1-Kırmızı Frekans

Neyra, kavganın başlayacağını kapının açılmasından anlardı.
Henüz insanların yüzlerinden ne düşündüklerini okumayı öğrenmemişti belki ama anahtarların da bir öfkesi olduğunu biliyordu.
Bazı geceler anahtar kilide yavaşça girerdi.
O geceler Yaban eve yorgun gelirdi.
Bazı gecelerse demir, kilidin içinde iki kere sertçe dönerdi.
Bir.
İki.
Neyra o ikinci sesi duyduğu anda elindeki şeyi bırakırdı.
Oyuncaksa oyuncak.
Kalemse kalem.
Kitapsa kitap.
Sonra beklerdi.
O zamanlar bunun beklemek olduğunu bilmiyordu. Çocukların bazı şeylere isim vermeleri gerekmez. Bedenleri isimleri onlardan önce öğrenir.
Salondaki sarı ışık kapının altından koridora uzanıyordu.
Neyra yerde oturmuş bir kâğıdın üzerine bir şeyler yazıyordu.
Hüma mutfaktaydı.
Nare onun birkaç adım ötesinde, koltuğun kenarına ilişmişti. Sahir ile Saye diğer odadaydı.
Kapı açıldı.
Neyra kalemini bıraktı.
Yaban içeri girdi.
Hüma mutfaktan seslendi.
"Geldin mi?"
Yaban cevap vermedi.
Ayakkabılarını çıkarmasının bile sinirli bir şekli vardı.
Neyra bunu da biliyordu.
Başını önündeki kâğıda eğdi.
Harfleri olması gerekenden önce öğrenmişti. Yürümeyi, konuşmayı, tuvaletini söylemeyi de öyle. Büyükler bununla övünürken Neyra neden övünülecek bir şey olduğunu anlamıyordu.
Ona göre herkes okuyabilirdi.
Harfler ortadaydı çünkü.
İnsanlar asıl birbirlerini okumakta zorlanıyordu.
Mutfaktan bir tabak sesi geldi.
Sonra Hüma'nın sesi.
Sonra Yaban'ın.
Kelimeler ilk başta anlaşılabiliyordu.
Bir süre sonra yalnızca ses olarak kalıyorlardı.
Neyra kalemi yeniden eline aldı.
Kâğıdın köşesine siyah bir kuş çizdi.
Kuşun kanatlarını gereğinden büyük yaptı.
Nare yanına geldi.
"Neyra."
Neyra başını kaldırmadı.
"Efendim abla?"
"Gel."
"Nereye?"
"Gel işte."
Mutfaktan daha sert bir ses geldi.
Nare bu kez onun kolundan tuttu.
Neyra kolunu çekmedi.
Birlikte koridorun sonundaki odaya geçtiler.
Kapıyı kapatmadılar.
Çünkü kapıyı kapatınca sesler kaybolmuyordu.
Sadece ne olduğunu göremiyordun.
Neyra bunun daha kötü olduğuna karar vermişti.
Yaban'ın sesini duydu.
Hüma bir şey söyledi.
Sonra bir şey yere düştü.
Neyra ayağa kalktı.
Nare hemen önüne geçti.
"Gitme."
"Anneme vuruyor."
Nare sustu.
Neyra tekrar kapıya yöneldi.
Nare yine önüne geçti.
"Gitme."
"Niye?"
Nare cevap veremedi.
Çünkü bazı soruların cevabı çocukların dilinde yoktur.
Neyra kapının aralığından koridora baktı.
Yaban'ı gördü.
Hüma'yı gördü.
Sonrasını yıllar boyunca farklı şekillerde hatırlayacaktı.
Bazen annesinin yüzünü.
Bazen babasının kolunu.
Bazen yerdeki bir şeyi.
Bazen hiçbir şeyi.
Ama sesi hiç unutmayacaktı.
İnsan hafızası görüntüler konusunda yalancıydı.
Sesler daha namusluydu.
Neyra geri çekildi.
Nare yatağa oturdu.
Neyra yanına oturmadı.
Pencereye gitti.
Perdeyi araladı.
Ankara gecesi aşağıda sarı sokak lambalarının altında uzanıyordu.
Karanlıktan korkuyordu.
Ama geceyi seviyordu.
Bu ikisinin aynı anda nasıl mümkün olduğunu henüz bilmiyordu.
Yıllar sonra bunun kendisinde sık sık gerçekleştiğini anlayacaktı.
Korktuğu şeylere yaklaşırdı.
Sevdiği şeylerden kaçardı.
Fakat o gece bunların hiçbirini düşünmedi.
Camdan aşağı baktı.
Kaldırımın kenarında hareket eden küçücük siyah noktalar vardı.
Karıncalar.
Neyra onları seyretmeye başladı.
Bir tanesi bir kırıntıyı sürüklüyordu.
Diğeri arkasından gidiyordu.
Bir başkası ters yöne döndü.
Sonra yeniden sıraya katıldı.
Evde insanlar bağırıyordu.
Aşağıda karıncalar işlerini yapıyordu.
Neyra'nın hoşuna giden buydu.
Karıncalar hiçbir şeyi olduğundan başka göstermiyordu.
Bir yere gidiyorlarsa gidiyorlardı.
Bir şey taşıyorlarsa taşıyorlardı.
Birbirlerine "iyiyim" deyip sonra kapıları çarpmıyorlardı.
Birbirlerine "seni seviyorum" deyip birkaç dakika sonra canlarını yakmıyorlardı.
Neyra alnını soğuk cama dayadı.
Arkasında Nare vardı.
Koridorun ötesinde Hüma.
Bir yerlerde Sahir ile Saye.
Ve evin içinde, diğer herkesten daha fazla yer kapladığı hâlde Neyra'nın hayatında hiçbir yere oturmayan bir adam:
Yaban.
Neyra o yaşta ona neden "baba" demenin garip geldiğini bilmiyordu.
Sadece kelime ağzına oturmuyordu.
Ba-ba.
İki hece.
Ba-ba-cı-ğım.
Daha da kötü.
Başka çocukların ağızlarında çok doğal duran bu kelimeler onun ağzında bir tiyatro repliğine dönüşüyordu.
Sanki başka birinin ailesini taklit ediyordu.
O gece de söylemedi.
"Babam anneme vuruyor," demedi.
Yalnızca:
"Anneme vuruyor."
dedi.
Nare başını kaldırdı.
Neyra yeniden aşağıdaki karıncalara baktı.
Henüz dört yaşındaydı.
Ve insanlardan yorulduğunda nereye bakması gerektiğini şimdiden öğrenmişti.