3. Bölüm: Gece Devriyesi

3. Bölüm: Gece Devriyesi
Miami'nin öğle sıcağı, Ocean Drive'ın asfaltından buhar olup yükselirken, üzerimdeki kırmızı sahil güvenlik tişörtü tenime yapışmıştı. Yanımda, her zamanki o sarsılmaz, kaya gibi sert duruşuyla Yaman yürüyordu. Ofisteki telsiz sisteminin yedek parçaları için şehre inmek zorunda kalmıştık ve Selin, "Mila da gitsin, hem biraz güneşin altından çıkar," diyerek bizi bu kaosa sürüklemişti.
Sıradan bir kız gibi yürümeye çalışıyordum. Gözlerim mağaza vitrinlerindeki indirim tabelalarına bakmalıydı, değil mi? Ama zihnim durmuyordu.
Saat 13:15.
Saat yönünde 2'de, köşe başında duran siyah gözlüklü adam. Elini sürekli ceketinin içine götürüyor.
Silah mı?
Hayır, muhtemelen sadece alerjisi var.
Saat 10 yönü. Beyaz spor arabanın motor sesi normalden daha yüksek.
Modifiye mi, yoksa hızlı bir kaçış için mi hazırlanmış?
Asfalt çok sıcak, olası bir çatışmada kumdan daha az siper sağlar. En yakın güvenli bölge: Karşıdaki otelin mermer sütunları.
Bakışlarımı vitrindeki güneş gözlüklerine çevirdim. Camda kendi yansımamın yanında caddenin bir bölümünü de görebiliyordum. Arkadan yaklaşan iki kişiyi, yolun karşısında duran motosikleti ve az önce köşeyi dönen siyah aracı yeniden kontrol ettim.
Her şey normal görünüyordu. En azından şimdilik.
Adımlarımı Yaman'ın temposuna uydurmaya çalıştım. Fakat birkaç saniye sonra gözüm yeniden vitrinin yansımasına kaydı. Arkadaki kalabalık değişmişti. Bir adam telefonuyla konuşarak yürüyordu. Yanındaki kadın çantasını omzuna yerleştirdi. Bir çocuk annesinin elinden kurtulup birkaç adım öne geçti.
Normal. Sıradan. Tehlikesiz.
Kendi kendime derin bir nefes verdim.
"Bir şey mi arıyorsun?" Yaman'ın sesiyle başımı çevirdim. "Ne?"
"Az önce aynı vitrinin önünden ikinci kez geçtik." Kaşlarımı hafifçe çattım. Gerçekten mi? Yaman'ın bakışları önce vitrine, sonra yüzüme kaydı. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. "Beğendiğin bir şey varsa söyle. Geri dönelim."
"Hayır, sadece bakıyordum."
"Tabii."
Yürümeye devam etti. Ben de peşinden ilerledim. Birkaç adım boyunca konuşmadı. Ancak bakışlarının zaman zaman bana döndüğünü fark ediyordum. Sanki bir şey söylemek için doğru anı bekliyordu. "Bu arada," dedi sonunda, "vitrinlerin hepsi bu kadar ilgini çekiyor mu?"
"Ne demek istiyorsun?"
"Hiç." Omuz silkti. "Sadece bir süredir alışveriş yapmaktan çok arkamızdan gelen insanlarla ilgileniyorsun."
Adımlarım istemsizce yavaşladı. Bunu fark etmişti. Yüzümdeki ifadeyi toparlayıp yeniden yürümeye başladım. "Çevreme bakmamda ne var?"
"Hiçbir şey. Ama insan bazen yürürken de yürüyebilir."
Ona yan gözle baktım.
"Bu da yeni bir hayat felsefesi mi?"
Yaman kısa bir kahkaha bıraktı. Sonra ellerini şortunun ceplerine sokarak yürümeye devam etti. "Boran?"
"Efendim Şef?"
"Sen sanki her gün bir suikastçı bekliyor gibisin, farkında mısın?"
