Bölümler 4Şu an: 3.Bölüm
- 1 Tanıtım144 kelime
- 2 1.Bölüm836 kelime
- 3 2. Bölüm1.091 kelime
- 4 3.Bölüm1.039 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sonbaharın varlığını daha çok hissettirdiği bir akşam gecesiydi. Camdan gelen hışırtı sesleri rüzgârın habercisiydi. Meryem, duyduğu hışırtı sesleriyle kendine geldi ve dalgın o halinden çıktı. Mahir hâlâ karşısında duruyordu. Kendisine söylenen sözlerinden etkisinden çıkmak kolay olmadı.
"Haklısınız doktor bey." diyebildi sadece bakışlarını üzerinden çekmeyen adama. Mahir ile aralarında birkaç dakikalık bir sessizlik oldu. Sanki Mahir Meryem'in konuşması ve kendini ifade etmesi için ona zaman tanıyordu. Sessiz geçen o birkaç dakikanın sonunda Meryem titreyen sesiyle konuşmaya karar verdi.
"Ben... Çok fazla alışkın değilim dertlerimi anlatmaya. Hep dinlenmenin eleştirildiği ve dinlenmeme fırsat verilmeyen bir ortamın içinde büyüdüm. O yüzden... dinlenmek nasıl oluyor tam olarak aşina değilim."
Meryem'in yüreğinden dökülen bu sözler Mahir'in vicdanına ve yüreğine hitap etti. Onun hâline üzüldü, kim bilir neler yaşadı da şimdi bu haldeydi!? Bu sözleri söylemek bilhassa bir kadın için çok zordu. Meryem'in söylediği bu birkaç kelime onun tamamen hayattan kopmadığını ve iyi olmak istediğinin göstergesiydi.
"Meryem Hanım..." diyerek söze başladı Mahir.
"Dinlenmek... size iyi gelen aktiviteleri yapmaktır. Bu gezmek olur, resim yapmak olur, yazmak olur ve yeri gelince uyumak olur. Dinlenmenin birçok çeşidi var. Önemli olan sizin yaptığınızda size kendinizi iyi hissettirecek bir aktivite yapmak. Sizin şuan ki bayılma sebebiniz aşırı yorgunluğunuzun bedensel olarak yansıması. Tıbbi dilde biz buna 'vazovagal senkop' diyoruz. Basit gibi gözüken bu durum devam ederse ileride ciddi rahatsızlıklara neden olacaktır. O yüzden size haftaya randevu veriyorum. Bana kontrole gelin, nabız ve tansiyon takibi başlayacağım."
Mahir'in bu uzun ve neredeyse soluksuz söylediği sözler karşısında Meryem kendisine daha dikkat etmesi gerektiğini anladı. Yakın arkadaşı Kaderden sonra ilk defa biri kendisine kendisine değer vermeyi hatırlattı. Bu gerçekten Meryem için çok değerli bir andı. Mahir'in gözlerine baktı, bir acıma aradı ama bulamadı. Kendisine acımaması onu biraz da olsa mutlu etti. Tüm içtenliğiyle, "Teşekkür ederim doktor bey. Sözleriniz bana iyi geldi. Haftaya kontrole geleceğim inşAllah. Peki ne zaman çıkabilirim buradan?" dedi. Mahir Meryem'in koluna takılı olan seruma baktı, bitmiş gözüküyordu.
"Rica ederim, doktor olarak görevim." dedi ilk başta. Sonra seruma yaklaşıp Meryem'in kolundan serumu çıkarttı . Bunu yaparken de, "Serumunuz bitti birkaç dakika kendinize gelmeyi bekleyin ondan sonra çıkabilirsiniz. Hemen ayağa kalkmayın!" demeyi ihmal etmedi. Meryem başını 'tamam' anlamında salladı. Mahir'in bu ilgisinin, onun hastası olduğu için olduğunu bilsede yine de hoşuna gitmişti.
Mahir serumu çıkarttıktan sonra ortamdan ayrıldı ve odasına doğru yol aldı. Mesaisi bittiği için hazırlanıp çıkacaktı ve evine doğru yola çıkacaktı. Meryem ise birkaç dakikalık dinlenmenin ardından yataktan kalkıp üstünü başını düzeltti ve hastaneden çıktı. Otobüs durağına adım adım yürüdü, çünkü acelesi yoktu. Birkaç dakikalık beklemenin ardından gelen otobüse binip kartını okuttu ve arkaya geçti.
Otobüs hareket halindeyken telefonu çaldı. Eline alıp baktığında kayıtlı olmayan bir numaraya ait bir arama olduğunu gördü. Telefonu açıp kulağına götürdü, "Efendim?" dedi.
"Meryem Hanım, sizi Demirhan Kolejinden arıyoruz. Yaptığınız öğretmenlik başvurunuz kabul edilmiştir. Sizi aramıza katıldığınız için tebrik ederiz. Yarın okulumuza bekliyoruz." Telefonun karşı tarafından gelen bir kadın sesiydi ve söyledikleri karşısında Meryem çok mutlu oldu. "Gerçekten mi? Çok mutlu oldum, haber verdiğiniz için teşekkür ederim. Yarın geleceğim merak etmeyin" dedi mutlu çıkan sesiyle. Birkaç sözün ardından telefonu kapattı. O kadar mutlu olmuştu ki... Artık kendine ait bir işi vardı. Ailesinin hakaretlerini sürekli işitmek zorunda kalmayacaktı.
