay değildi. Sürekli aynı manzaraya bakmak, dikkatini bir an bile kaybetmemeye çalışmak... Bir süre sonra insanın zihni en küçük ayrıntılara bile anlam yüklemeye başlıyordu.
Tam yeniden denize dönecekken gözüm marinaya yakın bir noktaya takıldı.
Uzakta, yatların sıralandığı iskelelerden birinde iki kişi vardı. Biri teknenin yanında duruyor, diğeri ise birkaç adım ötede telefonuyla ilgileniyordu.
İlk bakışta dikkat çekici hiçbir şey yoktu.
Dürbünü o yöne çevirdim. Adam telefonunu cebine koydu, ardından teknenin çevresinde kısa bir tur attı. Diğeriyle konuştuğunu düşündüm. Birkaç saniye sonra ikisi de görüş alanımdan çıktı.
Dürbünü indirdim.
Üzerinde durmaya değecek bir şey değildi.
Bakışlarımı yeniden sahile çevirdim. Bir süre daha insanları izledim. Telsizden uzakta, sahilin diğer ucundan gelen boğuk bir konuşma sesi duyuluyordu. Rüzgâr, kulenin çevresindeki bayrağı hafifçe dalgalandırıyordu.
Tam o sırada marinaya yeniden baktım. Az önceki iki kişiden biri geri dönmüştü. Bu kez elinde siyah bir çanta vardı.
Kaşlarım hafifçe çatıldı. Dürbünü gözlerime yerleştirip bulunduğu noktaya odaklandım. Adam çevresine bakındı. Ardından çantayı iskelenin yakınındaki çöp kutusunun yanına bıraktı.
Bir süre orada bekledi. Sonra hiçbir şey olmamış gibi uzaklaşmaya başladı.
Dürbünü gözlerimden indirmedim.
Belki tekneye ait bir eşyaydı. Belki de birazdan geri dönüp alacaktı. Tek başına bir çantanın bırakılması şüphelenmek için yeterli değildi.
Yine de adamın hareketleri zihnime takılmıştı.
Birkaç saniye sonra diğer adam da yeniden ortaya çıktı. Çöp kutusunun yakınında durdu, başını hafifçe çevirerek çevresini kontrol etti. Ardından elini cebine götürdü.
Küçük, gümüş renkli bir şey çıkardı.
Güneş ışığı nesnenin yüzeyinde kısa bir an parladı. Adam onu avucunda çevirdikten sonra yeniden cebine koydu.
Dürbünü biraz daha yaklaştırdım.
Bir rozet miydi?
Nefesimi farkında olmadan tuttum. Adamın yüzünü seçmeye çalıştım ama mesafe buna izin vermiyordu.
Bakışlarımı bir an bile ayırmadan ikisini izlemeye devam ettim. Az önce sıradan görünen o küçük hareketler, şimdi birbirinden bağımsız değildi.
Çanta.
Çevreyi kontrol eden adam.
Gümüş nesne.
İçimdeki bütün dikkat bir noktada toplandı. Elim yavaşça telsize uzandı. Telsizi elime aldım ama konuşmak için hemen düğmeye basmadım.
Gözlerim hâlâ marinadaydı. Adamlar artık birbirlerinden biraz uzaklaşmıştı. Siyah çanta ise çöp kutusunun hemen yanında duruyordu.
Bir cankurtaranın böyle bir durumda ne yapması gerekiyordu?
Önce durumu bildirmek. Sonra talimat beklemek.
İçimden kısa bir nefes alıp telsizin düğmesine bastım. "Şef, beni duyuyor musun?"
Birkaç saniyelik parazit sesinin ardından Yaman'ın sesi duyuldu.
"Dinliyorum Boran. Bir sorun mu var?"
Sesindeki rahatlık dikkatimi çekti. Henüz ne gördüğümü bilmiyordu.
"Marinanın olduğu tarafta bir hareketlilik var. Üçüncü bölge, çöp kutularının yanı. Bir adam siyah bir çanta bıraktı. Yanında başka biri daha var."
Telsizin diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
"Çantayı bırakan kişi hâlâ orada mı?"
"Hayır. Biraz uzaklaştı. Diğeri de çevreyi kontrol ediyor gibi."
"Ne zamandır izliyorsun?"
"Sadece birkaç dakikadır."
Yaman'ın sesi bu kez daha dikkatli çıkmıştı.
"Çantanın içeriğini görebiliyor musun?"