Adımlarını yavaşlatmış, elleri cebinde bana bakıyordu. Gözlerinde o her zamanki alaycı ama keskin ifade vardı.
"Kasların o kadar gergin ki, yanından geçen patenli çocuk çarpsa muhtemelen onu etkisiz hale getirip yere sereceksin. Rahatla biraz. Burası Miami."
Yutkundum. "Sadece... kalabalığa alışık değilim. Sahilde görüş açısı daha geniş."
Yaman hafifçe gülümsedi. "Görüş açısı değil senin derdin. Sen her köşede bir tehdit arıyorsun. Bak," dedi eliyle neon ışıklı bir dondurmacıyı işaret ederek. "Oradaki adam sadece çilekli dondurma satıyor, biyolojik silah değil. Derin bir nefes al."
"Belki de dondurmacının fazla masum görünmesi şüphelidir," diye mırıldandım.
Yaman başını bana çevirdi. "Ne?"
"Hiçbir şey."
Başını iki yana salladı. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra yeniden önüne döndü. Tam o sırada, caddenin karşı tarafından gelen o tiz ve neşeli çığlık, tüm stratejik analizlerimi yerle bir etti.
"MİİİİLA! Tatlım! İnanmıyorum, seni bu halde mi görecektim?"
Pelin, üzerinde devasa bir hasır şapka, elinde onlarca alışveriş çantasıyla bir moda ikonu gibi aramıza daldı. Yaman'ı tepeden tırnağa süzdüğünde, adamın omuzları bile hafifçe kasıldı.
"Ay Mila! Sonunda kendine bir koruma mı tuttun? Ama tatlım, koruma dediğin biraz daha... ne bileyim, takım elbiseli olur," dedi Pelin, Yaman'ın yanına gidip tişörtünün kumaşına dokunarak. "Kumaş çok kalitesiz. Ayrıca bu sakallar... Stilistim görse kahrolur. Şekerim, sen bu adamı hemen benim kuaföre götür, o maskülen havayı biraz törpüleyelim."
Yaman'ın yüzündeki kaslar sertleşti. "Koruma değilim hanımefendi. Şefiyim."
Pelin hiç oralı olmadı, elindeki poşetlerden birini Yaman'ın kucağına tutuşturuverdi.
"Şef mi? Ay ne güzel, mutfakla aran iyi o zaman! Bak Mila, bu adam tam bir 'sert erkek' projesi. Ama o kargo şortlar... Tanrım, 2010'da kaldık galiba! Hemen karşıdaki butiğe giriyoruz, bu beyefendiye bir Miami tarzı yapıyoruz."
Yaman, elindeki pembe kurdeleli alışveriş poşetine bakarken bana döndü. "Boran," dedi, dişlerinin arasından. "Eğer bu kadını buradan götürmezsen, yemin ederim telsiz parçalarını almadan sahile dönerim ve seni okyanusa fırlatırım."
"Pelin, lütfen," dedim gülmemek için kendimi zor tutarak. "Bizim işimiz var."
"Aman iyi be! Tarz fukaraları!" Pelin poşetini Yaman'ın elinden hırsla geri alıp kalçalarını sallayarak uzaklaştı.
"Akşam eve o 'korumayı' da getir, en azından bir kahve içeriz!"
Pelin gözden kaybolduğunda, Yaman derin bir nefes verdi ve tişörtünü düzeltti. Tekrar bana döndüğünde, o sert ifadesinin altında ilk kez insani bir sarsıntı vardı.
"Arkadaşın..." dedi, kelimeleri seçmeye çalışarak. "...gerçekten bir suikastçıdan daha tehlikeli."
"Katılıyorum Şef," dedim, bu sefer gerçekten gülümseyerek. "Ondan kaçış yok."
Yaman bana baktı, bakışları bir anlığına yumuşadı. "En azından bir anlığına etrafı kolaçan etmeyi bıraktın Boran. Bu da bir gelişme."
Önümüzden geçen neon renkli kalabalığa baktım. Belki de haklıydı. Bazen en büyük tehlike, namlunun ucunda değil, pembe alışveriş çantalarının arasındaydı.
