Giriş

Yaman Kara, Hilal Suna ve Güney Türkmen tüm lise anılarını biriktirdikleri, kendi keşiflerin olan gizli yerlerine veda etmek için son kez toplanmışlardı. Üzerlerinde mezuniyet kıyafetleri, kıyafetlerinin üzerlerinde kep ve cübbeleri vardı. Hilal Suna göz yaşlarını tutamıyor, Güney Türkmen ağlamamak için zor duruyordu. Hilal Suna beraber oturup yeri geldiğinde tartıştıkları yeri geldiğinde mutluluktan kahkaha attıkları sandalyeye oturmuş, önündeki masaya direklerini tutmuş, gözyaşlarını silmeye çalışıyordu. Yaman Kara, kitaplıktaki kitaplara tek tek dokunuyor, burada yaşadıklarını anıları hatırlayıp buruk şekilde tebessüm ediyordu. Güney Türkmen yaptıkları fotoğraf albümlerinde ki fotoğraflara bakıyor, burnunun direğini sızlatıyordu.

Burayı nasıl bırakacaklardı? Onlar birbirlerine veda etmiyorlardı. Bu gizli yerlerine, buradaki anılarına veda ediyorlardı. Hilal Suna ile Yaman Kara arasında büyük bir aşk vardı. Bu aşka vesile olan kişi de Güney Türkmendi. Yaman Kara kitaplığı rahat bıraktı ve sevgilisinin yanına ilerledi. Onun saçlarını öptü. Daha sonra can dostuna ilerledi. Ona da sıkıca sarıldı. Her zaman en dik olan, grubu toparlayan Yaman Kara idi. Bugün de öyle olacaktı. Boğazını temizledi ve konuşmaya başladı. ‘Haydi, saat geç oldu çıkmamız lazım.’

Hilal Suna son kez silme umuduyla gözyaşlarını yeniden sildi, ardından ayağı kalktı. Hilal Suna hep böyle idi, duygusal kelimesi onun yanında küçük kalıyordu. Tüm duygularını dorukta yaşardı. Zaten annelik duygusunu da dorukta yaşadığı için ölmüştü. Yaman Kara defalarca uyarmıştı. Hilal Suna aldırış etmemişti.

Hilal Suna sevgilisi ve en yakın arkadaşına doğru ilerledi. En yakın arkadaşına sıkıca sarıldı. Onlar için bir son olmadığı için çok durmadı ama gelecekte keşke arkadaşlıkları ve ilişkisi bitsin diye düşünecekti Yaman Kara.

Hilal Suna arkadaşından ayrıldıktan sonra sevgilisine kısa bir öpücük bıraktıktan sonra ona da sıkıca sarıldı. Ardından hızlıca gizli yerlerini ve okulu terk etti çünkü durması onun için işleri daha da zorlaştıracaktı. Güney Türkmen can dostunun omzuna elini koydu, ona güç verdikten sonra o da okulu terk etti. Her zaman ki gibi Yaman Karayı tek başına bırakmışlardı. Yaman Kara onların her anlarında yanındayken onlar tüm büyük yükleri Yaman Karaya kilitliyorlardı. Yaman Kara tek kaldıktan sonra göz yaşlarını tutamadı. Burayı kilitleme ve anahtarı saklama görevi ona kalmıştı. Bu ağırdı, evet abartılacak bir şey yoktu ama onlar için öyle değildi. Onlar buraya fazla bağlanmışlardı. Herkesin kendini ait hissettiği bir yer vardı. Onların ki burası idi. Yaman Karanın ona yüklenen yükleri taşıyamadığı o nadir anlarda böyle ağlardı.

Tabii ki tek başına çünkü Yaman Karayı düşünen yoktu. Yaman Karanın bir annesi, bir babası, ablası, abisi, eşi dostu yoktu. Sevdiği kadın onun duygularını hiçbir zaman görememiş, anlayamamıştı. Dostu onu anlıyor, görüyor ama ne yapacağını bilemediği için görmezlikten geliyordu. Yaman Kara onu suçlamıyordu çünkü Güney Türkmene de bunları kimse öğretmemişti. Yaman Kara okulda arkadaşlarıyla ve ortaokul aşkından bunu öğrenmişti ama Güney Türkmenin hiç arkadaşı olmamıştı, sevdiği kadın en yakın arkadaşının sevgilisiydi. Aslında o da duygularını hep içine atmıştı. Güney Türkmen sevdiği kadına hiç açılamamış, duygularını belli edememiş, onların mutlu olması için kendi duygularından vaz geçmişti, şimdilik.

Güney Türkmenin tek arkadaşı ve sevdiği kadın Hilal Suna idi. Daha ortaokulda idi ama ilk defa böyle bir duygu yaşıyordu. O zamanlar diğer ve tek olan dostu Yaman Karaya, ‘ Seni biriyle tanıştıracağım.’ Demişti. İlk başta bir şey söylememişti çünkü Hilal Suna ile olan düşüncelerini dürüst söylemesini istemişti. Tanıştırdıktan sonra Yaman Kara direkt, ‘Ben bu kızı çok sevdim, bizimle takılsın.’demişti. Güney Türkmen sevinmişti ama bir şey diyememişti. Daha sonradan anlamıştı, Yaman Kara onun sevdiği kıza aşık olmuştu. Hilal Suna, Güney Türkmene hiç bir zaman aşk ile bakmamış. Hep Yaman Karayı seçmişti. Bu yüzden Güney Türkmen duygularını kendine saklamıştı.

Yaman Kara içini döktükten sonra ayağı kalktı. Son kez çok sevdiği gizli yerine baktı ve ışıkları söndürüp çıktı. Kapıyı kapattı ve kilitledi. Yaman Kara, ileride bu okulu satın alıp, karısının doğumda ölmesi sonucu yeniden yaptırıp karısına armağan edeceğini aynı zamana da bu gizli yerin kapısını değiştirip sadece kızına bırakacağını ama yep yeni bir hikayeye vesile olacağını bilemedi.