"Hayır. Dışarıdan herhangi bir işaret yok."
"Öyleyse tahmin yürütmeyi bırak ve gözlemlemeye devam et. Kuleden ayrılma. Benim haberim olmadan hiçbir yere gitmiyorsun. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı, Şef."
Telsizi bıraktım.
Yaman'ın tepkisi beklediğimden daha ciddiydi. Şüpheli bir çantadan söz ettiğimde en azından ne gördüğümü biraz daha ayrıntılı sormasını beklemiştim. Bunun yerine doğrudan kuleden ayrılmamamı söylemişti.
Belki de haklıydı. Burada çalışan biri olarak görevim gözlem yapmak ve gerektiğinde haber vermekti. Kendi başıma hareket etmek değil.
Dürbünü yeniden gözlerime yerleştirdim.
Marinaya baktığımda adamlardan birinin durduğunu gördüm. Birkaç saniye boyunca çevresine baktıktan sonra elini ceketinin iç cebine götürdü.
Gümüş renkli nesne yeniden ortaya çıktı.
Bu kez güneş ışığı yüzeyine vurduğunda şekli daha belirginleşti. Küçük, yuvarlak bir rozet gibi görünüyordu. Kalbim hızlandı.
Hayır, bu sıradan bir eşya değildi.
Gözlerimi nesneden ayırmadan biraz daha yaklaştım. Adam onu kısa bir süre diğerine gösterdi. Sonra ikisi de farklı yönlere baktı.
Rozeti tanıyordum.
Washington'da geride bıraktığımı düşündüğüm o dünyanın bir parçasıydı bu. Burada, Miami'de, üstelik kimliğimi gizlemeye çalıştığım bir sırada karşıma çıkması hiç de normal değildi.
Telsize uzandım. "Şef, tekrar konuşmamız gerekiyor."
Bu kez cevap gecikmedi.
"Boran, ne oldu?"
"Az önce sözünü ettiğim adamlardan biri... Gümüş renkli bir rozet çıkardı."
"Rozet mi?"
"Evet. Birkaç saniye gördüm. Tam olarak seçemedim ama..."
Cümlemi tamamlayamadım. Adam yeniden elini cebine götürmüş, ardından diğerine bir şey söylemişti.
Yaman'ın sesi sertleşti. "Tam olarak ne gördüğünü anlat."
"Bir rozet. Ama sıradan bir personel kartına benzemiyordu."
Telsizden kısa bir parazit sesi geldi.
"Mila, emin misin?"
Adımı kullanması dikkatimi dağıttı. Bir an sustum.
"Evet, Şef."
"Orada kal. Sakın telsizi kapatma. Geliyorum."
Telsizi elimde tutarken bakışlarımı marinadan ayırmadım.
Adamlar artık görüş alanımda değildi. Siyah çanta ise hâlâ çöp kutusunun yanında duruyordu.
İçimde kötü bir his vardı. Ve bu kez bunun yalnızca Yaman'ın beni sınamasından kaynaklanmadığını biliyordum.
Kulenin merdivenlerinden gelen hızlı ayak sesleriyle başımı çevirdim.
Yaman, son basamağı da geçerek yanıma ulaştı. Nefesi hafifçe hızlanmıştı ama yüzündeki ifade her zamanki gibi kontrollüydü. Önce bana, ardından elimdeki dürbüne baktı.
"Ne gördün?"
Dürbünü ona uzattım. "İskeleye yakın olan çöp kutusu. Çanta tam yanındaydı. İki adam vardı. Birisi çevreyi kontrol ediyordu."
Yaman dürbünü gözlerine götürerek işaret ettiğim noktaya baktı. Bir süre konuşmadı. Görüş alanını yavaşça değiştirdi, yatların arasını ve iskelenin çevresini taradı.
"Hangisi çantayı bıraktı?"
"Sağ taraftaki. Koyu renk ceket giyiyordu."
"Diğeri?"
"Onun biraz gerisindeydi. Birkaç kez çevresine baktı."
Yaman dürbünü indirdi. "Rozeti gördüğünü söyledin."
"Evet."
"Ne tür bir rozet?"
"Tam seçemedim. Gümüş rengindeydi. Ama bir kimlik işareti gibi görünüyordu."
Yüzündeki ifade değişmedi. Yalnızca çenesini hafifçe sıktığını fark ettim.
"Biraz daha dikkatli bak."