...
Miami'nin gündüzleri ne kadar gürültülüyse geceleri de o kadar aldatıcı bir sessizliğe bürünüyordu. Gündüz kalabalıkların doldurduğu sahil, şimdi aralıklarla kıyıya vuran dalgaların ve uzaktan gelen motor seslerinin hâkimiyetindeydi. Neon tabelalar hâlâ yanıyordu ama ışıkları, denizin üzerinde kırılarak uzayan solgun çizgilerden ibaretti.
Resmî mesaim saatler önce bitmişti. Yine de o gece eve gitmek içimden gelmemişti.
Marinada gördüğüm çanta hâlâ aklımdaydı. Birinin onu oraya bırakması, başka birinin gelip alması ve Yaman'ın bütün bunları sanki önemsiz bir aksaklıkmış gibi geçiştirmesi... Olayın kendisinden çok, sonrasında yaşananlar rahatsız ediyordu beni.
Yaman'ın neden bu kadar temkinli davrandığını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, ortada açıklanmamış bir şey olduğuydu. Ve ben açıklanmamış şeylerden pek hoşlanmazdım.
Kulelerin bulunduğu bölgeye döndüğümde sahil neredeyse tamamen boşalmıştı. Selin ve Aras çoktan ayrılmıştı. Burak'ın ise teknesinin pervanesini kontrol etmek için biraz daha kalacağını duymuştum. Açıkçası onun hâlâ orada olması dikkatimi çekmemişti. En azından ilk anda.
Bakışlarımı marinaya çevirdim.
Önceki gün gördüğüm kişileri arıyordum. Aynı noktada bekleyen biri, gereğinden uzun süre oyalanan bir tekne ya da çevresini kontrol ederek hareket eden herhangi biri... Fakat karşıma çıkan tek şey, gece boyunca yer değiştiren ışıklar ve hafifçe sallanan teknelerdi.
Bir süre bekledim. Sonra marinaya doğru ilerleyen birini fark ettim.
Burak.
Adımlarımı yavaşlattım. Onu burada görmek şaşırtıcı değildi ama tek başına, çalışma alanından uzaklaşarak iskeleye yönelmesi dikkatimi çekmişti.
Gündüzleri durmadan konuşan, en ciddi anlarda bile bir şaka sıkıştırmayı başaran o adam gitmiş; yerine çevresine bakarak yürüyen, telefonunu elinde sıkan biri gelmişti.
Bir an durdu. Ardından telefonunu kulağına götürdü.
Aramızdaki mesafeyi koruyarak olduğum yerde kaldım. Konuşmasını duymaya çalışmıyordum aslında. Fakat gece sessizdi ve rüzgâr, sesleri zaman zaman bulunduğum noktaya kadar taşıyordu.
"Hayır, daha önce de söyledim. Dördüncü kule hattında olacaktı." Bir an sustu. Karşı tarafı dinlerken başını çevirdi, marinayı kontrol etti. "Yaman son günlerde devriyeleri sıklaştırdı. İşimizi zorlaştırıyor."
Kaşlarım hafifçe çatıldı. Yaman'ın adı.
Burak yeniden konuştuğunda sesi daha alçaktı. "Bir de şu kız var... Mila. Sürekli karşıma çıkıyor. Bir şeylerden şüphelendiğini düşünüyorum."
Nefesimi sessizce bıraktım. Demek benimle ilgili de konuşuyordu.
"Bu gece saat ikide çıkacağım. İşaret verildiğinde malı bırakırım. Ama bu kez payımı önceden istiyorum. Sonradan yine ortada kalmak istemiyorum." Telefonun diğer ucundan gelenleri duyamadım. Burak birkaç saniye sessiz kaldı, ardından kısa bir cevap verdi. "Tamam. Ama bu son." Görüşmeyi sonlandırdı.
Telefonunu cebine koyarken bir kez daha çevresine baktı. Sonra iskele boyunca yürümeye devam etti.
