01

İki Krallığın Küllerinden: Valthera ve Ketheral'ın Ezelî Yazgısı

Tarihin sisli başlangıcında, dünya hâlâ şekilsiz ve tanrılar hâlâ uyanıkken doğdu Valthera ve Ketheral. Birbirine yabancı iki hükümdarlık, kaderin pençesinde birbirine dolanmış, zamanın haritasında yan yana yazılmıştı. Biri büyünün gölgesinde şekillendi, diğeri buzun sabrında yoğruldu. Ve o günden beri, ikisinin de kanı mürekkep, tarihleri birer ilahi oldu.

VALTHERA
Işığın Kanla Yazılmış Krallığı

Valthera, doğunun altın ufuklarında, dağların şafağa en yakın dokunduğu topraklarda doğdu. İlk hükümdarları, soylarını yıldızlardan aldıklarını ilan etti. Efsaneye göre, Velmira’nın Gözyaşları olarak anılan bir yıldız yağmurunun ardından doğan kurucu kraliçe Velmira, gökten gelen bir kehanetle taçlandırıldı.
"Büyü, yalnızca seçilmiş olanın kanında yankılanır. Fakat her kudretin bedeli, fedakârlıkla ödenir."

Eski dillerin sözcüklerinde “kılıçla mühürlenmiş yıldız” anlamına gelirdi Valthera. Kâhinlerin, ayinlerin ve kadim mühürlerin yurdu olan bu doğu krallığı, yalnızca soylu kanı taşıyanların büyüyle temas kurabildiği bir düzende yükselirdi.
Saray, bir tapınak kadar kutsal, bir zindan kadar soğuktu.

Yönetimi ise, yalnızca kutsal kan taşıyan hanedan üyelerine bırakıldı. Her bir doğum, bir ritüeldi. Her bir evlat, bir mühür. Çünkü Valthera'nın en eski inancına göre, her hanedanın sadece iki varis hakkı vardı. Üçüncü doğum, kutsal düzeni bozar, büyünün dengesini çökertebilirdi. Bu yüzden Valthera’da bir çocuk, ulusun kefareti sayılırdı.

Krallığın ruhunu şekillendiren şey elbette yalnızca kehanetler değildi. Valthera, büyünün kendisiyle nefes alırdı. Ay kâhineleri, Elemental Ustalar, Gölge Fısıldayıcıları sarayda mevcuttu. Fakat büyü aynı zamanda bir lanetti. Seçilmişler dışında kimseye verilmediği gibi, taşıyanın ömründen, ruhundan, bazen de aklından çalardı. Halk, büyüyü hem kutsal hem korkunç bulur; büyü taşıyanlara hem hayranlıkla bakar hem içten içe nefret duyardı.

Saray, görkemliydi ama duvarlarının ardı kan ve suskunlukla örülmüştü. Kraliyet üyeleri arasında sevgi, yerini gerekliliğe bırakmıştı. Çünkü her duygunun, her bağın, büyünün dengelerini tehdit ettiği düşünülürdü.

KETHERAL

Buzun Kılıçla Taçlandığı İmparatorluk

Ketheral, kuzeyin bembeyaz sonsuzluğunda, rüzgârın bile eğildiği topraklarda yükseldi. Burada doğa, insana boyun eğmezdi; insan, doğanın önünde diz çökmeyi öğrenirdi. Ketheral halkı, yıldızlar yerine taştan doğdu. Onlar için büyü, yıkımın başlangıcıydı, yoz bir güçtü.

Kurucu imparator, “Adalet buz gibi soğuk olmalıdır, aksi takdirde insan eliyle kirlenir,” diyerek temel yasayı belirledi. Bu sebeple Ketheral’da büyü yasaktı. Kehanetler yerine yasalar yönetildi. Dualar değil, antlar duyuldu. Ketheral halkı için şeref, saf sadakatle mühürlenirdi.

Ketheral'ın yapısı askeri ve disiplinliydi. Toplum bir ordunun düzeninde işlerdi. Her birey görevini doğuştan bilir, şikâyet etmeden kabul ederdi. Aile, adeta itaatle kurulurdu. Kraliyet ailesi bile bundan muaftı. Bir hükümdar, halkına kumandanlık ederdi, etmeliydi.

Krallık, teknik gelişmişlikte ustalaşmıştı. Bilgiyle şekillenen şehirler kurmuş, sarayları buzdan ama düşünceleri çelikten inşa etmişti. Taktiksel deha, fiziksel dayanıklılık, ve disiplin bu halkın en büyük servetiydi.