Dürbünü yeniden eline aldı. Bu kez daha uzun süre baktı. Ben de onun omzunun üzerinden marinayı izlemeye çalışıyordum.
Birkaç saniye geçti. Sonra biraz daha.
Yaman dürbünü yavaşça indirdi. "Çanta nerede?"
İşaret ettiğim noktaya baktım. Boştu.
Bir an ne gördüğümü anlamlandırmaya çalıştım. Çöp kutusunun yanı, birkaç dakika önce siyah çantanın durduğu yer, şimdi bomboştu. Yalnızca rüzgârın sürüklediği birkaç ambalaj parçası vardı.
"Az önce oradaydı."
Yaman yeniden dürbünü gözlerine götürdü. "Ne kadar zaman geçti?"
"Bilmiyorum. En fazla birkaç dakika."
"Ve sen bu süre boyunca başka bir şey görmedin?"
Sesindeki değişiklik hoşuma gitmemişti.
"Adamların uzaklaştığını gördüm. Sonra sana haber verdim."
Yaman dürbünü indirdi. Bakışları yüzüme yerleşti. "Çantanın alındığını görmedin yani."
"Hayır."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Rozeti gördüğüne emin misin?"
Bu kez sabrımın sınırına geldiğimi hissettim. "Şef, ne gördüğümü biliyorum."
"Ben de ne sorduğumu biliyorum, Boran."
Birbirimize birkaç saniye baktık. Yaman'ın yüzünde en ufak bir tereddüt yoktu. Sanki verdiğim cevaplardan çok, onları verirken gösterdiğim tepkiyi inceliyordu.
Tam yeniden konuşacakken telsizini çıkardı. "Aras, Selin. Beni dinleyin." İkisi de kısa aralıklarla cevap verdi. Yaman gözlerini benden ayırmadan konuşmaya devam etti. "Kule 1 için teknik arıza kaydı oluşturun. Şimdilik telsiz trafiğini minimumda tutun. Ben ve Boran devriyeye çıkıyoruz."
Aras bir şey sormaya çalıştıysa da Yaman konuşmayı kısa kesti. Telsizini kapatıp bana döndü. "Jet-ski'ye gidiyoruz."
"Çantayı bulmaya mı?"
"Önce orada ne olduğunu göreceğiz."
Dürbünü yerine bıraktım. Sırt çantamı alırken Yaman çoktan merdivenlere yönelmişti. Arkasından ilerledim.
Bir şeylerin yolunda gitmediği açıktı. Fakat beni asıl rahatsız eden, çantanın ortadan kaybolması değildi.
Yaman'ın bana bakışlarıydı.
Merdivenleri benden önce indi. Arkasından ilerlerken yüzündeki ifadeyi çözmeye çalışıyordum. Çenesindeki kaslar gerilmiş, bakışları önündeki yola sabitlenmişti. Bana tek kelime etmiyordu.
Kulenin önüne geldiğimizde jet-ski'nin bağlı olduğu iskeleye doğru yürümeye başladı.
"Bir dakika," dedim, adımlarımı hızlandırarak yanına yetiştiğimde. "Bana ne olduğunu anlatmayı düşünmüyor musun?"
Yaman durmadı.
"Şu an anlatmam gereken bir şey yok."
"Az önce gördüğüm bir çantadan bahsediyoruz. Üstelik yanında şüpheli iki adam vardı. Bunu görmezden mi geleceğiz?"
Bu kez durdu. Başını hafifçe çevirerek bana baktı. "Ben sana görmezden gelmeni söylemedim. Sadece talimatlarıma uymanı söyledim."
"Ben de uyuyorum zaten."
"Öyle mi?"
Sesindeki alaycı ton kaşlarımı çatmama yetti.
"Bir sorun mu var, Şef?"
Yaman birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra bakışlarını çekip yürümeye devam etti. "Umarım yoktur, Boran."
Cevap vermedim. Şimdilik susmak daha akıllıcaydı. Fakat onun her cümlesinin altına başka bir anlam gizlemesinden gerçekten sıkılmaya başlamıştım.
İskeleden jet-ski'yi çözdü. Kontrollerini gözden geçirdikten sonra bana döndü. "Bin."
Arkasına geçip oturdum. Motor çalıştığında yükselen ses, söylemek istediğim diğer bütün cümleleri bastırdı.
Jet-ski iskeleden ayrılıp açık suya doğru ilerledi. Rüzgâr saçlarımı geriye savururken gözlerimi marinadan ayırmadım. Biraz önce kulede gördüğüm noktaya yaklaştığımızda Yaman hızını düşürdü.