Olduğum yerde birkaç saniye daha kaldım.
Dördüncü kule hattı. Saat iki. Bir paket.
Kaybolan çantanın görüntüsü zihnimde yeniden belirdi. O an gördüğüm kişilerle Burak'ın konuşması arasında bir bağlantı vardı mıydı? Henüz ne olduğunu bilmiyordum ama artık bunun basit bir şüpheden ibaret olmadığından emindim.
Burak yalnızca bir şeyler duymamıştı. İşin içindeydi.
Tam o sırada arkamdaki karanlıkta belli belirsiz bir hareket hissettim. Dönmek için başımı çevirdiğimde bir ses duydum. "Gece devriyeleri tehlikelidir, Boran."
Yaman'ın sesiydi.
Fakat bu kez sesin geldiği yöne baktığımda onu hemen göremedim. Birkaç adım ötemde, ışığın ulaşmadığı noktada duruyordu. Bakışları önce bana, ardından az önce Burak'ın yürüdüğü iskeleye kaydı.
Burak henüz uzaklaşmamıştı. Yaman bunu biliyor gibiydi.
Bana doğru gelmedi. Bir şey söylemedi. Yalnızca bekledi. Ve o an anladım ki Burak'ın konuşmasını yalnızca ben dinlememiştim.
Burak'ın silueti iskeledeki teknelerin arasında kaybolana kadar bekledik.
Yaman'ın bakışları hâlâ aynı noktadaydı. Sanki biraz önce duyduğumuz konuşma, onun için yeni bir bilgi değil de uzun zamandır beklediği bir gelişmeydi.
İlk konuşan ben oldum.
"Ne zamandır buradasın?"
Bakışlarını bana çevirdi. "Senin kadar uzun değil."
"Bu bir cevap sayılmaz."
"Senin burada ne işin olduğunu açıklaman da sayılmaz."
Kollarımı göğsümün üzerinde birleştirdim. Gecenin serinliği sahile yayılmaya başlamıştı ama Yaman'ın karşısında dururken üşümek aklıma gelecek son şeydi. "Ben bir şey araştırıyordum."
"Fark ettim."
"Öyleyse neyi araştırdığımı da biliyorsundur."
Yaman kısa bir süre sustu. Sonra başını hafifçe yana eğdi. "Burak'ı mı?"
"Hayır. Ortadan kaybolan çantayı."
Bakışlarında belli belirsiz bir değişiklik oldu. Çok kısa sürdü ama gözümden kaçmadı.
"Demek hâlâ onu düşünüyorsun."
"Sen de düşünüyorsun. Yoksa burada ne işin var?"
Bu kez cevap vermedi. Yaman'ın sessizliği bazen verdiği cevaplardan çok daha sinir bozucuydu.
"Burak'ın konuşmasını duydun," dedim. "Dördüncü kule hattından, saat ikiden ve bir paketten bahsetti. Sanırım artık bunun tesadüf olmadığını kabul edebiliriz."
"Ben bunu haftalardır biliyorum."
Kaşlarım çatıldı. "Ne?"
"Burak'ı haftalardır izliyorum."
Bir an ona baktım. Söylediği şey, kafamdaki bazı parçaları yerlerine oturturken yenilerini de ortaya çıkarıyordu.
"Ve bunu bana söylemeyi düşünmedin?"
"Seninle paylaşmam için bir sebep göremedim."
"Çok naziksin."
"Rica ederim."
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Bu adamın en sinir bozucu özelliği, ciddi bir konuşmanın ortasında bile son derece sakin kalabilmesiydi.
"Öyleyse neden hâlâ burada çalışmasına izin veriyorsun?"
Yaman'ın yüzündeki ifade değişti. Bu kez alaycı değildi. "Çünkü Burak tek başına hareket etmiyor."
Gözlerimi ondan ayırmadım. "Bir piyon yani?"
"Bir şeyleri anlamaya başladın."
"Ve sen de onu kullanıyorsun."
"Benim ne yaptığım seni ilgilendirmez, Boran."
