1.BÖLÜM:ÇARPIŞMA

DEFNE

Otobüsün düğmesine hızlı hızlı basıyordum. Şoför acelemin olduğunu biliyor da sanki gıcıklığına yapıyordu. Yarım saatlik yolu bir saatte anca gelmiştik. Neyseki o uyuşukluğu kapıyı açarken yoktu da kapıyı hızlıca açtı. Bende çok oyalanmadan otobüsten indim

Gideceğim yer elimdeki broşürde yazıyordu. Dün bu broşürü kapımda asılı bulmuştum. Broşürü düşürmemeye çalışarak koşmaya başladım. Peki ben bu aceleyle nereye gidiyordum?

Ben Defne iki yıldır mesleğimi resmi olarak eline almış bir aşçıyım ve bugün yeni bir yere iş görüşmesine gidiyorum. Önceki işimde özellikle son bir yıldır yaptığım yemekler çok beğeniliyordu. Fakat bir iş arkadaşı ile iki-üç kere sözlü çatışmaya girdiğimiz için ikimizde işten kovulmuştuk. Şimdi ise yeni bir iş arıyordum. Dün sabah gelen bu broşür hemen imdadıma yetişmişti.

Dar sokakların arasından ilerliyordum. Aradığım yerin tam olarak neresi olduğunu bildiğim için o tarafa yöneldim. Beş dakika sonra iki katlı bir evin önündeydim. Broşürde yazana göre iş sahibi adaylarım çok ünlü bir restorantın sahibiydiler. Gelmeden önce araştırdığıma göre bu restorant dünyaca ödüller
almıştı. Fakat şuan geldiğim ev onlarınsa hiç de zengin biri gibi değillerdi. Çünkü evin çatısı yok,badanası akmış ve bazı duvarları dökülmeye başlamıştı. Bu işi de kaçıramam diye düşünerek eve girdim,neredeyse iki haftadır iş arıyordum. Bu fırsat kapıma kadar gelmişken kaçıramazdım.

İçeri girdiğimde dışarısı gibi harabe bir ev bekliyordum ama içerisi çok güzeldi. Tam önümde bir merdiven vardı .Merdivenden yukarı çıktım. Odanın ortasında üç
sandalye vardı. İki sandalye doluydu. Sandalyelerde birbirinden bakımlı ve güzel olan kızlar vardı.

Onları görünce kendimi kötü hissettim. Üzerimde bol bir siyah pantolon ve gene en bolundan bir kazak vardı. En üstünde ise uzun bir kabanla onlara bakıyordum. Kızların ikiside yırtmaçlı ve pullu,simli elbiseler,etekler giymişlerdi.

İçeride takım elbiseli bir adam vardı.Beni görünce gülümsedi ve bir sandalyeyi işaret etti. "Hoşgeldiniz'"dedi. Bende tebessüm edip yerime oturdum.

Birkaç dakika sonra içeriye iki kişi girdi. Biri kadın biri erkekti. Önümüze geldiklerinde kadın konuşmaya başladı. "Merhabalar,öncelikle kendimi tanıtayım.Benim adım Seda Nur Eligüzel"

Yanındaki adamı gösterip"Bu da eşim Volkan Eligüzel. Bizim ikimizin başı olduğu bir restorant zincirimiz var. Sıradaki şubemizi İstanbul Yeniköy'e açtık. Ve bizim bir aşçıya ihtiyacımız var. Eğer sizde isterseniz sizinle çalışmak isteriz. Şimdi bize kendinizi tanıtır mısınız"diye devam etti.

En sondaki kız konuşmaya başladı "Ben Leyla Altın,25 yaşındayım.Bundan önce bir ceonun özel şefiydim."
Benim yanımdaki kız kendini tanıttı. "Benim adım Tuğçe Toy. 23 yaşındayım"

Bende kendimi tanıttım. "Defne Kara,24 yaşındayım.Bundan önce nezih bir restorantta baş
aşçı olarak çalıştım"

Seda Hanım hepimize sevecan bir bakış attı ve bize birkaç soru sordu.

"Evet, sizi daha yakından anımamız için bir kaç soru soracağım. İlk olarak üniversite mezunu musunuz yoksa lise mezunu mu"

Ben ve Leyla Hanım üniversite mezunuyken, Tuğçe Hanım lise mezunuydu.

"Güzel. Şimdi maaş beklentileriniz nelerdir? İşiniz sabah
09.00 da başlayıp akşam 22.00 da biticek"

Ben ve Tuğçe Hanım yakın meblağlar isterken Leyla Hanım bize göre çok yüksek bir meblağ istedi.

***
Çok sevinçli bir şekilde merdivenlerden indim ve evden dışarı fırladım. Seda Hanım ve Volkan Bey'in sorularından sonra işe alınmıştım.

İş başımın yarın olduğunu söylediler. Yarın ülkemizi temsil eden bir futbol takımı aldıkları ödülü kutlamak için bizim restorantı tercih etmiş. Bunu öğrendiğimde çok mutlu oldum . Çünkü daha bu sabah tanıştıkları kişiye bu denli güveneceklerini tahmin etmezdim.

***

Sonraki bir saatim yollarda geçti. İneceğim durağı görünce düğmeye bastım ve indim. Büyük bir AVMnin önündeydim. Yarın ki davetin önemini kavrayınca üstüme yeni bir şeyler almaya gelmiştim. Kendimi bildiğim için konfor alanımı bozup çok gösterişli şeyler almayacağımı biliyordum. Kesin gene bir pantolon ve bir
kazak alıcaktım. Gene de bir nebze umutla içeri girdim.

