Bölümler 4Şu an: 1.Bölüm
- 1 Tanıtım144 kelime
- 2 1.Bölüm836 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 2. Bölüm1.091 kelime
- 4 3.Bölüm1.039 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sessiz sokaklara gecenin karanlığı çözmüştü. Yürüyen insanların attıkları adım seslerinden başka bir ses duyulmuyordu. Meryem'de sokakta adım adım yürüyerek ilerleyenlerden biriydi. Son zamanlarda yaşadıklarının ağırlığıyla nefes alamaz hâle gelmiş ve kendini sokaklara atmıştı. Nefes almak ve o boğucu ortamdan uzaklaşmak istemişti. Meryem, iki elini de ceplerine koyarak yürüdü, havayı derin bir iç çekişle içine çekti. Etrafına baktı Meryem; sol tarafında ona çocukluğunu hatırlatan sararmış yaprakları yere dökülmüş, sonbaharın gelişini gözler önüne seren ağaçlar vardı ve o ağaçlarla kaplı bir park vardı. Parka gelip salıncakta sallanmak belki de çocukken en çok sevdiği faaliyetti. 25 yaşına gelmişti ama hâlâ en çok sevdiği faaliyetlerden biri salıncakta sallanmaktı. Yaşı ne kadar büyürse büyüsün onun içi hâlâ çocuktu, yaralı bir kız çocuğu... Derin düşünceler içindeyken çalan telefonunun sesi onu o düşüncelerden uzaklaştırdı. Telefonunu eline aldığında kimin aradığını görmek için ekranına baktı. Ekranda, "Kız kardeşim♡" yazıyordu. Arayan en yakın arkadaşı, dostu ve kardeşi olan Kader'di. Meryem ile Kader'in kardeşliği üniversite yıllarına dayanıyordu. İkisi de İlahiyat Fakültesinde okuyup mezun olmuşlardı. Üniversitenin ilk yılından bugüne kadar devam eden bir ilişkileri vardı. Her şeye birlikte göğüs gelmişlerdi, mutlu mutsuz her anlarında birbirlerinin yanı başındaydılar. Dile kolay 8 yılı birlikte devirmişlerdi. Meryem, çalan telefonu açtı ve "Efendim," dedi kısık çıkan sesiyle.
"Ne oldu bitanem sesin niye kötü geliyor?" diye sordu Kader merakla, sesi kısık çıkan Meryem'e. Meryem acı bir tebessüm oluştu yüzünde ama arkadaşı bunu görmedi. Aralarındaki öyle bir bağdı ki yüz yüze olmasalarda seslerinden bile birbirlerinin iyi mi kötü mü olduklarını anlayabiliyorlardı. Can dostu Kader, onun iyi olmadığını yine anlamıştı.
"Kardeşim, ben çok yoruldum. Nefes bile alırken insan yorulur mu ben yoruluyorum. Öyle bir yorgunluk işte..." diyebildi sadece. Söylemek istediği çok söz vardı ama onları söylemeye bile gücü kalmamıştı.
"Canım benim, o kadar iyi anlıyorum ki seni. Her şey üst üste geliyor, ailen ve birçok konu seni çok yıprattı farkındayım. Sen çok güçlü bir kadınsın. Verdiğin mücadele çok değerli, seninle gurur duyuyorum bitanem. Ama bu mücadeleyi tek başına vermek zorunda değilsin. Ben hep yanındayım bunu hiç unutma olur mu?" Kader'in sözleri Meryem'e ilaç gibi geldi. Onu en iyi anlayan, kız kardeşi olarak gördüğü Kader'di. Duyduğu sözlerle daha da duygusallaşan Meryem'in gözlerinden yaşlar akmaya başladı. "Biliyorum kardeşim, iyi ki varsın. Sen de olmasan ne yapardım bilmiyorum. İyi ki varsın canım" dedi akan göz yaşlarını silerken. Dile döktüğü bu sözler kalpten gelen sözlerdi.
"Ne oldu şimdi anlatmak ister misin?" diye sordu Kader. Kimsenin olmadığı ıssız bir sokakta yürümeye devam eden Meryem, bir yandan rüzgârın etkisiyle yüzüne vuran şalını tutarken bir yandan da arkadaşına cevap vermeye çalıştı.