"Şurası mı?"
"İlerideki çöp kutusunun yanı. Gri yatın hemen önü."
Yaman başıyla işaret ettiğim yöne baktı. Jet-ski'yi iskelenin yakınındaki boşluğa yönlendirdi.
Motoru durdurduğunda çevredeki sesler yeniden duyulmaya başladı. Su, iskelenin ahşap ayaklarına hafifçe vuruyor; uzaktaki teknelerden gelen konuşmalar rüzgârla birbirine karışıyordu.
Yaman jet-ski'den indi. "Burada bekle."
Kollarımı göğsümde birleştirdim. "Şaka yapıyorsun, değil mi?"
Bana döndü. "Ne?"
"Çantayı ben gördüm. Yerini biliyorum. Ama sen yine de burada beklememi istiyorsun."
"Çünkü burası benim sorumluluğumda, senin değil."
"Ve ben sana gördüklerimi anlatmaya çalışıyorum."
"Ben de seni dinliyorum. Şimdi burada bekle."
Bir an gözlerimi devirdim. Ardından jet-ski'den indim.
"İnanılmazsın."
Yaman bu kez cevap vermedi. İskele boyunca ilerlemeye başladı. Ben de arkasından gittim.
Çöp kutusunun yanına ulaştığımızda ilk dikkatimi çeken şey zemindeki boşluk oldu. Çanta yoktu. Çevrede de onu bırakmış olabilecek birine rastlayamadık.
Yaman eğilip çöp kutusunun çevresine baktı. Sonra birkaç adım ilerleyerek iskelenin diğer tarafını kontrol etti.
"Burada mıydı?" diye sordu.
"Evet."
"Tam olarak emin misin?"
"Yaman, aynı şeyi kaçıncı kez soruyorsun?"
Doğrulup bana döndü. "Çünkü burada hiçbir şey yok."
"Ben de onu görüyorum."
"Öyleyse bana ne gördüğünü bir kez daha anlat."
Bir an sustum. Onunla tartışmak istemiyordum ama sabrım tükeniyordu.
"İki adam gördüm. Biri siyah çantayı buraya bıraktı. Diğeri çevreyi kontrol etti. Sonra gümüş renkli bir rozet çıkardı. Bunların hepsini kendi gözlerimle gördüm."
Yaman'ın bakışları yüzümde dolaştı. "Bir cankurtaranın bütün bunları fark etmesi ilginç."
İşte yine başlamıştı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Tam olarak söylediğim şeyi."
"Yani işimi iyi yapmamdan rahatsız mı oldun?"
Yaman kısa bir nefes verdi. Başını hafifçe yana eğdi. "İşini iyi yapmakla her gördüğüne bir anlam yüklemek arasında fark var."
"Ben anlam yüklemiyorum. Sana gördüklerimi anlatıyorum."
"Ve ben de sana burada olmadığını söylüyorum."
Aramızdaki sessizlik uzadı. Yaman'ın yüzündeki ifade giderek sertleşirken ben de çenemi sıktığımı fark ettim.
"Belki de biraz daha erken gelseydik orada olurdu," dedim.
Yaman'ın gözleri daraldı. "Ne demek istiyorsun?"
"Çantayı kaçırdık diyorum."
"Benim yüzümden mi?"
"Bunu sen söyledin."
Bir anlık sessizlikte yalnızca suyun sesi duyuldu. Yaman bir adım yaklaştı. "Beni iyi dinle, Boran. Burada gördüğün her şeyin peşinden kendi kararlarınla gidemezsin. Bir şey fark ettiğinde haber verirsin. Sonra ne yapılacağına ben karar veririm."
"Ben de tam olarak bunu yaptım!"
Sesim istemeden yükselmişti. Bir an durup çevremize baktım. Yakındaki teknelerden birinde çalışan iki kişi bize doğru dönmüştü.
Yaman da onları fark etti. Bakışlarını yeniden bana çevirdiğinde sesini alçalttı. "Öyleyse neden söylediklerimi dinlemekte bu kadar zorlanıyorsun?"
Cevap vermek üzere ağzımı açtım ama kendimi durdurdum. Çünkü vereceğim cevap, söylememem gereken çok fazla şeyi açığa çıkarabilirdi.
