Perdenin Arkasında

Çocukluğum, ağzında benim adımla
ölü bir kuş gibi uyuyor hâlâ.
Annem gecenin en karanlık saçlarını taradıkça
takvimden bir gün eksilirdi;
babamın gölgesi
çatal bıçak seslerine karışır,
akşamın boğazında kalırdı.
Bana bir soyadı verdiler.
Yıllar sonra içini açtım:
bir avuç pas,
iki suskun kadın,
hangi yüzyıldan kaldığı bilinmeyen bir korku.
Meğer kan dediğimiz şey
kırmızı bir hafızaymış.
Hatırlamaksa kanamakmış.
Ben büyüdüm sonra-
aynalar yüzümü siyaha boyadı,
saatler bileğimde küçük hayvanlar gibi öldü.
On yedi yaşıma geldiğimde
içimde benden yaşlı bir çocuk
hâlâ dizlerini kanatıyordu.
Kulaklığıma deniz doldurdum.
Sonra trenler.
Sonra hiç gitmediğim şehirlerin uğultusunu.
Yine de bazı sesler
kulağa değil, kemiğe gelir.
Sevdim.
Bir yaranın kendisine değen eli
iyileşmek sanması gibi.
Elleri yok oluyordu ben dokunmak isteyince.
Gidenlerin ceplerine
benden küçük parçalar koydum;
belki dönmek isterler diye değil,
gittiklerinde
benden hiçbir şey kalmasın diye.
Ama insan kendinden eksilerek
hafiflemiyor.
Bunu geç öğrendim.
Gittim.
Denizlerde uçaklar bir karga gibi kanat çırptı.
Suyu biraz buğulu birazda zihnimi tükürmüşüm gibi.
Kaç asırlık saniyeleri bir kaç saate boyadım giderken?
Bilmiyorum.
Şimdi hafızamda
tersine akan siyah bir nehir var;
ölüler yukarı doğru yüzüyor,
çocukluğum kıyıda
ayakkabılarını suya bırakıyor.
Bazen geçmiş
bir fotoğrafın içinden başını çeviriyor.
Bazen annemin yüzünde
hiç tanımadığım bir kadının gençliği beliriyor.
Bazen kendi gözlerimde
benden önce ağlamış birini görüyorum.
O zaman anlıyorum:
Bazı sırlar söylenmez diye susmaz.
Kendilerine bir beden bulana kadar
kuşaktan kuşağa dolaşırlar.
Ve insan
hayatının kendisine ait olduğunu sanırken
çoktan ölmüş birinin cümlesini
tamamlıyor olabilir.
Benim payıma da
yarım bırakılmış bir cümle düştü.
Sonuna adım