"Ailesel bir durum kardeşim, bildiğin mevzular aslında. Bazen bu ailenin bir parçası olmadığımı düşünüyorum hatta çoğu zaman. İstediklerini yaptığım sürece çok iyiyim ama onların düşüncesine aykırı bir cümle kursam en kötüsü benim. Benim kendime ait fikirlerim olamazmış gibi, onların fikirlerine itaat etmemi bekliyorlar. Ben de bir bireyim. Kendi fikirlerim var ama onlar kendi fikirlerini dikte ettirmeye çalışıyor. Gerçek bir sevgi ve aile yok ortada. Beni dediklerini yaptığım sürece seviyorlar çıkara dayalı bir ilişki gibi. Çıkarlarına uymuyorsa düşman gibi davranıyorlar. Söylesene bana gerçekten ben onların öz çocukları mıyım?" Meryem'in sorduğu bu acı soru ıssız sokakta yankılandı. Bir evlat için böyle hissetmek en ağır yüklerden biriydi. Meryem'in sorusu karşısında Kader'de ne diyeceğini bilemedi. Ne diyebilirdi ki? Gerçek bir aile böyle mi davranırdı?
Aralarında kısa süreli bir sessizlik oluştu. O kısa sürelik sessizlikte duyulan sadece rüzgârın ve yaprakların hışırtı sesiydi. Meryem adımlarını evine yönlendirdi. O sırada bir adamın yere yığıldığını gördü. "Kardeşim adam bayıldı kapatıyorum sonra konuşuruz " diyerek Kader'in yüzüne kapattı telefonu ve yere yığılmış adamın yanına koştu. Adam bayılmıştı, Meryem'in seslenmelerine cevap vermedi. Hemen eline telefonu alıp ambulansı aradı ve detaylı bilgilendirmeden sonra telefonu kapattı. Ambulansı beklerken adamın başının altına sırtına aldığı şalını katlayarak koydu ve adamın başını yükseltti. Meryem tüm bunları yaparken yanlarına yaklaşan adım seslerini duydu. Kafasını çevirip baktığında genç yakışıklı bir adam gördü. Genç adam hastanın yanına yaklaşarak, "Ambulansı aradınız mı?" diye sordu. Adama baksada sorusu Meryem'e yönelikti, Meryem anladı. "Evet, aradım" diyebildi kısık sesle. Ardından ekledi, "Tanıyor musunuz adamı?" Genç adam, Meryem'e dönerek net ve kısa bir cevap verdi. "Hayır tanımıyorum."
Meryem genç adamın bu net ve kısa cevabına karşı ne diyeceğini bilemedi. O ne diyeceğini düşünürken ambulans sesi sokakta yankılandı. Baygın adam sedyeye koyulup ambulansa bindirilene kadar arkasından baktı. Genç adam, Meryem'e dönerek "Ben onunla ilgilenirim. Siz evinize dönün geç oldu, sokaklar güvenli değil" dedi ve ardından hemen ambulansa bindi. Meryem'e cevap hakkı bile vermemişti. Ama genç adamın düşünceli davranması ve uyarıda bulunması Meryem'in takdirini kazandı. Ambulans gözden kaybolana kadar arkadan izledi. Gözden kaybolmasıyla kendine gelip ilerlerken yerde gözüne bir şey çarptı. Eğilip eline aldığında bunun bir doktor kartı olduğunu gördü. Bu kartta o adamın fotoğrafı vardı. Muhatap olduğu adamın doktor olmasını Meryem beklemiyordu. Kartın üzerinde yazan isme dikkatlice baktı.
"Mahir Demirkan"
Meryem, Mahir isminin gerçekten çok hoş bir isim olduğunu ve tam da o adama yakıştığı düşündü. O adamın duruşunun korkutucu olduğunu düşünsede bir yandan güven verdiğini hissetti. Tüm bu düşüncelerden kendini soyutlayıp hızlı adımlarla evine yol aldı. Eve varıp kendini yatağına attığında aklından geçen tek şey, yarın kartın üzerindeki hastaneye gidip kartı sahibine teslim etmekti.
Bölüm etkileşimi