Valthera ile Ketheral, ilk defa Kuzey Ayları Çağında, gökyüzünde kırmızı bir ay belirdiğinde karşı karşıya geldi. Büyünün taşıyıcısı olan Valthera, Ketheral’ın kutsal topraklarına kehanetçiler gönderdi. Ketheral ise bu müdahaleyi manevi bir istilâ sayarak savaşı başlattı. Savaş, yüz yıl sürdü. Yüz binlerce hayat, kehanetlerle yeminlerin çarpışmasında yandı.

Ve sonunda barış, bir tükenmişlikle geldi.
Mührün Antlaşması gereği, her krallık, hanedanlarından birer genç varisi diğerine gönderdi. Sözde barış, özde rehineydi bu. Diplomatik rehine adı altında, iki genç, birbirinin sarayında büyüyecek; karşı krallığın kurallarına göre yaşayacak ve eğer savaş çıkarsa, ilk feda edilecekler olacaktı.

Valthera İmparatorluğu’nun kudreti yalnızca ordularının çelik zırhında, saraylarının mermer kubbelerinde ya da halkın diz çöktüğü ihtişamlı törenleri yerine, asırlardır aynı düzenle süregelen geleneklerinde saklıydı. Bu geleneklerden en keskin olanı iki varisli krallık sistemiydi. Her kuşakta İmparator ve İmparatoriçe soylarından çok imparatorluğun kaderini de taşır, dünyaya gelen her çocuk bu düzenin terazisine bırakılırdı.

İlk çocuk erkekse, imparatorluk için başka bir varise gerek duyulmaz, tahtın yolu baştan sona onun için açılırdı. Ancak ilk çocuk kız doğarsa, yazgının terazisi henüz dengelenmemiş kabul edilir, ikinci varisin gelişi beklenirdi. Eğer ikinci çocuk erkekse tahta o hazırlanır; iki kız doğmuşsa imparator ve ailesi sürgünle yüz yüze kalırdı. Sürgünün ağır gölgesi, yalnızca tek bir istisnayla kaldırılabilirdi: ikinci varisin kanında Valthera’nın tanrısal kudretlerinden miras kalmış, sırlarla yoğrulmuş psişik bir güç varsa, işte o zaman kız çocuğu erkekten bile değerli sayılırdı. Çünkü bu güç, tanrıların işaret ettiği “seçilmişlik” anlamına gelirdi.

İmparatorluk tarihinin birçok hanedanı bu terazide ezilip yok olmuş, bazısı ise mucizevi kudretlerin lütfuyla sürgünden kurtulmuştu.

Şimdiki hanedanda da benzer bir kader örülmüştü. İmparator Dante ve İmparatoriçe Miraye'nin ilk çocuğu kız olarak dünyaya geldi. Sessiz, vakur, gözden uzak ama kan bağıyla tahtın ilk gölgesi. Geleneklerin sert hükmüyle o, “ilk olmasına rağmen” hiçbir zaman varis sayılmadı. Onun doğumuyla birlikte tüm saray nefesini tutarak ikinci çocuğun geleceğini bekledi.

Ve beklenen vakit geldiğinde yine bir kız doğdu. Fakat bu kız sıradan bir insan değildi. Kanında Valthera’nın işareti vardı; sarayın en bilge kâhinleri onun ruhunun psişik güçlerle aydınlandığını ilan etti. Böylece aile sürgün edilmekten kurtuldu, hatta imparatorluğun gözünde daha da yüceldi. Artık seçilmiş varis, hanedanın umudu ve halkın gözbebeğiydi.

İlk kızın adı törende asla anılmayacaktı. O, varisin gölgesinde unutulmuş bir prenses olarak kalacaktı. Fakat kalbinin derinliklerinde sessizliğin gerisinde başka bir şey doğuyordu: haksızlığa, cinsiyetin hükmüne, ayrımcılığın soğuk zincirine karşı büyüyen, görünmeyen ama güçlü bir öfke. Sarayın görkemli duvarları, ona aynı zamanda uyanışın tohumlarını da bahşediyordu.

Bu sebepten ötürü, Valthera’da tanrıların sustuğu uzun yılların ardından ilk kez içinde büyünün izlerini taşıyan bir kız çocuğu dünyaya geldiğinde, bütün krallıkların gözleri yeniden kuzeyin sisli dağlarına çevrildi. Kehanetlerde adı geçen “güçle damgalı varis”in gelişiyle, unutulmuş inançlar uyanmaya, unutulmak istenen hatıralar kıpırdanmaya başladı.

Ketheral ise, asırlardır sürdürdüğü mesafeli sükûnetin ardında, bu sessiz doğumun yankısıyla çatlamaya yüz tuttu. Ve tam o vakit, iki farklı tahtın, iki farklı kaderin varisleri henüz birbirlerinin yüzlerini dahi görmeden, tarihin aynı cümlesine mühürlendiler. Çünkü bazı öyküler, kahramanları daha yürümeyi bilmeden başlar.