Hafta içi olduğu için çok kalabalık değildi. O yüzden kontrol aşaması hızlı geçti.

Kontrolden geçtiğimde kendimi direkt önümdeki yürüyen merdivene atttım. Üst kata çıktığımda da aynı şekilde ilk gördüğüm giyim mağazasına girdim. Şuan yaşadıklarım spontane gelişiyordu. İçeri girdiğimde yaka kartından anladığım üzere ismi Esma olan bir kadın beni karşıladı.

Bana ne istediğimi soruyordu fakat dürüst olmak gerekirse ben bile ne istediğimi bilmiyordum. Ona
"Esma Hanım size açık konuşayım ben şık giyinmeyi -gerekmedikçe- pek sevmem ve öyle marka takıntım falan da yoktur. Yani anlıycağınız ben bile ne istediğimi
bilmiyorum izin verirseniz kendim gezeyim eğer yardıma ihtiyaç olursa ben sizi bulurum"

Alışveriş yaparken birinin peşimde gezmesinden nefret ediyorum. Sanki benim elim,kolum ya da okuma yazmam yok. İnsana özürlü gibi davranılmasına katlanamıyorum. Esma Hanım söylediklerime karşılık önce kıkırdadı sonra ise arkasını dönüp gitti. Çok şükür kurtulmuştum. Bazen açık sözlülük gerçekten işe yarıyordu.

Mağazayı gezmeye başladım. Önce yarın için daha şık
şeyler aradım. Kendimden beklemediğim şekilde birkaç
şık bir şeyler beğenmiştim. Ama gel gör ki beğendiğim şeyler en nihayetinde bol bir pantalon ve en az onun kadar bol bir kazaktı. Üstümdekilerden tek farkları bunların belirli yerlerinde simler vardı. Elimdekilerle kasaya doğru yürüdüm. Şahsen ben bunları bile alacağımı düşünmemiştim.

Ödememi yapıp karşıdaki bakım mağazasına girdim. Her ne kadar doğallıktan yana olup fazla
makyaj yapmasamda bakım yapıyordum. İçeri girdim ve hiç oyalanmadan -oyalanmaktan nefret ederim- bir el-yüz kremi ile yüz temizleme jeli alıp çıktım. Şansıma sıra yoktu ve bu benim için herkesten iki kat iyi bir haberdi.

Sıradaki durağım en üst kattı. Orada bir yemek yiyip eve dönücektim. Çünkü evde yemek yoktu ve gidip yapıcak
halimde yoktu. Bir pizza dükkanının önünde sıraya girdim. Şiparişimi verdim ve numaramı alıp bir yere oturdum.

Yanımdaki masada dört erkek oturuyordu. Çok fazla gürültü yaptıkları için bütün sohbetlerine kulak misafiri oluyordum. Masadaki tek sarı saçlı çocuk yeni aldığı arabayı anlatıyordu. Masadaki kişiler yirmili yaşlarındaydılar. Nası bu kadar birikimleri olabilir diye merak ettim. Bana neydi ki ben neden merak ediyordum. Başkası etsin.

Birkaç dakika sonra iki numara söylendi:234 ve 235
Ayağı kalktım, o sırada yandaki masadan kumral bir çocuk kalktı. O da pizzacıya doğru yürüyordu. Pizzacıya gitttik. Pizzalarımızı aldık. Tabi onun elinde 4 pizza birden var. Yan yana yürüyorduk. Sonra ben önümden geçen birine takılmamaya çalışırken sendeledim ve çocuğa çarptım. Çocukta sendeledi ve neredeyse elindeki pizzaları düşürüyordu. Çocuk önce şaşırdı sonra ağzında bir küfür savurdu.

"Salak mısın kızım sen,önüne baksana"dedi. Ben de susucak değildim karşılık vererek "Asıl sen önüne bak ben zaten önüme baktığım için takıldım. Önümdeki insanlara mı çarpsaydım" dedim. Çocuk çapkınca güldü ve "Yani bana çarpmak insanlara çarpmaktan daha mı iyi?" dedi. Sinirlerimi bozuyordu. Daha hızlı yürüyerek gidip masama oturdum. Ve yemeğimi yemeğe başladım.

***

Anahtarımı çıkararak kapıyı açtığım gibi kendimi içeri attım. Eve gelmiştim. Evim 1+1 küçük bir evdi. Küçük ve sevimliydi. Bana huzur veriyordu. Evde benimle birlikte yaşayan biri daha vardı:Toprak. Toprak benim en yakın arkadaşlarımdan biridir. Kendisi bir kedi fakat bu benim arkadaşım olduğu gerçeğini de değiştirmez.

İçeri girdiğimde Toprak hemen yanıma geldi. Her gün nasıl oluyor anlamıyordum ama daha ben seslenmeden benim geldiğimi anlayıp yanıma geliyordu. Onu kucaklayıp içeri geçtim.Odama gidip Toprak'ı yatağıma bıraktım. Onu biraz sevdikten sonra sıkılıp gitti. Bende kapıyı kapattım. Üzerime bir sweatshirt ve bir pijama altı giydim. Mutfağa gidip kendime bir kahve yaptım. Geri
odama gidip kitap okudum. Kitap bitince yatağıma uzandım ve derin bir uykuya daldım.