"Burada çalışan biri olarak beni de ilgilendiriyor. Üstelik az önce benim hakkımda konuşuyordu."
Yaman birkaç saniye boyunca yüzümü inceledi. Ardından bakışlarını denize çevirdi. "Burak'ı şimdi ortaya çıkarırsak onunla birlikte hareket edenler ortadan kaybolur. O zaman elimizde ne bir isim kalır ne de takip edebileceğimiz bir iz."
"Yani hiçbir şey yapmadan bekleyeceğiz?"
"Hiçbir şey yapmadığımızı kim söyledi?" Sesindeki sakinlik, söylediklerinden daha fazla şey saklıyordu.
Bir adım yaklaştım. "Yaman, sen tam olarak neyin peşindesin?"
Bu kez doğrudan gözlerime baktı. "Şu an bilmen gereken tek şey, Burak'ın düşündüğünden daha büyük bir işin içinde olduğu."
"Ben de tam olarak bunu anlamaya çalışıyorum."
"Hayır." Sesi biraz sertleşti. "Sen anlamaya çalışmıyorsun. Kendini tehlikenin ortasına atıyorsun."
İstemsizce kaşlarımı kaldırdım. "Bir dakika. Az önce beni haftalardır izlediğini söylediğin adamın konuşmasını dinledim diye mi bu kadar endişelendin?"
"Endişelenmekle ilgisi yok."
"Öyle mi?"
"Öyle."
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu. Uzakta bir teknenin halatı rüzgârla birlikte direğine vuruyor, metalik ses gecenin içinde yankılanıyordu.
Yaman'ın yüzüne baktım. Gündüz Pelin'in pembe alışveriş poşetini elinde tutarken ne yapacağını bilemeyen adamdan eser yoktu. Karşımda duran kişi, her cümlesini tartarak kuran ve karşısındakine mümkün olduğunca az şey gösteren biriydi.
"Burak'ın peşinde haftalardır olduğunu söylüyorsun," dedim. "Peki Mert?"
Bu kez sessizlik biraz daha uzun sürdü. Yaman'ın çenesi hafifçe gerildi.
"Mert'in konuyla ne ilgisi var?"
"Bilmiyorum. Belki de sen biliyorsundur."
Gözlerini benden ayırmadı. "Her kaybolan insanı aynı hikâyenin içine yerleştirmeyi bırak, Boran."
"Ben yalnızca soruyorum."
"Ve ben de sana her sorunun cevabını alamayacağını söylüyorum."
İçimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu. Burak'ın konuşması, Yaman'ın haftalardır onu izlediğini söylemesi ve Mert'in adı geçtiğinde yüzündeki o küçük değişim...
Birbirinden bağımsız görünmeleri için fazla fazla ortak noktaları vardı.
Yaman saatine baktı. "Artık gitmelisin."
"Emir mi?"
"Uyarı."
"Aradaki farkı henüz çözemedim."
"Çözmek zorunda değilsin."
Arkasını dönmeden önce son kez bana baktı. "Ve Boran..."
"Ne?"
"Bu gece duyduklarını kimseyle paylaşma."
"Özellikle seninle mi?"
"Özellikle benimle."
Bunu söyledikten sonra marinaya doğru birkaç adım attı. Sanki konuşma onun için çoktan bitmişti. Ben ise olduğum yerde kaldım.
Yaman'ın benden sakladığı şeylerin sayısı giderek artıyordu. Üstelik artık yalnızca benim geçmişimi merak eden biri olmadığını biliyordum. Onun da peşinde olduğu bir şey vardı.
Ve nedense Mert'in adı geçtiğinde bunu daha fazla hissediyordum.
Gözlerimi denize çevirdim. Saat henüz gece yarısını bile geçmemişti. Burak'ın söylediği saat ikiye daha çok vardı. Ama artık o gece eve dönmeye hiç niyetim yoktu.
________________

Yorum ve fikirlerinizz neler?
Yeni bölüm yarın!!
Öptüm.