Yaman birkaç saniye daha beni izledi. Ardından arkasını dönerek jet-ski'ye doğru yürüdü. "Bin." Bu kez itiraz etmedim. Ama içimdeki öfke dinmek bir yana, giderek büyüyordu.
Jet-ski'ye yeniden oturduğumda Yaman motoru çalıştırdı. Marina geride kalırken gözlerimi bir süre daha çöp kutusunun bulunduğu noktada tuttum.
Çanta gerçekten oradaydı. Bundan emindim.
Yaman'ın bana inanıp inanmaması umurumda değildi. Fakat onun bir şeyleri benden sakladığına dair hislerim giderek güçleniyordu. Ve nedense, bu durum beni çantanın kendisinden çok daha fazla rahatsız ediyordu.
Jet-ski marinadan uzaklaştıkça çevremizdeki sesler azaldı. Kıyıdaki kalabalık küçülürken dalgaların sesi belirginleşti. Yaman, bir süre boyunca tek kelime etmeden ilerledi.
Ben de konuşmadım. Şimdilik.
Fakat içimde biriken soruların sayısı giderek artıyordu. Çantanın ortadan kaybolması, adamların davranışları, Yaman'ın kuledeki tepkisi... Hepsi birbirinden bağımsız görünüyordu ama onun bir şey bildiğinden emindim.
Motorun sesi aniden kesildi. Başımı kaldırdım. Jet-ski hafifçe sallanarak durdu. Kıyı artık epey gerimizde kalmıştı. "Burada ne yapıyoruz?" diye sordum.
Yaman cevap vermedi. Önce denize, ardından bana baktı. Yüzündeki ifade marinadakinden farklıydı. Orada öfkesini bastırmaya çalışıyordu. Şimdi ise sanki söyleyeceklerini çoktan belirlemişti.
"Bir şey soracağım."
"Sonunda."
Kaşlarından biri hafifçe kalktı. "Her cümleye bir karşılık vermek zorunda mısın?"
"Her soruma cevap alamadığım için olabilir."
Yaman başını iki yana salladı. Sonra ellerini gidonun üzerine yerleştirip bana döndü. "Sabah sana ne söyledim?"
"Kulede dikkatli olmamı."
"Başka?"
"Denizi ve sahili gözlemlememi."
"Peki, ne yaptın?"
"Tam olarak bunu."
"Hayır." Sesi sertleşti. "Sen yalnızca gözlem yapmadın. Birkaç dakikalık görüntüden iki adamın ne yaptığını, ne amaçladığını ve ne sakladığını anlamış gibi davrandın."
"Ben ne sakladıklarını bildiğimi söylemedim."
"Ama bir rozet gördüğünden eminsin."
"Evet."
"Nasıl bir rozet?"
"Gümüş renkliydi. Küçüktü. Güneş ışığına denk geldiğinde parladı."
"Üzerinde ne vardı?"
"Bu kadar uzaktan görebildiğimi mi sanıyorsun?"
Yaman'ın çenesi gerildi. "Öyleyse neden bu kadar eminsin?"

Bir an ona baktım. Sonra bakışlarımı denize çevirdim.
"Çünkü oradaydım."
"Ben de sana inanmak istiyorum, Boran. Ama bazı şeyler anlattıklarınla örtüşmüyor."
İçimde bir şey gerildi. "Ne gibi?"
"Suya girdiğin gün."
Başımı yeniden ona çevirdim. "Ne olmuş suya girdiğim gün?"
"Akıntının seni zorladığı anı hatırlıyorum. Bir süre sonra nefesin kesilmeye başlamıştı ama yine de hızını korudun. Çoğu insan o durumda paniğe kapılırdı."
"Yüzme takımındaydım. Bunu daha önce söyledim."
"Hatırlıyorum."
"Öyleyse?"
Yaman gözlerini benden ayırmadı. "Üniversite yüzme takımında olduğunu söyledin. Hangi üniversite?"
Soru beklediğimden farklıydı. Bir anlık duraksamayı belli etmemeye çalıştım.
"Miami'de değil."
"Onu zaten tahmin ettim."
"Merakını gidermek için özgeçmişimi mi anlatmam gerekiyor?"
"Hayır." Biraz öne eğildi. "Sadece bana anlattığın şeylerin doğru olup olmadığını anlamaya çalışıyorum."
Güldüm ama bu kez gülüşümde eğlence yoktu. "İşe aldığın insanları sorgulamak gibi bir alışkanlığın mı var?"