Aklına Kader geldi, onu hemen arayıp haber vermeliydi. Birlikte birkaç koleje başvurmuşlardı. Demirhan Koleji de bunlardan biriydi. Tam onu arayacakken kalp kalbe temsili Kader onu arıyordu. Hemen açtı telefonu, karşıdan gelen ses heyecanlı geliyordu.
"Bitanem! Demirhan Kolejinden aradılar beni. Seni aradılar mı?"
Meryem gülerek, "Evet, kabul edilmişim! Sen?" dedi. Kader'de gülerek "Ben de! Bunu kutlamalıyız neredesin bacım?" diye sordu. Meryem'de otobüste olduğunu söyledi ve bir mekan belirleyip buluşma kararı aldılar. Kapanan telefondan sonra Meryem, buluşacakları yere yakın bir yerde indi. Meryem'in indiği durak ile Kaderle buluşacakları kafe arasında 5-10 dakikalık bir yürüme mesafesi vardı. Hızlı adımlarla kafeye doğru yürüdü. Kafenin önüne gelince içeri girip manzarası güzel bir masa seçti ve oturdu.
Oturalı birkaç dakika olmuştu ki Kader'de geldi. Ayağa kalkıp arkadaşını karşılayan Meryem, Kader yanına geldiğinde ona sıkıca sarıldı. Günün yorgunluğuyla birine sarılmak, özellikle de onu anlayan ve dinleyen birine sarılmak ona çok iyi geldi. Meryem bu hissiyatını, "İyi ki geldin kardeşim!" sözleriyle dile döktü. Onun bu samimiyeti, "İyi ki sen de bi'tanem" sözleriyle karşılık buldu.
Sarılma faslının ardından ikisi de masalarına oturdu ve koyu bir sohbete daldı. "Günün nasıl geçti bakalım?" Kader'in sorduğu soruya verilecek bir çok cevabı vardı ama sadece, "İdare eder bacım. Senin günün nasıl geçti?" dedi. Meryem'in vermiş olduğu kısa ve belirsiz cevaptan Kader gününün çok da iyi geçmediğini anladı.
"Belli iyi geçmemiş anlat bakalım" diyerek Meryem'in kendisini daha açık ve uzun bir şekilde ifade etmesini istedi. Kader'in karşısında duygularını gizleyemiyordu, kelimelere dökmeden iyi olmadığını canı olan arkadaşı anlıyordu. Kader Allah tarafından ona verilmiş en büyük hediyeydi, Meryem böyle düşünüyordu. Kendini dostluk açısından şanslı hissetti. Daha fazla dayanamadı ve iki üç gündür olanları tek tek arkadaşına anlattı. Arkadaşı onun anlattıkları karşısında şaşkınlığını ve üzgünlüğünü gizleyemedi. Kader arkadaşının rahatsızlanmasına çok üzüldü, "Bi'tanem muhakkak kontrole git aksatma. Bak adam neler demiş sana!" diye uyarıda bulunmaktan geri kalmadı. Sandalyesinde kalkıp gidip Meryem'e sımsıkı sarıldı.
"Ben her zaman yanındayım bi'tanem. Bak şimdi işimiz de oldu. İstediğimiz gibi gezer tozar kafamızı dağıtırız."
Kader'de onun sarılışına karşılık verdi ve ona sımsıkı sarıldı. Sarıldığı bu kadın onun en iyi arkadaşı, sırdaşı, dostu ve kardeşiydi. Tek ailem diyebileceği kişiydi. Velhasılı kelam her şeyiydi.
"İnşAllah bacım ya. Artık nefes almak istiyorum."
Kader arkadaşını o kadar iyi anlıyordu ki... Bir yandan ailesi bir yandan başka sıkıntılar derken Meryem çok yıprandı. Birinin desteğine ve onu anlamasına ihtiyacı vardı. Burada kendisi devreye giriyordu. Arkadaşının en büyük destekçisiydi. Meryem'in anlattıklarında dikkatini çeken dikkat çeken başka bir husus daha vardı. Mahir denen bu doktor arkadaşının hayatının bir parçası olmaya başlamıştı. Merak ettiği bir soruyu arkadaşına yöneltti.
"Bi'tanem dikkatimi çeken bir konu daha var. Sen bu Mahir denen doktor beyden etkilenmeye mi başladın?"
Arkadaşının sorduğu sorunun cevabı çok açıktı ve o da bunun farkındaydı. Sadece cevabı Meryem'in kendi ağzından duymak istiyordu.
"Evet... Etkilenmedim desem yalan olur. Her ne kadar soğuk ve mesafeli gözüksede etkileyici bir adam. Ama onun gözünde sadece hastayım"
Meryem o adamdan etkilendiğini arkadaşına dile getirmeyi sonunda başardı. Evet, Mahir'den etkileniyordu. O bakışı, mesafeli ama ilgili tavrı Meryem'in hoşuna gitmişti. Arkadaşının ağzından onun içini rahatlatan sözler döküldü:
"Bir insanla tanışmak kaderdir bi'tanem. Birlikte olmak ise çaba gerektirir. Eğer nasibinde varsa çaba da gösterirsen o kişi sana gelir. Umutsuz olma bi'tanem."
Bölüm etkileşimi