"İşime yarayacak insanları tanımak gibi bir alışkanlığım var."
"Benim işime yarayıp yaramadığımı henüz bilmiyorsun."
"Tam da bunu anlamaya çalışıyorum."
Bir süre birbirimize baktık. Rüzgâr saçlarımı yüzüme savururken onları kulağımın arkasına sıkıştırdım. Yaman'ın gözlerindeki dikkati görmezden gelmek giderek zorlaşıyordu.
Beni tartıyordu. Her kelimemi, her tepkimi, verdiğim her cevabı. Ve bundan hiç hoşlanmıyordum.
"Bir şey merak ediyorum," dedim sonunda. "Sen herkese böyle misin?"
"Nasıl?"
"Sürekli açık arayan, en küçük ayrıntıyı bile sorgulayan biri."
Yaman'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade değişikliği oldu. "Hayır."
"Ne kadar şaşırtıcı."
"Yalnızca benden bir şey sakladığını düşündüğüm insanlara." Bu kez cevap veremedim. Yaman gözlerini benden ayırmadan devam etti. "Sen de benden bir şey saklıyorsun, Boran."
İsmimi özellikle vurgulamıştı.
İçimdeki bütün düşünceler bir anlığına sustu. Yüzümdeki ifadeyi değiştirmemek için çaba harcadım.
"Öyle mi?"
"Evet."
"Belki de sen insanlara güvenmeyi bilmiyorsundur."
"Belki de."
Başını hafifçe yana eğdi. Ardından motorun anahtarına uzandı ama çalıştırmadan önce bir kez daha konuştu.
"Bir şeyi unutma. Burada ne kadar iyi gözlem yaptığın kadar, ne zaman susman gerektiğini bilmen de önemli."
"Benim ne zaman konuşacağıma sen karar veremezsin."
Yaman'ın bakışları sertleşti. "Bu sahilde benim sorumluluğum altındasın."
"Bu, her söylediğini sorgulamadan kabul edeceğim anlamına gelmiyor."
"Zaten senden bunu beklemiyorum." Cevabı beni hazırlıksız yakaladı.
Yaman motoru çalıştırdı. Gürültü yeniden aramıza girdi. Bir süre sonra kıyıya doğru dönmeye başladık.
Ben arkamızda kalan açık denize baktım.
Bütün sabah boyunca onun beni sınadığını düşünmüştüm. Şimdi ise sınavın çoktan başladığını ve benim bilmediğim sorular üzerinden ilerlediğini anlıyordum.
Yaman'ın şüpheleri vardı. Benim de. Üstelik ikimizden hangisinin diğerinden daha fazla şey sakladığını henüz bilmiyordum.
Kıyıya yaklaştığımızda Yaman hızını düşürdü. İskeleye yanaşmadan hemen önce başını hafifçe bana çevirdi.
"Bu arada, Boran..."
"Efendim, Şef?"
Bir an sustu. "Bir daha gördüğün bir şeyi bana anlatırken, gerçekten gördüğün şeyle tahminlerini birbirine karıştırma."
Gözlerimi ondan ayırmadım.
"Sen de bir dahaki sefere birinin anlattıklarını dinlerken, önce ona inanmayı dene."
Yaman cevap vermedi.
Jet-ski iskeleye yanaştığında ilk ben indim. Ayaklarım ahşap zemine değer değmez çantamı alıp uzaklaşmak istedim.
Fakat arkamdan gelen sesi duydum. "Boran." Durup omzumun üzerinden baktım.
Yaman hâlâ jet-ski'nin üzerindeydi. Gözleri doğrudan benimkilerin üzerindeydi. "Bir şey daha." Bekledim. "Mert de ilk geldiğinde senin gibiydi."
Kaşlarım çatıldı. "Mert mi?"
Yaman'ın yüzündeki ifade değişmedi. "Eski kule görevlisi."
"Onunla ne ilgisi var?"
Bu kez cevap vermesi birkaç saniye sürdü. "Henüz bir ilgisi yok." Sonra bakışlarını benden çekti. "İşinin başına dön."
Olduğum yerde kaldım.
Mert.
Sabah Selin'in adını anarken sesini alçalttığı, kimsenin hakkında konuşmak istemediği eski çalışan...
Yaman'ın bunu neden şimdi söylediğini bilmiyordum. Ama bir şeyden emindim. Bu sahilde yalnızca benim sakladığım sırlar yoktu.

_______

Güzel gidiyor muyuz?